3

Manchester staat een prachtige toekomst te wachten

MANCHESTER – Ik ben een trotse Mancunian (zoals inwoners van Manchester genoemd worden) ondanks het feit dat ik er sinds mijn 18e, toen ik naar de universiteit ging, niet permanent gewoond heb. Ik werd geboren in het St. Mary’s hospitaal vlakbij het centrum, werd opgevoed in een aangename buitenwijk in Zuid-Manchester en ging naar een normale lagere school in een naburige ruigere wijk voordat ik naar middelbare school Burnage ging. Achtendertig jaar nadat ik Burnage bezocht deed Salman Abedi, de verdachte van de bomaanslag in de Manchester Arena, dit blijkbaar ook.

De gruweldaad van Abedi, waarvoor Islamitische Staat de verantwoordelijkheid heeft opgeëist, is waarschijnlijk nog erger dan de verschrikkelijke bomaanslag door de IRA die eenentwintig jaar geleden delen van het stadscentrum verwoestte, een gebeurtenis waarvan velen denken dat die een sleutelrol gespeeld heeft in de renaissance van Manchester. Toen gaven de terroristen ten minste nog anderhalf uur van te voren een waarschuwing die het verlies van mensenlevens heeft helpen voorkomen. De barbaarse daad van Abedi echter doodde tenminste 22 mensen, waarvan velen kinderen.

In recente jaren ben ik diepgaand betrokken geweest bij de beleidsaspecten van de economische revitalisering van deze prachtige stad. Ik was voorzitter van een economische adviesgroep voor de Greater Manchester Council, en was daarna Chair of the Cities Growth Commission die zich hard maakte voor het ‘Northern Powerhouse,’ een programma om de steden van het Britse noorden tot een coherente economische eenheid te smeden. Vervolgens was ik kort onderdeel van de regering van David Cameron om de vroege fases van het Northern Powerhouse te helpen implementeren.

Ik ben nooit naar een concert in Manchester Arena geweest maar het complex schijnt een geweldige aanwinst voor de stad te zijn. Net zoals Manchester Airport naar voren is gekomen als transporthub die het Northern Powerhouse bedient, speelt de Arena een zelfde rol in termen van live entertainment. Zoals de treurige rapporten over de slachtoffers laten zien kwamen de aanwezigen uit grote delen van Noord-Engeland (en daarbuiten).

In de afgelopen jaren heeft Manchester veel lof ontvangen voor zijn economische opleving, inclusief zijn positie in het geografische hart van het Northern Powerhouse, en ik ben er zeker van dat dit zal aanhouden. De werkgelegenheidscijfers en regionale PMI-bedrijfsenquêtes indiceren dat het economische momentum in Noordwest-Engeland het grootste gedeelte van de afgelopen twee jaar groter is geweest dan in het land als geheel, inclusief Londen. Of dit komt door de Northern Powerhouse politiek is moeilijk te bewijzen, maar wat de reden ook moge zijn, dit is zeer welkom en belangrijk om in stand te houden.

Ik erger mij af en toe aan het feit dat veel mensen zich nog steeds afvragen wat het Northern Powerhouse precies is. In de kern representeert het het economische gebied binnen de ring Liverpool, Sheffield en Leeds ligt, met Manchester in het midden. De afstand van Manchester tot het centrum van elk van deze andere steden is minder dan 40 mijl (64 km), wat korter is dan de Central-, Piccadilly-, of District-lijnen van de Londense Underground. Wanneer de 7-8 miljoen mensen die in deze steden – en in de talloze dorpen, stadjes en andere gebieden er tussenin – wonen verbonden kunnen worden door infrastructuur kunnen ze fungeren als een enkele eenheid in termen van hun rol als consument en producent.

Het Northern Powerhouse zou in dat geval structureel vernieuwend werken voor de Britse economie. Het zou samen met Londen zelfs een tweede dynamische economische zone op mondiale schaal kunnen creëren. Het is deze simpele premisse die de vorige regering er toe aanzette om mijn ideeën tot kern van haar economische beleid te maken, en de reden waarom het Northern Powerhouse zo aantrekkelijk is geworden voor bedrijven in het Verenigd Koninkrijk en daarbuiten.

Dit is een opwindend vooruitzicht en ondanks het feit dat het pas drie jaar bestaat laat het al tekenen van vooruitgang zien. In feite kan het Northern Powerhouse-mantra gegeven de bredere economische voordelen van agglomeratie worden uitgebreid naar het gehele Engelse noorden, niet in het minst naar Hull en het noordoosten. Maar het is wat ik vaak oneerbiedig ‘Man-Sheff-Leeds-Pool’ noem dat het Northern Powerhouse bijzonder maakt en Manchester, dat in het centrum ervan ligt, is zeker één van de eersten die er voordeel uit trekken.

Ondanks dit alles heb ik al vaak tegen lokale politici, zakenmensen, filantropen, en anderen gezegd dat tenzij de gebieden die buiten de onmiddellijke omgeving van centraal Manchester liggen ook profiteren van een regionale dynamiek het succes van Greater Manchester verre van compleet zal zijn. Iedereen die iets verder dan een mijl vanaf Albert Square in Manchester richting het noorden, zuiden, oosten of westen kijkt – minder aangrenzende delen zoals Oldham en Rochdale nog daargelaten – kan zien dat er nog veel te verbeteren valt, inclusief onderwijs, beroepsopleidingen, en inclusiviteit, om op lange termijn succes te hebben.

Wat het verknipte motief van de 22 jarige Abedi, die zichzelf schijnbaar samen met de onschuldige slachtoffers opblies, ook geweest moge zijn, zijn verwerpelijke daad zal de mooie en hoopvolle toekomst van Manchester niet bezoedelen. Ik beweer niet dat ik de wereld van het terrorisme ken, maar ik weet wel dat zij die in en om Manchester en andere steden wonen zich onderdeel van hun gemeenschap en zijn aspiraties moeten voelen. Inwoners die zich met hun gemeenschap identificeren zullen deze minder snel willen beschadigen – en zullen waarschijnlijker actief willen bijdragen aan zijn hernieuwde kracht.

Manchester heeft nu meer dan ooit de visie nodig die het Northern Powerhouse biedt. En dit is een visie waar andere steden en regio’s goed aan zouden doen om deze te emuleren.

Vertaling Melle Trap