0

Hoe sluiten we de datakloof in de gezondheidszorg?

BOSTON – Terwijl een groot deel van de wereld vandaag de dag kampt met een informatieoverschot, zijn er nog steeds plekken waar informatie schaars is. En deze schaarste kost mensen het leven.

Op de kraamafdeling van de grootste zorgfaciliteit van Zanzibar, het Mnazi Mmoja Hospitaal, worden de patiëntgegevens bijgehouden op whiteboards. De informatie op het bord bestaat uit het aantal opgenomen vrouwen, het type en de ernst van hun conditie, en of ze wel of niet overleefd hebben.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

Deze data zijn wellicht beter dan niets, maar niet veel. Er zijn geen datums of tijdstempels of lange termijn archiefsystemen. Omdat foto’s van het bord strikt verboden zijn, bestaan dossiers slechts zo lang ze erop staan.

De houding naar zorgdossiers van Zanzibar is niet uniek. In feite is Zanzibar zelfs nog grondiger dan veel andere plekken in Afrika en Azië, waar systemen voor dataverzameling simpelweg niet bestaan.

Wanneer een land onder zo een tekort aan data lijdt, worden zijn volksgezondheidbeleid, begrotingen, en strategieën bepaald door politiek opportunisme of giswerk. Soms kloppen deze gissingen, maar meestal doen ze dit niet.

Dit is een grote uitdaging voor zorgsystemen in ontwikkelingslanden. Het verzamelen van accurate informatie over alle patiënten (terwijl hun privacy nog steeds gerespecteerd wordt) is cruciaal voor het in het oog houden van gevaren voor de volksgezondheid, gaten in de zorg, en medische fouten, en is een vereiste en essentiële factor om open en eerlijke debatten te kunnen voeren over zorgkwesties die hele gemeenschappen of landen kunnen beïnvloeden.

Volgens een analyse van het British Medical Journaldoor Martin Makary en Michael Daniel van de John Hopkins University School of Medicine in de VS zijn medische fouten de derde doodsoorzaak, na hartaandoeningen en kanker. In de context van hun analyse, kunnen onder medische fouten slechte dokters, foute klinische afwegingen, miscommunicatie tussen stafleden of afdelingen, en incorrecte diagnoses vallen.

Er is geen reden te denken dat dit probleem tot de VS beperkt is. De zorgsituatie in ontwikkelingslanden wereld heeft vaak met nog veel grotere uitdagingen te maken, zoals een gebrek aan technische capaciteiten onder het ziekenhuismanagement, personeelstekorten, slechte training, medicijnen van lage kwaliteit, en relatieve onschendbaarheid voor medische wanprestaties. Helaas kunnen we omdat we zo weinig data hebben niet weten in welke verhouding deze factoren bijdragen aan slechte zorgresultaten en vermijdbare doden in ontwikkelingslanden.

Afgezien van het mogelijk redden van ontelbare levens kunnen betrouwbare data kosten reduceren, zowel financieel als psychologisch. De financiële druk van de gezondheidszorg in landen met lage tot middeninkomens is substantieel, ondanks de vooruitgang die is geboekt in het gevecht tegen hiv, malaria, en tuberculose. Afgezien van deze ziekten, waar behandelingen en opsporingsmethoden voor zijn, worden veel ziekten over het hoofd gezien, gedeeltelijk door onvoldoende bewustzijn, en blijven deze de openbare gezondheidszorg belasten.

Het begrip van algemene doodsoorzaken is de enige manier om de gezondheidszorg te verbeteren in gemeenschappen met een hoge ziektelast, patriarchale hiërarchieën, en grote en verspreide plattelandsbevolkingen die vertrouwen op traditionele geneeswijzen. In deze omstandigheden zijn interacties tussen patiënt en dokter zeldzaam, dus het is belangrijk om bij elke mogelijkheid gegevens over ze te verzamelen.

Verschillende maatschappijen hebben verschillende behoeften aan gezondheidszorg en deze volledig te vatten is geen makkelijke taak. Maar we kunnen dit proces beginnen in drie stappen.

De eerste is om bewustzijn binnen gemeenschappen te kweken. Alle mensen willen gezonde en productieve levens voor zichzelf en hun naasten, dus ze zullen nieuwe inzichten in waarom mensen in hun gemeenschap doodgaan of ziek worden verwelkomen. Met de opkomst van de burgerjournalistiek en sociale media, zijn campagnes voor publieke bewustwording zelfs in arme landen nu betaalbaarder dan ooit.

De tweede stap is om betere manieren om data te verzamelen te ontwerpen. Veel ontwikkelingslanden beschikken niet over het geld, de infrastructuur, en training vereist om slimme dataverzamelingsgereedschappen te gebruiken; maar dat betekent niet dat ze geen significante stappen kunnen maken in het verzamelen van data. Zoals Atul Gawande van Harvard University’s School of Public Health heeft aangetoond kunnen simpele checklists effectief zijn in zowel het verzamelen van data als het nemen van betere beslissingen. Wanneer zorgwerkers en beleidsmakers weten welke data bruikbaar zijn en waarom, zullen ze al in een betere positie zijn om de niveaus van volksgezondheid te veranderen.

De laatste stap is om een transparant overzicht van de verzamelde data op te stellen. Sommige data kunnen tot politiek ongewenste of contra-intuïtieve conclusies leiden, en politici kunnen in de verleiding komen om deze onder het tapijt te vegen. In dit tijdperk van sociale media en open informatie, moeten we eisen dat nieuw verzamelde data beschikbaar worden gemaakt voor een brede groep mensen die volksgezondheidkwesties onderzoeken en in een zorgsetting werken.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

Uiteindelijk zullen we misschien niet in staat zijn om doden door bepaalde ziektes te voorkomen. Maar met meer informatie, ligt het wel binnen onze macht om die doden te voorkomen die worden veroorzaakt door onze eigen zelfgenoegzaakheid of incompetentie.

Vertaling Melle Trap