mckibben4Milo EspinozaGetty Images_migrant Milo Espinoza/Getty Images

Onze verantwoordelijkheid jegens klimaatmigranten

RIPTON, VERMONT – Vorig jaar november, toen het meest actieve Atlantische orkaanseizoen ooit ten einde liep, raasden de laatste twee grote stormen – Eta en Iota – over Midden-Amerika. Een verslaggever van de Washington Post, die verslag deed van de nasleep van de stormen, interviewde een Hondurese vrouw, Blanca Costa, die schuilde onder een viaduct van een snelweg. Ze onderhield haar drie dochters door als vuilnisophaler te werken, en had drie paarden om haar vuilniswagen te trekken. Maar nu waren de paarden verdronken. ʻIk zal nu te voet moeten gaan,ʼ zei Costa (40), een van de ongeveer honderd mensen die een schuilplaats vonden onder de brug. ʻMaar het zal moeilijker worden.ʼ

De stormen hebben enorme schade aangericht in Midden-Amerika. Volgens eerste schattingen kwam de economische tol in Honduras overeen met 40 procent van het bbp van het land. Het mag dan ook niemand verbazen dat veel mensen uit de regio nu op de vlucht zijn.

Wanneer klimaatgerelateerde rampen toeslaan, hoeft of wil de overgrote meerderheid van de mensen niet zo ver weg. Als de droogte een landbouwbedrijf failliet laat gaan, zoeken de werknemers meestal zo dicht mogelijk bij huis een nieuwe baan. Wanneer huizen door extreem weer worden verwoest, zoeken mensen een tijdelijke oplossing, geen permanente verhuizing. Maar naarmate de ongunstige klimaatomstandigheden extremer worden – en dat zullen ze – zullen de mensen verder weg moeten gaan wonen, voor langere tijd.

We hope you're enjoying Project Syndicate.

To continue reading, subscribe now.

Subscribe

or

Register for FREE to access two premium articles per month.

Register

https://prosyn.org/nHAywyGnl