24

Mondialisering voor allen

LIMA – Tegenwoordig lijken de tegenstanders van mondialisering de verdedigers ervan steeds meer te overstemmen. Als ze hun zin krijgen zal de wereldorde van na de Tweede Wereldoorlog – die tot doel had, vaak met succes, om vrede en welvaart te bevorderen door middel van uitwisseling en connectie – zeer wel in elkaar zou kunnen storten. Is de mondialisering nog te redden?

Op het eerste gezicht lijken de vooruitzichten somber. Ieder aspect van de mondialisering – vrijhandel, vrij verkeer van kapitaal, en internationale migratie – ligt onder vuur. De strijd wordt aangevoerd door antagonistische krachten - van populistische politieke partijen tot separatistische groeperingen tot terroristische organisaties – wier acties zich overwegend meer concentreren op waar ze tegen zijn dan voor.

 1972 Hoover Dam

Trump and the End of the West?

As the US president-elect fills his administration, the direction of American policy is coming into focus. Project Syndicate contributors interpret what’s on the horizon.

In Rusland en Azië zijn het antiwesterse groeperingen die in de frontlinie staan van de campagne tegen mondialisering. In Europa neigen populistische partijen hun aversie tegen Europese integratie te benadrukken, waarbij rechtse krachten meestal ook immigratie veroordelen, terwijl links de groeiende economische ongelijkheid afwijst. In Latijns-Amerika lijkt de vijand buitenlandse inmenging van welke soort dan ook te zijn. In Afrika opponeren tribale separatisten iedereen hun onafhankelijkheid in de weg staat. En in het Midden-Oosten wijst Islamitische Staat (ISIS) hevig de moderniteit af, en mikt op maatschappijen die deze omhelzen.

Ondanks hun verschillen hebben deze groepen een ding gemeen: een diepe haat tegen internationale structuren en onderlinge verbondenheid (alhoewel een moorddadige groep als ISIS natuurlijk onder een andere categorie valt dan, laten we zeggen, Europese populisten). Het kan ze niet schelen dat de internationale orde die ze omver willen werpen de snelle economische groei na 1945 in staat stelde die miljarden burgers uit ontwikkelingslanden uit de armoede heeft bevrijd. Ze kijken niet verder dan logge onbuigzame instituties en ontoelaatbare ongelijkheden in welvaart en inkomen, en ze geven mondialisering hiervan de schuld.

Deze argumenten bevatten iets van waarheid. De wereld is een zeer ongelijk oord, en de ongelijkheid binnen maatschappijen is de afgelopen decennia aanzienlijk groter geworden. Maar dit komt niet door de internationale handel of migratie van mensen; deze komen immers al duizenden jaren voor.

De oplossing die de anti-mondialiseringsbeweging voorstelt – de nationale grenzen te sluiten voor handel, mensen, of wat dan ook – is dan ook weinig zinnig. Zo een benadering zou in praktijk vrijwel iedereen schaden, niet alleen de rijke elites die het meeste hebben geprofiteerd van de gemondialiseerde markten.

Dus wat drijft de ongelijkheid dan aan? Om deze vraag te beantwoorden, moeten we bekijken waarom de mondialisering juist voor de rijken winst genereert.

Een cruciaal aspect van de mondialisering is de zorgvuldige documentatie van de kennis en wettelijke middelen benodigd om de eigendomsrechten van schijnbaar nutteloze op zichzelf staande factoren (elektronische onderdelen, wettelijke productierechten, et cetera) in complexe gehelen te combineren (een iPhone), en de meerwaarde die ze genereren te gelde te maken. Duidelijke en toegankelijke protocollen die niet alleen waarheidsgetrouw beschrijven wie wat waar controleert, maar ook de regelgeving die potentiele combinaties – van, laten we zeggen, financiering, onderdelen, producenten, ondernemers, en wettelijke en eigendomsrechten – overziet, zijn cruciaal om dit systeem te laten functioneren.

Het probleem is dat vijf miljard mensen op de wereld niet in nationale protocollen zijn opgenomen op een manier die ook maar ergens in de buurt van organisatie komt. In plaats daarvan worden hun ondernemende talenten en wettelijke eigendomsrechten in hun landen geregistreerd in honderden versnipperde registers en systemen voor regelgeving, wat ze internationaal ontoegankelijk maakt.

Onder deze omstandigheden is het voor de meerderheid van de mensheid onmogelijk om effectief in hun nationale economieën te participeren, de wereldeconomie nog geheel daargelaten. Zonder middelen om deel te nemen in het proces van de productie van hoogwaardige combinaties hebben mensen geen kans om een deel van het gecreëerde surplus te bemachtigen.

Het is dus een gebrek aan geconsolideerde gedocumenteerde kennis – en niet de vrijhandel – die de ongelijkheid wereldwijd aandrijft. Maar dit probleem aanpakken niet makkelijk worden. Alleen al te bepalen hoeveel mensen buitengesloten worden kostte mijn organisatie, het Institute for Liberty and Democracy (ILD), twee decennia veldwerk, uitgevoerd door meer dan duizend onderzoekers in zo’n twintig landen.

Het grootste probleem is wettelijke achterstand. De advocaten en bedrijfselites die de wetgeving en regelgeving die de mondialisering begeleiden bedenken en uitvoeren zijn geheel losgezongen degenen die dit beleid op lokaal niveau zouden moeten doorvoeren. Met andere woorden mist de wettelijke keten paar cruciale schakels.

Ervaringen in Japan, de Verenigde Staten, en Europa laten zien dat een recht door zee wettelijke aanpak om gelijke rechten en kansen te garanderen honderd jaar of langer kan kosten om uit te kristalliseren. Maar er bestaat een snellere manier: de ontbrekende schakels niet behandelen als een breuk in de wettelijke keten, maar als een breuk in een kennisketen.

Wij van het ILD weten het een en ander over kennisketens. We hebben vijftien jaar gespendeerd aan het toevoegen van miljoenen mensen aan het gemondialiseerde wetssysteem, door de kennis opgeslagen in marginale protocollen naar de juridische mainstream te brengen – dit alles zonder hulp van computers. Maar we hebben niet nog eens decennia om aan dit proces te besteden; we moeten nog miljarden mensen extra toevoegen, en snel. Dit zal automatisering vergen.

Afgelopen jaar is het ILD begonnen, met pro bono-steun van firma’s uit Silicon Valley, te bepalen of informatietechnologie, en dan specifiek blockchain-technologie (het transparante, veilige, en gedecentraliseerde online-protocol dat de Bitcoin ondersteunt), een groter deel van de wereldbevolking bij de mondialisering kan betrekken. Het antwoord is een volmondig ja.

Door de taal van de wetsketen in een digitale taal te vertalen – een prestatie die van ons vroeg een serie van eenentwintig typologieën te ontwikkelen – hebben we een systeem gecreëerd dat elk protocol ter wereld kan lokaliseren, opvangen en openbaar kan maken. Bovendien zijn we erin geslaagd om de vragen die computers moeten stellen aan de opgevangen protocollen om te bepalen welke voorzieningen ingepast moeten worden in slimme blockchain-contracten tussen gemondialiseerde bedrijven en niet gemondialiseerde collectieven te comprimeren in vierendertig binaire indicatoren.

Fake news or real views Learn More

Informatietechnologie heeft al zoveel elementen van onze levens gedemocratiseerd; door ook de wet te democratiseren, kan deze wellicht de mondialisering redden – en hiermee de internationale orde.

Vertaling Melle Trap