The 'mobile library' project in Nigeria STEFAN HEUNIS/AFP/Getty Images

Onderwijs heeft mijn leven gered

NEW YORK – Mijn familie werd uitgemoord voordat ik mijn veters kon strikken. In Sierra Leone bracht ik als jongetje de jaren die speels en zorgeloos hadden moeten zijn door als strijder in andermans oorlog. Voor mij was de kindertijd een nachtmerrie; ontsnappen leek steevast onmogelijk. Maar toen de oorlog officieel ten einde kwam, in 2002, begon ik manieren te ontdekken om er bovenop te komen. Een van de belangrijkste was een kans die ik me als boze, ongeletterde, negenjarige soldaat niet had kunnen voorstellen: school.

Ik ben het levende bewijs van de transformerende kracht van onderwijs. Dankzij hard werken en veel geluk ben ik erin geslaagd mijn middelbareschooldiploma te behalen en vervolgens af te studeren. Over een paar maanden zal ik colleges gaan volgen aan de Fordham University School of Law, een onvoorstelbare lotsbestemming voor de meeste voormalige kindsoldaten in mijn land.

En toch heeft tijdens mijn korte reis door het onderwijs één vraag me altijd parten gespeeld: waarom heeft geluk zo'n cruciale rol gespeeld? Onderwijs zou immers een universeel mensenrecht moeten zijn. Was het maar zo simpel.

To continue reading, please log in or enter your email address.

To read this article from our archive, please log in or register now. After entering your email, you'll have access to two free articles from our archive every month. For unlimited access to Project Syndicate, subscribe now.

required

By proceeding, you agree to our Terms of Service and Privacy Policy, which describes the personal data we collect and how we use it.

Log in

Help make our reporting on global health and development issues stronger by answering a short survey.

Take Survey

http://prosyn.org/qosSCRm/nl;

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated cookie policy and privacy policy.