3

Hoe kun je mensen hun gedrag laten veranderen?

HONG KONG – Onlangs heb ik twee aardige, slanke mannen ontmoet, die zojuist een afslankings-app hadden gelanceerd die dagelijkse menu's en recepten biedt, evenals een aantal alternatieven als de gebruiker niet van een bepaald soort voedsel houdt. De twee zijn programmeurs met weinig kennis van de markt waarop zij zich richten; ze hebben niet veel van de relevante literatuur gelezen.

Ik moet bekennen dat ik stomverbaasd was over hun gebrek aan kennis over voeding, psychologie, speldynamiek en zelfs vrouwenbladen. Ja, ze bedoelen het goed en ze voelen de pijn van hun gebruikers echt. “We krijgen brieven...” zei de een. “Een vrouw schreef ons dat ze onze menu's nauwkeurig volgt, maar dat ze dan midden in de nacht opstaat om naar de koelkast te  gaan … Ik weet niet wat ik tegen haar moet zeggen!”

Chicago Pollution

Climate Change in the Trumpocene Age

Bo Lidegaard argues that the US president-elect’s ability to derail global progress toward a green economy is more limited than many believe.

Nou ja, om te beginnen zou hij kunnen opperen dat ze snoepgoed uit haar huis weert om niet in de verleiding te komen, of dat ze een deel van de maaltijd van iedere dag opzij zet om 's nachts nog iets te kunnen snacken. Het idee is dat je niet al te wetenschappelijk of pietluttig moet worden, maar dat je mensen moeten helpen hun gedrag te veranderen.

Ik denk dezer dagen veel over deze uitdaging na, omdat mijn nieuwe startup, genaamd HICCup (Health Initiative Coordinating Council, Coördinerende Raad voor Gezondheidsinitiatieven), er deels op is gericht mensen te helpen dit op grote schaal te doen, hoewel we in eerste instantie in een klein aantal gemeenschappen willen beginnen. Het punt is niet om van iedereen obsessieve calorieëntellers te maken, maar om mensen ertoe aan te zetten zichzelf beter 'in de hand te houden'.

De beste manier om dat voor elkaar te krijgen is door verleidingen te vervangen door veilige keuzes. Geef mensen vuistregels, geen producthandleidingen. Suggereer nieuwe gewoonten ter vervanging van oude. Laat mensen inzien hoe ze nu al worden gemanipuleerd door reclames, productbeschrijvingen en de media om méér te kopen, méér te consumeren en méér te willen.

Op het gebied van diëten en voeding is er een fundamenteel debat gaande tussen de calorieëntellers en de voorstanders van specifieke diëten, of dat nu diëten zijn met een ultralaag vetgehalte of met weinig koolhydraten. Het gaat er dan niet zozeer om of zo'n dieet in het algemeen werkt (hoewel sommige van dat soort diëten feitelijk ongezond zijn), maar eerder om de vraag of meer dan een paar individuen in staat zijn een dergelijk regime op de langere termijn vol te houden.

Calorieën spelen zeker een rol; de natuurkundige wetten van de energie werken óók in het menselijk lichaam. Maar het soort voedsel dat je eet en vooral het tijdstip waarop je dat eet, beïnvloeden hoe hongerig je je voelt (en dus je zelfbeheersing), en of je de calorieën die je eet gebruikt of omzet in vet, zelfs als je je dan nog steeds hongerig voelt. (Suiker is in dit verband de voornaamste schuldige, zoals Robert Lustig, de auteur van Fat Chance, heeft betoogd.

Onze aanpak bij HICCup zal er dus op gericht zijn mensen te helpen voor zichzelf te bedenken wat wel en niet werkt. Misschien moeten ze van kleinere borden eten, of verleidingen uit hun huis of van hun werkplek weren, of de steeds populairder wordende (maar in feite klassieke) gewoonte volgen om te ontbijten als een koning, te lunchen als een prins, en te dineren als een armoedzaaier. Dan is er ook nog de eenvoudige tactiek om je opties van te voren in te perken, als je daar de kracht voor hebt. Vermijd het boodschappen doen als je hongerig bent. Zeg van te voren tegen de ober dat geen dessert wilt.

Of lees Predictably Irrational, van Dan Ariely, en pas zijn aanwijzingen toe op je eigen gezondheid en gedrag. Zoals Ariely opmerkt, zijn algemene adviezen over het algemeen nutteloos. Individuen hebben hun eigen trucs nodig, en de meeste mensen weten zelf het beste wat voor hem of haar zal werken – als ze er tenminste over nadenken.

Ikzelf word bijvoorbeeld geconfronteerd met mijn eigen dilemma's en ik voer mijn eigen experimenten uit. Ik heb een schijnbaar gevaarlijke aandoening, genaamd 'barrettoesofagus', mysterieuze wondjes rond de ingang van mijn slokdarm, die bij toeval werden ontdekt (tijdens een medische onderzoek voor mijn kosmonautentraining). Er is niet zo veel over bekend, maar het is waarschijnlijk geen goed idee om te gaan zwemmen – wat ik iedere ochtend doe – met koffie in mijn maag. Toch vind ik het beslist fijner om te zwemmen nadat ik koffie heb gedronken. Dus ik neem het risico op ochtenden dat ik heel moe ben; op andere ochtenden doe ik dat niet.

Volgens veel mensen zal de volgende grote ontwikkeling 'niet-invasieve' bloedanalyse zijn, zodat iedereen – en niet alleen super-gemotiveerde diabetici – zijn of haar eigen bloed kan testen en de chemie van zijn of haar eigen stofwisseling kan leren begrijpen. Wat doet een donut met je bloedsuikerspiegel? Als Lustig gelijk heeft en het eten van suiker je alleen maar hongerig maakt, kun je zelf zien hoe het werkt.

Ik verwacht niet dat iedereen nu een bloedsuikermonitor gaat dragen; het bevrijd worden van dergelijke apparaten is beslist iets waar diabetici net zo naar verlangen als naar suiker. Maar als HICCup een hele club schoolkinderen hun suikerstofwisseling laat onderzoeken, zullen ze de boodschap waarschijnlijk in hun hele gemeenschap gaan verspreiden, en naar vrienden en familieleden.

Op dezelfde manier kunnen mensen gaan experimenteren met hun slaap. Er zijn heel veel kleine quizzen die je kunt doen om te kijken hoe je presteert na verschillende hoeveelheden slaap. Ik heb ontdekt dat ik het veel makkelijker ben gaan vinden om vroeg van feestjes te vertrekken nadat ik dit ben gaan doen. Hoeveel dronken gesprekken wegen op tegen de daling van mijn IQ (ook al is het maar tijdelijk) de volgende dag?

Al deze trucjes zijn niet meer dan dat: trucjes. Maar omdat het trucs zijn die je met jezelf uithaalt, geven ze je eerder het gevoel dat je de controle in handen hebt dan dat je wordt gemanipuleerd.

Fake news or real views Learn More

Ik ken de juiste aanpak niet voor ieder individu: het punt is dat je mensen de vrijheid moet geven om hun eigen route te vinden en ze niet te binden aan een of ander nieuw “gezond” protocol dat wel of niet bij ze past. Dat doe je door het geven van meer informatie – niet uit boeken of wetenschappelijke artikelen, maar via het zich bewust worden van gewoonten die kunnen leiden tot het vinden van eigen antwoorden op eeuwige vragen over vrijheid en zelfbeheersing.

Vertaling: Menno Grootveld