18

De beste manieren om de extreme armoede te bestijden

KOPENHAGEN – In 1950 verdienden de mensen in Zuid-Korea en Pakistan jaarlijks ruwweg dezelfde hoeveelheid geld. Vandaag de dag zijn de twee landen nauwelijks nog vergelijkbaar. Sinds 1950 is het inkomen per hoofd van de bevolking in Zuid-Korea drieëntwintig maal zo hoog geworden, terwijl in Pakistan slechts een verdrievoudiging van dat inkomen heeft plaatsgevonden.

Hoe we meer van de armste landen ter wereld kunnen helpen het succes van Zuid-Korea na te bootsen is een van de belangrijkste vragen waar de wereld vandaag de dag voor staat. Betere economische resultaten houden in dat hele bevolkingen erin slagen een betere gezondheidstoestand te bereiken, meer onderwijs te genieten, een langer leven te leiden en minder kwetsbaar te zijn voor problemen als natuurrampen.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

Een groot deel van de voorgestelde 169 ontwikkelingsdoelstellingen van de Verenigde Naties voor de komende vijftien jaar gaan, op de keper beschouwd, over het terugdringen van armoede. Maar niet alle doelstellingen zijn even goed. Het Copenhagen Consensus Center, waarvan ik directeur ben, heeft onlangs zestig teams van economen gevraagd de voor- en nadelen van deze voorgestelde doelstellingen te evalueren, voordat zij in september van kracht worden ter vervanging van de Millennium Ontwikkelingsdoelstellingen.

Een van de minst wenselijke doelstellingen lijkt op het eerste gezicht lovenswaardig: volledige werkgelegenheid voor iedereen. Helaas is dit een droom en geen doelstelling. Economieën hebben enige werkloosheid nodig om werknemers in staat te stellen van baan te wisselen, en de meeste regeringen richten zich nu ook al op het scheppen van banen. Uit onderzoek blijkt dat politici en belangengroeperingen een doelstelling van volledige werkgelegenheid gebruiken om een duur, protectionistisch beleid te steunen dat tot geweldige banen voor sommigen leidt, maar velen de informele economie in drijft. Waarschijnlijk wegen de kosten uiteindelijk niet op tegen de baten, en dit is zeker niet de manier om de extreme armoede terug te dringen.

Ongeveer 14,5% van de wereldbevolking, ofwel één miljard mensen, moet zien rond te komen van nog geen $1,25 per dag. Waarom maken we dan geen einde aan de extreme armoede door genoeg middelen naar deze miljard mensen te sluizen, zodat ze minstens $1,26 per dag te besteden hebben? De armsten ter wereld zouden hun kinderen dan beter kunnen voeden en beter onderwijs kunnen bieden, en gezonder kunnen worden.

Maar bovenop de financiële lasten zouden er grote administratieve uitdagingen zijn, naast corruptie en institutionele tekortkomingen. Als deze factoren in monetaire termen tegen de voordelen worden afgewogen, zou iedere dollar die wordt uitgegeven aan het bestrijden van de extreme armoede door middel van geldoverdracht ongeveer $5 aan sociale waarde verwezenlijken. Dat is helemaal geen slecht rendement, maar er zijn veel betere manieren om te helpen.

Eén mogelijkheid is de verdrievoudiging van de mobiele breedband-penetratie in ontwikkelingslanden. Dit zou kleine zelfstandigen als boeren en vissers van marktinformatie voorzien, zodat ze in staat zijn hun goederen tegen de hoogste prijs te verkopen – en de productiviteit te verhogen, de efficiëntie te vergroten en meer banen te genereren. Uit ons onderzoek blijkt dat de voordelen, bij elkaar opgeteld, een waarde vertegenwoordigen van $17 voor iedere uitgegeven dollar, waardoor het een zeer goede ontwikkelingsdoelstelling zou zijn.

Een nog betere interventie richt zich op de migratie. Ruim tweehonderd miljoen mensen werken vandaag de dag buiten hun eigen land. Naarmate rijke landen vergrijzen hebben ze meer werknemers nodig. Tegelijkertijd zijn mensen uit ontwikkelingslanden productiever in een ontwikkeld land. Het verminderen van de restricties op migratie zou jonge mensen uit ontwikkelingslanden in staat stellen de kleiner wordende beroepsbevolking van ontwikkelingslanden aan te vullen – en de belastingen te innen die nodig zijn voor de betaling van de ouderenzorg.

Dergelijke migratiestromen zouden ook goed zijn voor de ontwikkelingslanden, omdat migrantenarbeiders geld naar huis terugsturen. In totaal zou iedere dollar die wordt besteed aan méér migratie ruim $45 aan sociale goederen opleveren – mogelijk zelfs ruim $300. Hoewel méér migratie in het huidige politieke klimaat wellicht lastig te verwezenlijken is, is het de moeite waard erop te wijzen hoe effectief het de armsten ter wereld zou kunnen helpen.

De ontwikkelingsdoelstelling die de grootste invloed zou hebben op de mondiale welvaart zou voltooiing van de Doha-handelsronde zijn. Het verlagen van de handelsbarrières zou betekenen dat alle landen zich kunnen richten op het doen waar zij het beste in zijn, zodat iedereen beter af is. Bovendien zou vrijere handel de economische groei versnellen, dankzij betere innovatie en kennisuitwisseling. Door zwaar te leunen op de handel in een mondiale markt kon Zuid-Korea zich de afgelopen 65 jaar zo snel ontwikkelen en in wezen zijn armoede uitbannen.

Economische modellen duiden erop dat een succesvolle Doha-ronde de wereldeconomie in 2030 jaarlijks $11 bln rijker zou maken, waarbij de meeste voordelen naar de ontwikkelingslanden gaan. Iedere persoon in de ontwikkelingslanden zou jaarlijks gemiddeld $1000 meer verdienen. Het aantal mensen dat in extreme armoede leeft zou met 160 miljoen dalen. Voor iedere uitgegeven dollar, grotendeels om de westerse boeren – die de huidige onderhandelingen blokkeren – genoegdoening te geven, zou de wereld ruim $2000 aan voordelen oogsten, wat vrije handel tot een fenomenale investering maakt.

Ieder van deze voorstellen – volledige werkgelegenheid, geldoverdrachten, het uitrollen van breedband, vrijere migratie en lagere handelsbarrières – wordt gedekt door minstens één van de 169 ontwikkelingsdoelstellingen van de VN. En daarin ligt precies het probleem.

Proberen 169 dingen tegelijkertijd te doen zou dwaasheid zijn. Het zou betekenen dat te veel tijd en middelen worden besteed aan doelstellingen met een lager rendement, en dat te weinig prioriteit wordt gegeven aan de doelstellingen die de grootste invloed beloven te hebben op de armsten van de wereld. In feite blijkt uit ons onderzoek dat er 19 fenomenale doelstellingen zijn waaraan – net als vrijere handel – de voorkeur zou moeten worden gegeven.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

De uiteindelijke beslissing over de vraag welke doelstellingen mondiaal beleid moeten worden, zullen de stroom van biljoenen dollars voor de komende vijftien jaar beïnvloeden. In september, als de wereldleiders bijeenkomen in New York, moeten zij zich concentreren op de slimste manieren om de mondiale welvaart te bevorderen. Daardoor zouden meer landen geholpen worden het pad van Zuid-Korea te nemen en hun bevolking uit de armoede te trekken.

Vertaling: Menno Grootveld