0

Zet drones in voor ontwikkeling

GENÈVE – Onbemande luchtvaartuigen bevolken de afgelopen jaren zowel de verbeelding als nachtmerries van mensen over de hele wereld. In april kondigde de marine van de Verenigde Staten een experimenteel programma aan geheten LOCUST (Low-Cost UAV Swarming Technology), waar overheidsfunctionarissen van beweren dat het ‘autonoom een tegenstander kan overweldigen’ en zo ‘matrozen en mariniers van een beslissend tactisch voordeel voorziet.’ Met een naam (locust betekent sprinkhaan, red.) en missie als deze – en gegeven de niet vlekkeloze ethische ervaringen met drone-oorlogsvoering – is het geen wonder dat velen afkerig zijn van de voortgaande proliferatie van vliegende robots.

Maar het industriële gebruik van de lagere atmosfeer is een blijvertje. Er bevinden zich nu dagelijks meer dan 3 miljoen mensen in de lucht. Elke grote menselijke nederzetting op onze planeet is verbonden met andere door middel van luchttransport. DJI, een Chinese producent van UAV’s (Unmanned Air Vehicles, red.), is op weg naar een waardering van 10 miljard dollar. Vracht-drones zullen de komende jaren een zelfs nog grotere industrie worden, simpelweg omdat ze, onbelast door het gewicht van mensen en hun ondersteunende systemen, goedkoper vliegen, maar net zo snel en veilig zijn.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

In rijke landen concentreert de interesse in vracht-drones zich tot nu toe op de zogeheten ‘laatste kilometer’; het droppen van een bak ijs op een gazon in een villawijk. Maar de grootste kansen liggen in het vliegen van de middelste kilometers in armere landen. Ongeveer 800 miljoen mensen op de wereld hebben een beperkte toegang tot noodhulp, en dat zal in de afzienbare toekomst niet veranderen, omdat er niet genoeg geld zal zijn om wegen te bouwen om ze met elkaar te verbinden. Door het over middellange afstanden vliegen van middelgrote vrachten kunnen vracht-drones in veel van deze geïsoleerde gemeenschappen levens redden en banen creëren.

Vracht-drones belichamen wat Jim Yong Kim, de president van de Wereldbank, de ‘wetenschap van het leveren’ noemt. We weten al wàt we willen leveren: de oplossingen voor veel van onze meest nijpende problemen bestaan namelijk al. De vraag is alleen hoe?

Het beantwoorden van die vraag is de reden dat filantropen, robotici, architecten, logistici, en anderen zijn samen gekomen in een nieuw initiatief geheten Red Line; een in Zwitserland gevestigd consortium om de ontwikkeling van noodvracht-drones te versnellen en ’s werelds eerste drone-vluchthavens te bouwen – in Afrika.

Dit klinkt wellicht techno-utopisch, of op zijn minst als een grote verspilling van hulpbronnen. Het is tenslotte zo dat de ervaringen van de succesvolste ontwikkelingsorganisaties suggereren dat we sceptisch moeten zijn over mogelijkheden van geavanceerde technologieën om zinvolle veranderingen voor de armen te bewerkstelligen. Ja, de dalende kosten van het opwekken van stroom creëren een nieuwe efficiency, vooral op het gebied van smartphones en hieraan gerelateerde sky-fi technologie. Maar deze gadgets zijn vooral maar blinkende bling. Het is saaie materie zoals het goedkoop opleiden van leraren, gezondheidszorg op gemeenschapsniveau, en stages die tot nu toe verschil maken voor de armen.

Daarom geven veel ontwikkelingsexperts de voorkeur aan z.g. ‘sobere innovatie’ boven technologie. De BRAC uit Bangladesh, de grootste ontwikkelings-NGO van de wereld, heeft 1,3 miljoen kinderen naar scholen met één lokaal gekregen – en waar nauwelijks een laptop te vinden is.

Dus waarom zouden we optimistisch zijn over vracht-drones? Silicon Valley spreekt spierballentaal waar het altijd over ‘verstoring’ gaat, maar een van de redenen om de voorkeur te geven aan vracht-drones is juist dat ze helemaal niet verstorend zijn. In tegendeel, ze kunnen de bestaande distributienetwerken verbeteren in afgelegen regio’s van Afrika, Azië, en Latijns-Amerika waar armoede en ziekte alomtegenwoordig zijn, de afstanden groot, en waar er nooit wegen gebouwd zullen worden.

Vracht-drones zijn in het bijzonder goed geschikt voor het zogeheten ‘lokale agent-leveringsmodel’. Bedrijven en organisaties hebben aangetoond dat op moeilijk bereikbare plekken in Afrika en Azië vrouwen opgeleid als micro-ondernemers vaak het beste gepositioneerd zijn om essentiële goederen en diensten aan hun dorpen te leveren, zelfs als ze over een beperkte taalkennis beschikken en beperkt onderwijs genoten hebben. De gemeenschapszorgwerkers van BRAC bijvoorbeeld werken geheel op een micro-franchise basis, en verdienen hun geld met de marges op de verkoop van basisbehoeften als anti-wormenmedicatie, malariamedicijnen en voorbehoedsmiddelen.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

Alhoewel vracht-drones nooit de plek van landvrachttransport zullen innemen, kunnen ze garanderen dat goederen en diensten van levensbelang op de plek terecht komen waar ze het meest nodig zijn. Mobiele telefonie werd in Afrika groot omdat de technologie zoveel goedkoper was dan investeren in de infrastructuur voor vaste lijnen. Het zelfde kan vandaag de dag gezegd worden van de Afrikaanse wegen. Net zoals de mobiele telefoon kan de vracht-drone van een zeer zeldzame soort blijken te zijn: een gadget die werkt voor degenen die het het meest nodig hebben.

Vertaling Melle Trap