9

De Arabische zwijgende meerderheid moet haar stem verheffen

ALGIERS – Sinds het United Nations Development Program (UNDP) in 2001 met zijn werk aan de Arab Human Development Reports (AHDR) is begonnen, is de situatie in veel Arabische landen alleen maar achteruit gegaan. Het lukt de regio vandaag de dag niet eens om de handen ineen te slaan om een nieuw rapport te publiceren. Dat is jammer, want het vinden van een nieuwe, gedeelde visie voor het Arabische volk, in het bijzonder de Arabische jeugd, is een voorwaarde voor het verwezenlijken van vrede en voorspoed in het Midden-Oosten en Noord-Afrika.

In de eerste AHDR, gepubliceerd in 2002, werden drie belangrijke “ontwikkelingstekorten” beschreven die de regio parten speelden, op het gebied van kennis, vrouwenemancipatie en vrijheid. Het rapport, gekenschetst als “geschreven door Arabieren voor Arabieren,” heeft duidelijke invloed uitgeoefend op het regionale ontwikkelingsverhaal en op de manier waarop nationale elites hebben gepraat over de problemen waarmee hun samenlevingen worden geconfronteerd.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

Rond de tijd van de eerste AHDR had de Arabische wereld redenen om optimistisch te zijn. Nadat Israel zich in 2000 uit Libanon had teruggetrokken, trok het land zich in 2005 ook uit de Gazastrook terug. Er waren nieuwe Arabische leiders – zoals Abdullah II in Jordanië, Mohammed VI in Marokko en Bashar al-Assad in Syrië – aan de macht gekomen, en dat leidde tot hoop op verandering. Saoedi-Arabië had in 2003 zijn eerste gemeenteraadsverkiezingen aangekondigd, die in 2005 werden gehouden. Egypte en Irak organiseerden in 2005 ook allebei (overwegend) democratische verkiezingen, en de pogingen van Algerije om de interne conflicten te bezweren waren grotendeels succesvol, deels dankzij de hoge olieprijzen in deze periode.

Na de Arabische Lente, die in december 2010 begon en in 2011 aan kracht won, startte het UNDP met de voorbereidingen voor de AHDR 2015, die zich in het bijzonder moest bezighouden met de problemen van de Arabische jeugd. Ik was lid van het 2015 AHDR team, samen met zo'n dertig intellectuelen en activisten uit de hele Arabische wereld. De AHDR 2015 kende soortgelijke thema's als zijn voorganger uit 2002, maar ditmaal verhielden we ons intensiever tot invloedrijke Arabische jongeren om de best mogelijke gegevens te verzamelen en de aandacht te richten op de gevolgen van de oorlogen die de regio overspoelden.

Het rapport van 2015 werd in mei dat jaar voltooid. Maar sindsdien ligt het in een la op het UNDP Arab Bureau in New York, waarschijnlijk voor een groot deel als gevolg van de harde kritiek van de Arabische machtselite.

Eén van de bevindingen uit het rapport van 2015 waar ik iets over kan vertellen is de opkomst in de Arabische wereld van een “zwijgende meerderheid” met een liberalere geest, in het bijzonder onder de jongeren. Deze veelbelovende ontwikkeling openbaart zich als je mondiale opiniepeilingen met elkaar vergelijkt. Arabische jongeren hebben meer toegang tot informatie uit de buitenwereld dan ooit tevoren, en omarmen waarden die wereldwijd door andere jongeren worden gedeeld, eerder dan de waarden van de generatie van hun ouders. In het bijzonder verlangen Arabische jongeren naar meer participatie in de civiele samenleving, bevrijding uit de wurggreep van patriarchale hiërarchieën en meer ruimte voor individuele creativiteit. Hoewel het onderwijs zich, als gevolg van het conservatieve curriculum, niet zo vergaand heeft geëmancipeerd als in een groot deel van de rest van de wereld, zijn de jongeren daar wél in geslaagd.

Op grond van deze bevindingen adviseert het rapport van 2015 nationale, regionale en internationale progressieve groeperingen de krachten van de emancipatie te steunen, die de sleutel in handen hebben voor het vinden van eigen oplossingen voor de problemen van het garanderen van een beter bestuur, productievere economieën en veerkrachtiger samenlevingen. De enige route naar grootschalige verandering in de Arabische wereld is het ontketenen van innovatie en creativiteit – en daarvoor is een ongebonden civiele samenleving een vereiste. Er moeten fundamentele burgerrechten worden vastgelegd, gesteund door diepgaande veranderingen in het onderwijssysteem, hervormingen van het familierecht, en meer ruimte voor media en cultuur.

Het rapport uit 2015, dat naar ik hoop binnenkort zal verschijnen, moet een beredeneerd en constructief regionaal gesprek bevorderen. Het begint met deze waarschuwing: “De jongeren van de regio zijn steeds minder enthousiast over de versteende politieke machtsstructuren die hen marginaliseren. Als overheden niet wakker worden voor deze verblindende werkelijkheid, zullen ze met veel méér te stellen krijgen dan met een paar extremisten.”

De nieuwe zwijgende meerderheid is de beste verdediging tegen de radicale en suïcidale onderstromingen die het politieke vacuüm hebben gevuld, dat is ontstaan door de ineenstorting van de oude orde. Hervormingsgezinde Arabieren moeten het centrum trachten te verbreden, in plaats van te proberen de randen bijeen te brengen. En de zwijgende meerderheid moet haar zwijgen verbreken. Anders zullen revoltes tegen de onaanvaardbare status quo door extremisten geleid blijven worden, die alleen maar grieven en geen aspiraties hebben.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

De vroege jaren van deze eeuw hielden een belofte in voor de Arabische wereld, die we hernieuwd zien worden in de hedendaagse jongeren. Arabische hervormers van de civiele samenleving moeten worden aangemoedigd nu hun stem te verheffen, op straffe van het risico dat die belofte opnieuw een generatie lang verloren zal gaan.

Vertaling: Menno Grootveld