US President Donald Trump shakes hands as he announces his nominee for Chairman of the Federal Reserve SAUL LOEB/AFP/Getty Images

Donald Trumps normale Federal Reserve

CAMBRIDGE – Hoe kunnen we binnen een presidentschap dat weinig respect toont voor conventionele institutionele normen Donald Trumps volstrekt redelijke benoemingen in de directie van de Federal Reserve verklaren? De meest recente gekandideerden, hoogleraar van Columbia Richard Clarida en Michelle Bowman, bankcommissaris voor de staat Kansas, bestendigen het patroon van de keuze voor doorgewinterde technocraten, dat, als belangrijkste voorbeeld, begon bij Jerome Powell, de nieuwe voorzitter van de Fed.

Wanneer Trump een normale president was geweest zou het benoemen van individuen met een groot aanzien die een effectieve beleidsvorming kunnen garanderen de normaalste zaak van de wereld zijn. Maar we hebben het hier over een president die al vaak functionarissen met weinig bestuurservaring heeft gekozen en ze dan schijnt op te dragen de grootst mogelijke verstoring te creëren bij de diensten die ze gaan besturen. Toch heeft de auteur van The Art of the Deal een academicus benoemt als vicevoorzitter van de Fed (Clarida) wiens bekendste werk getiteld is ‘The Science of Monetary Policy.

Je zou hierop kunnen zeggen: dat zal wel, maar Trump krediet geven voor het in stand houden van de stabiliteit bij de Fed is net zoiets als hoge cijfers uitdelen voor het niet beginnen van een atoomoorlog. Het idee van de onafhankelijkheid van centrale banken heeft de afgelopen dertig jaar een enorm momentum gekregen bij politici wereldwijd. Het is niet alleen de norm in democratieën zoals de VS, de eurozone, en Japan, maar zelfs autoritaire leiders als de Russische president Poetin en de Hongaarse premier Viktor Orbán denk wel drie keer na voordat ze tegen hun centrale banken in gaan.

Maar mensen vergeten vaak hoe nieuw het idee van een onafhankelijke centrale bank eigenlijk is. De eerbiedwaardige Bank of England verwierf pas 20 jaar geleden monetaire onafhankelijkheid. In de jaren tachtig toen ik een academisch paper schreef waarin ik onafhankelijkheid als middel om de anti-inflatoire geloofwaardigheid van centrale banken vast te leggen verdedigde, wees het ene blad na het andere dit af. De referenten vonden het idee dat onafhankelijkheid meer kon zijn dan een betekenisloze façade waar de regering makkelijk door heen kon prikken bespottelijk.

En dit brengt ons weer bij Trump. Wacht hij slechts zo lang mogelijk voordat hij de Fed zal dwingen de economie op te stoken voor de verkiezingen van 2020, en zo uiteindelijk de enorme tekorten die zijn veroorzaakt door Republikeinse belastingverlagingen te gelde te maken? Wanneer dit zijn plan is – en wie gelooft niet dat een in de hoek gedreven Trump terug zou kunnen vallen op hoge inflatie? – is het goede nieuws dat zijn benoemingen bij de Fed zijn leven dan niet zullen vergemakkelijken.

Trump lijkt dit te begrijpen. Hij stelde zich op campagne in 2016 tenslotte teweer tegen Powells voorganger Janet Yellen omdat zij de rente laag zou houden om de verkiezing van Hillary Clinton te faciliteren. Nu hij zelf president is is dat precies wat hij zelf graag zou zien in 2020. Hij zou afgelopen jaar bij het interviewen van kandidaten om Yellen op te volgen slechts een cruciale vraag gesteld hebben: ‘U gaat toch niet de rentetarieven verhogen en mijn prachtige aandelenmarkt ruineren?’

Subscribe now

Exclusive explainers, thematic deep dives, interviews with world leaders, and our Year Ahead magazine. Choose an On Point experience that’s right for you.

Learn More

Het is waar dat Trump enigszins in toom gehouden wordt door de noodzaak toestemming van de Senaat te krijgen voor zijn kandidaatstellingen. In feite hebben sommige conservatieve republikeinen zelfs geprotesteerd tegen een van zijn benoemingen, Marvin Goodfriend van Carnegie Mellon University, omdat hij durfde te suggereren dat de Fed wellicht een nieuwe aanpak behoefde op het gebied van monetair beleid (namelijk de negatieve rentetarieven) om de volgende zeer diepe recessie of financiële crisis het hoofd te kunnen bieden. En alhoewel de Fed dit advies op een dag vrijwel zeker zal overnemen (ik heb ook over deze kwestie gepubliceerd), overleefde de kandidering van Goodfriend het Banking Committee van de Amerikaanse Senaat ternauwernood. Maar al met al heeft de Senaat Trump gegeven wat hij wilde, waar veel republikeinen juist een grote verstoorder hadden omhelsd – zoals bijvoorbeeld Ron ‘End the Fed’ Paul – of een andere conservatief die ervoor predikt terug te keren naar de gouden standaard van voor de Eerste Wereldoorlog.

Helaas is de strijd om de onafhankelijkheid van de Fed verre van gestreden. Wellicht houdt Trump slechts zijn troeven in de hand totdat er een echt conflict losbarst. Op dit moment zijn de geplande renteverhogingen van de Fed grotendeels preventief. De inflatie groeit maar zeer traag, zelfs alhoewel de economie op een kookpunt lijkt te komen. Maar het moment van afrekening kan nog steeds komen. En aangenomen dat Trump gezond blijft, impeachment weet te ontlopen, en zich opnieuw kandidaat stelt, zou het laatste wat zou willen in 2019 en 2020 scherp verhoogde rentetarieven zijn, een ontijdige stijging van de werkloosheid, en een waarschijnlijke ineenstorting van zijn prachtige aandelenmarkt.

Als er een krach optreedt zou de veelgeroemde onafhankelijkheid van de Fed veel fragieler kunnen blijken te zijn dan de meeste mensen denken. Deze is namelijk niet verankerd in de Amerikaanse grondwet, en de president en het Congres beschikken nog altijd over verschillende controlemechanismen. Het was een act of Congress die de Fed in 1913 creëerde, en in principe zou het Congres deze kunnen herzien door haar invloed sterk te vergroten, of door fondsen te onthouden. Er hebben binnen het Congres van tijd tot tijd ook werkelijk wetsvoorstellen de ronde gedaan die precies dat wilden.

Op dit moment worden de aangestelden bij de Fed vrijwel net zo goed behandeld als de generaals binnen het universum Trump. Maar het is een feit dat met sterk oplopende tekorten en de aanloop naar de campagne van 2020 er onzekere tijden in het verschiet liggen. Voor nu echter moeten we erkennen dat dit dat ene gebied is waar het presidentschap van Trump bijna normaal is – tot nu toe.

Vertaling Melle Trap

http://prosyn.org/ksFGl1r/nl;

Handpicked to read next

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated cookie policy and privacy policy.