Vice President Mike Pence (3rd L) and his wife Karen Pence, Senate Majority Leader Mitch McConnell (R-KY) (L) and Speaker of the House Paul Ryan Alex Wong/Getty Images

De verwoesting van de Republikeinse partij

BERKELEY – Het is anderhalf jaar geleden dat Donald Trump tot president van de VS werd verkozen, dus dit is voor de Amerikanen een goed moment om eens diep adem te halen en hun kapotte politieke systeem te overdenken.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Verenigde Staten geen grote rampen hebben beleefd, ook al lijken zich aan de horizon voortdurend enorme beleidsfouten af te tekenen. Maar het land wordt langzaam de nek omgedraaid, zodat het steeds zwakker en armer wordt naarmate Trump langer aan de macht blijft.

Een groot deel van de blaam hiervoor treft de Republikeinen, die zich achter Trump hebben geschaard om redenen die nog steeds moeilijk te begrijpen zijn. Trump is met ruim 60 miljoen stemmen verkozen – zo'n 3 miljoen minder dan op zijn tegenstander, Hillary Clinton, werden uitgebracht. Maar hij verkreeg de publieke steun van een breed scala aan Republikeinse gezagsdragers, beleidsadviseurs en activisten, die allemaal wisten dat een president Clinton minder riskant zou zijn voor het land.

Waarom gebeurde dat? De meest overtuigende hypothese is dat zij – net als FBI-directeur James Comey en Dean Baquet, de executive editor van The New York Times – opiniepeilingen negeerden waarin het risico van een overwinning van Trump niet werd onderschat. Mainstream Republikeinen gingen ervan uit dat ze weinig te verliezen hadden, en wellicht zelfs iets te winnen, door zich te verzetten tegen Clinton, omdat dat de les is die zij trokken uit de ervaringen van zowel Richard Nixon als Ronald Reagan.

Het is de moeite waard in herinnering te brengen dat Nixon in 1964 de Republikeinse presidentskandidaat Barry Goldwater steunde, terwijl andere Republikeinen, zoals de toenmalige gouverneur van Michigan George Romney, dat niet deden. Nixon werd vervolgens de presidentskandidaat van de partij in 1968, toen hij andere Republikeinen versloeg die zich van de activistische basis van de partij hadden vervreemd door zich tegen Goldwater te keren.

Op dezelfde manier heeft Ronald Reagan Nixon tot het bittere einde gesteund, zelfs toen Nixons impeachment aanstaande was, terwijl Republikeinen als senator Howard Baker van Tennessee tot de slotsom kwamen dat Nixon moest vertrekken. Reagan werd vervolgens in 1980 de Republikeinse presidentskandidaat, door te winnen van Republikeinen die zich eveneens hadden vervreemd van de activistische basis van de partij.

What do you think?

Help us improve On Point by taking this short survey.

Take survey

In 2016 zagen de Republikeinen die Trump steunden dat waarschijnlijk als een goedkope manier om hun toekomst in de partij veilig te stellen. Waar zij geen rekening mee hadden gehouden, was dat hij echt president zou worden, en dat ze toch iedere morgen naar zichzelf in de spiegel zouden moeten kunnen blijven kijken. Nu een groot deel van de Republikeinse kiezers zichzelf eerder als Trump-aanhangers dan als Republikeinen zijn gaan beschouwen, moeten de leiders van de partij besluiten wat ze moeten gaan doen.

Sommigen hebben die keuze al gemaakt. De Speaker van het Huis van Afgevaardigden, Paul Ryan, treedt aan het einde van de lopende zittingstermijn terug. Afgezien van de onwaarschijnlijke mogelijkheid dat hij ergens in de toekomst een gooi naar het presidentschap zal doen, doet hij feitelijk afstand van een van de machtigste posities in het Amerikaanse regeringsstelsel, en laat hij zijn land achter in de klauwen van een verwarde en ongekwalificeerde kleptocraat. En Ryan is niet de enige: bij de jongste telling zeiden 43 Republikeinse leden van het Huis van Afgevaardigden zich in november niet herkiesbaar te zullen stellen.

Wat er ook van de Republikeinse partij wordt, het ligt in het vermogen van het Amerikaanse volk om een deel van de schade van Trumps binnenlandse beleid op lokaal niveau te verzachten. Dat is precies wat Californië en andere Democratische (“blauwe”) staten hebben gedaan – en tot nu toe met veel succes.

Maar in Kentucky, Alabama, Mississippi, Nebraska en andere “rode” staten blijven de Republikeinse kiezers makkelijk beïnvloedbaar. Boeren in Iowa en andere staten in het Amerikaanse binnenland hebben in 2016 in groten getale op Trump gestemd, om er vervolgens achter te komen dat hij hen als aanvaardbare slachtoffers beschouwt in de handelsoorlog die hij tegen China en misschien ook Mexico wil ontketenen. Je zou medelijden moeten hebben met deze kiezers, maar niet met de Republikeinse politici die hen zijn blijven bedriegen door Trump te steunen.

Wat kan er worden gedaan? Om te beginnen moeten we de kiezers opvoeden, en de schijnwerpers zetten op beleid dat tegen hun belangen ingaat. Normalisering is geen optie. Wijzen op de domheid en de verwoestende gevolgen van het beleid van Trump, en zorgen dat dat onmiddellijk wordt stopgezet, zou een dagelijks ritueel moeten zijn.

Daarnaast moeten de Amerikanen proberen vice-president Mike Pence ervan te overtuigen dat het tijd is om Sectie 4 van het 25e Amendement in te roepen, dat voorziet in de afzetting van een president die door een meerderheid van zijn of haar kabinet ongeschikt wordt geacht voor zijn baan.

Er moet ook publieke druk worden uitgeoefend op Rupert en Lachlan Murdoch, de twee bestuursvoorzitters van 21st Century Fox, eigenaar van Fox News. Veel van Trumps beleidsbeslissingen en tweets volgen wat zijn favoriete commentatoren van FoxNews op een willekeurige dag zeggen. Maar op de langere termijn hebben kleptocraten de neiging plutocraten te verslinden. Als de Murdochs ook op de langere termijn hechten aan hun rijkdom, zou de beste stap wel eens kunnen zijn dat ze hun zender tegen de president laten zeggen: “Leuk geprobeerd, maar je bent moe en duidelijk niet blij met je baan, dus waarom stap je niet gewoon op om te gaan golfen, omwille van je gezondheid?”

Tenslotte moet de Republikeinen aan het verstand worden gebracht dat dit het “Pete Wilson”-moment van hun partij is. Pete Wilson is een voormalige Republikeinse gouverneur van Californië, die zijn partij in de jaren negentig veroordeeld heeft tot een permanente minderheidsstatus in die staat door Latino's af te schilderen als een dreiging. Vandaag de dag heeft de grote Latino-populatie van Californië – die veel toegewijde, sociaal conservatieve kerkgangers telt – niets op met de Republikeinen. (Evenmin als veel oude witte mannen in Californië, omdat zelfs zij zich kunnen schamen.)

Trump zou de Republikeinse partij op nationaal niveau kunnen aandoen wat Wilson de partij in Californië heeft aangedaan. De leiders van de partij – die in november al tegen het waarschijnlijke verlies van het Huis van Afgevaardigden, en mogelijk ook van de Senaat, aankijken – moeten in actie komen voordat het te laat is.

Vertaling: Menno Grootveld

http://prosyn.org/7hLsdog/nl;

Handpicked to read next