Technologische verbeteringen verlopen vaak geleidelijk

CAMBRIDGE – Niets is beter dan wazig taalgebruik als je herrie wilt schoppen – of juist consensus wilt bereiken. Ludwig Wittgenstein heeft betoogd dat filosofische problemen alleen maar een gevolg waren van het misbruik van de taal. De kunst van de diplomatie is daarentegen het vinden van woorden die onenigheid kunnen verhullen.

Eén idee waarover economen het bijna unaniem eens zijn, is dat – afgezien van minerale rijkdom – het grootste deel van het enorme inkomstenverschil tussen rijke en arme landen niet zozeer kan worden toegeschreven aan kapitaal of onderwijs, maar aan 'technologie.' Dus wat is technologie?

Het antwoord verklaart de ongebruikelijke consensus onder economen, want 'technologie' wordt gemeten als een soort 'rest'-categorie, een residu – Nobelprijswinnaar Robert Solow heeft het de 'totale factor productiviteit' genoemd –, dat wat overblijft na de verrekening van andere productiefactoren, zoals fysiek en menselijk kapitaal. Zoals Moses Abramovitz in 1956 spitsvondig opmerkte, is dit residu niet veel meer dan “een graadmeter van onze onwetendheid.”

To continue reading, please log in or enter your email address.

To read this article from our archive, please log in or register now. After entering your email, you'll have access to two free articles every month. For unlimited access to Project Syndicate, subscribe now.

required

By proceeding, you agree to our Terms of Service and Privacy Policy, which describes the personal data we collect and how we use it.

Log in

http://prosyn.org/e9xxT2x/nl;

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated cookie policy and privacy policy.