7

Westen moet zich in onzekere wereld op één lijn stellen

LONDEN – In 2016 nam het Verenigd Koninkrijk gedenkwaardig de beslissing om de Europese Unie te verlaten, werd Donald Trump verkozen tot president van de Verenigde Staten, en bleven veel Europese landen worstelen met interne uitdagingen. De EU voelt op dit moment minder stabiel aan dan op enig ander moment in mijn leven.

Er bestaan samenhangende krachten die ons naar deze gevaarlijke plaats hebben geloodst, en het is belangrijker dan ooit dat de geavanceerde democratieën deze samen het hoofd bieden. Helaas gebeurt momenteel het tegenovergestelde. Net nu het Westen nodig heeft dat de VS, Het Verenigd Koninkrijk en de EU zich op één lijn stellen, verhindert de nationale politiek dit.

Europa heeft met drie grote uitdagingen te maken. De eerste is Brexit, de grootste gebeurtenis in de Britse politiek in een generatie. Velen denken dat terugtrekking uit de EU een vergissing is, maar dit is wat meer dan helft van de kiezers besloten heeft, dus nu moeten we het uitvoeren. Dit zal niet makkelijk worden. Deze stem in beleid vertalen is als het ontmantelen van een bom: bepalen welke draden er doorgeknipt moeten worden vereist grote voorzichtigheid.

Wanneer de regering van premier Theresa May zich richt op waar het echt om gaat in de komende onderhandelingen met de EU kunnen we voorzichtig optimistisch zijn dat deze thuis zal komen met een goede deal. Europa heeft er duidelijk economisch belang bij Groot-Brittannië in zijn nabijheid te houden, en heeft zijn diplomatieke, militaire, en inlichtingen capaciteiten nodig. Groot-Brittannië heeft ook met de VS een hechte relatie en zal een belangrijk onderdeel van het trans-Atlantische veiligheidsbondgenootschap blijven.

Ondertussen moeten wij Britten erkennen dat veel EU-wetten en -regulering ook van ons zijn geworden, en dat we veel gemeenschappelijke doelen en gezamenlijke programma’s delen. We hoeven deze niet allemaal te veranderen, noch zouden we de waarde van toegang tot de gezamenlijke markt van de EU moeten onderschatten. Europa is naar sommige maatstaven het grootste handelsblok ter wereld, en een grote bron van investeringen in Groot-Brittannië.

De distinctie tussen een ‘harde’ of ‘zachte’ Brexit mist het punt. De onderhandelingen zullen zo complex zijn dat sommige uitkomsten zacht zullen zijn en andere hard. Het Verenigd Koninkrijk is wellicht bij machte een offer te doen voor toegang tot de gezamenlijke markt, ‘paspoorten’ voor financiële services, of controle over immigratie uit de EU.

De tweede grote uitdaging binnen Europa zijn de zwakke economische groei en concurrentiepositie. De groei in de Europese economieën ligt lager dan in de VS en de meeste Aziatische landen, de energiekosten zijn het dubbele van die in de VS, en de arbeidskosten zijn vaak twee keer zo hoog als in Azië. De EU-landen moeten urgent hun markten dereguleren en hun industrie concurrerender maken, iets waar Groot-Brittannië zich al lang sterk voor maakt.

De derde uitdaging voor Europa is sociale ongelijkheid. Een kwart van de jongeren in Spanje, Portugal, en Griekenland is werkloos, en veel mensen hebben het gevoel dat de opbrengsten van de welvaart niet eerlijk verdeeld worden. Alhoewel de mondialisering over het algeheel goed geweest is voor de wereld, heeft deze veel mensen vergeten. Deze mensen laten nu hun stem horen in het kieshokje, en we moeten naar ze luisteren en op hun zorgen reageren.

Zeker, de sociale ongelijkheid is in de VS nog groter dan in Europa. Veel gezinsinkomens in de Rust Belt zijn al 30 jaar niet omhoog gegaan, en het zijn veel van die huishoudens geweest die een president hebben helpen verkiezen die heeft beloofd het land naar binnen te keren.

US changes in wages

De VS moet deze verleiding weerstaan. Een gevaarlijke wereld behoeft een actief geëngageerd Amerika, een Amerika dat samenwerking op het gebied van veiligheid, defensie, en inlichtingen met landen zoals Groot-Brittannië in stand houdt. Deze trans-Atlantische as heeft de afgelopen zeventig jaar wereldwijd vrede en welvaart veiliggesteld, en zal hard nodig zijn om sluimerende mondiale dreigingen het hoofd te bieden.

Ten eerste waren de inval van Rusland in de Oekraïne en de annexatie van de Krim een affront voor de rechtsstaat; toch moeten Europa en de VS omwille van de wereldwijde stabiliteit constructieve relaties met de Russen onderhouden. Het Verenigd Koninkrijk kan hierin helpen: alhoewel het meedoet aan sancties tegen Rusland hebben Britse bedrijven er investeringen en vice versa.

Ten tweede hebben de slepende conflicten in Irak en Syrië een vacuüm in een cruciale regio achtergelaten, en de oude allianties hebben het niet klaargespeeld georkestreerde actie te ondernemen om dit op te lossen. Maar toch moet het Westen moet vrede naar de regio brengen, zelfs al heeft de bemoeienis van Rusland nieuwe complicaties opgeworpen. Overeenkomstig zal de as VS-VK-EU nodig zijn om met Noord-Afrika om te gaan, waar sommige landen geen stabiele overheid hebben en broedplaatsen van terrorisme en immigratie naar Europa zijn geworden.

Wij in het Westen zijn op al deze fronten opgehouden een directe rol te spelen; in sommige gevallen hebben we geholpen de instabiliteit te veroorzaken. Als we ons verder naar binnen blijven keren zullen Rusland en andere landen een rol opeisen en aan invloed en prestige winnen. De VS, het VK, en de EU moeten een verenigd front vormen en blijven werken via multilaterale organisaties zoals de NAVO. Het tonen van leiderschap op het wereldtoneel maakt ons alleen maar sterker.

De krachten die nu morrelen aan de beginselen van de orde van na 1945 moeten weerstaan worden. De VS, het VK, en de EU hebben een gedeeld erfgoed dat beschermd moet worden. Er is geen enkele reden dat waardevolle erfenissen zoals de rechtstaat op het spel gezet zouden moeten worden simpelweg omdat Groot-Brittannië de EU verlaat en Amerika een leider heeft verkozen die bepaalde aspecten van het traditionele denken uitdaagt. We moeten wat ons bindt beschermen en vestigen onze hoop voor de toekomst op onze bondgenootschappen en gedeelde tradities.

Vertaling Melle Trap