4

Verder kijken dan Juncker

LONDEN – De Europese Unie lijkt zich slechts op een probleem tegelijk te kunnen concentreren. Deze zomer is dat de vraag wie José-Manuel Barroso zal opvolgen als president van de Europese Commissie. De Britse premier David Cameron vindt zichzelf terug in een achterhoedegevecht in de poging om de benoeming van de aardsfederalist Luxemburger Jean-Claude Juncker tegen te houden.

President van de Commissie is ongetwijfeld een belangrijke baan. De Commissie heeft een monopolie over het voorstellen van nieuwe wetgeving, waarvan het karakter zwaar wordt beïnvloed door de president. Maar nieuwe wetgeving is tegenwoordig een soort luxe voor Europa. In plaats van het overwegen van opwindende nieuwe richtlijnen voor de gewenste eigenschappen van, laten we zeggen, grasmaaiers die in de EU verkocht worden, moeten de Europese leiders drie urgente en onderling verbonden taken volbrengen.

De eerste is politiek. Bij de recente Europese parlementsverkiezingen steunde een kwart van de stemmers in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk partijen die vijandig staan tegenover verdere integratie en toegewijd zijn aan het herstellen van een Europa van onafhankelijke lidstaten. Zelfs in Duitsland deed een eurosceptische partij het verrassend goed. De centrumlinkse en centrumrechtse federalisten hebben hierop gereageerd door met samenwerking een meerderheid voor Juncker veilig te stellen.

Dat is geen stabiele uitkomst. Verdedigers van het Europese ideaal moeten directer met de critici ervan in gesprek gaan en een inspirerende visie articuleren, in plaats van hun kop in het zand te steken en de woorden ‘ever closer union’ elke gelegenheid die ze hebben als een mantra uit te spreken.