Refugee Camp, Dadaab, Kenya Edwina Pickles/Fairfax Media/Fairfax Media via Getty Images

Geef vluchtelingen de mogelijkheid hun lot in eigen handen te nemen

KAMPALA – In een kleine gemeenschap bij de evenaar wonen kinderen met uiteenlopende achtergronden lessen bij op een van de meest vooraanstaande basisscholen in de regio. De school heeft een fanfare-orkest, een boerderij, een kunstenaarscollectief, microfinanciering en literaire clubs, en steungroepen voor slachtoffers van huiselijk geweld. Er is zelfs een mentorprogramma om meisjes die getraumatiseerd zijn door conflicten te helpen hun studies voort te zetten.

Dit onderwijsparadijs bevindt zich niet in een rijk land met onbeperkte middelen, maar in een vluchtelingenkamp in het westen van Oeganda. Het wordt niet gefinancierd met behulp van buitenlandse steun, maar door de vluchtelingen zelf, die met een krap budget werken. En het is een blauwdruk voor de empowerment van vluchtelingen overal ter wereld.

Dit experiment in vluchtelingenonderwijs begon in 2005, toen ik en andere kinderen in het vluchtelingenkamp Kyangwali in het Hoima-district van Oeganda woonden. Met weinig voedsel en beperkte toegang tot gezondheidszorg hadden we moeite om te overleven; formeel onderwijs was onmogelijk. Maar omdat we begrepen dat onderwijs de sleutel was tot welvaart, onderwezen we elkaar zo veel als we konden. Oudere leerlingen begeleidden jongere leerlingen, en iedereen werkte om geld te verdienen voor de aanschaf van schoolboeken en uniformen.

In de loop der tijd ontkiemden deze zaadjes van onderwijs van onderop en groeiden zij uit tot CIYOTA, een door jongeren geleide vrijwilligersorganisatie voor onderwijs, en tot de COBURWAS-school, vernoemd naar de landen van herkomst van de kinderen in het vluchtelingenkamp: de Democratische Republiek Congo, Burundi, Rwanda en Zuid-Soedan.

Vandaag de dag zitten er ruim 1500 leerlingen op basisscholen die door CIYOTA en alumni van CIYOTA zijn opgericht. Ruim 700 leerlingen hebben de middelbare school voltooid, en ruim 40 alumni studeren nu op universiteiten in de hele wereld. Onze afgestudeerden zijn erkend als Mastercard Foundation Scholars wegens hun wetenschappelijke talent, sociale bewustzijn en leiderschapskwaliteiten. En een paar alumni zijn zelfs doorgedrongen tot de African Leadership Academy, een van Afrika's meest vooraanstaande opleidingen. Deze organisatorische relaties zijn bijzonder belangrijk, omdat zij het professionele netwerk van CITOYA enorm hebben uitgebreid.

Veel jonge Afrikanen hebben al geprofiteerd van het CIYOTA-initiatief, maar onze werkzaamheden houden niet op bij de deur van het klaslokaal. Omdat we begrijpen dat kinderen beter leren als ze krachtig worden ondersteund, werken we ook met ouders en gemeenschapsleden om van onderwijs een hogere prioriteit te maken. Op die manier hopen we zelfs nog meer kinderen te bereiken die behoefte hebben aan kwaliteitsonderwijs.

Subscribe now

Exclusive explainers, thematic deep dives, interviews with world leaders, and our Year Ahead magazine. Choose an On Point experience that’s right for you.

Learn More

Onze organisatie mag dan nederige wortels hebben, onze plannen zijn groots. We willen Afrika veranderen door de toegang van arme leerlingen tot kennis te verbreden. In onze optiek is het vinden van een plek op school slechts de eerste stap; we willen kinderen inspireren om leiders en ondernemers te worden, en de vaardigheden die zij op school hebben geleerd toe te passen bij het verbeteren van hun gemeenschappen en landen. Als vluchtelingen is ons doel altijd empowerment door zelfbeschikking geweest.

Maar ook voor het uitvoeren van de best voorbereide plannen zijn aanzienlijke middelen nodig, en CITOYA zou louter een idee zijn gebleven zonder de generositeit van anderen. Bij een toevallige ontmoeting op de African Leadership Academy een paar jaar geleden stuitte ik bijvoorbeeld op een fundraiser met goede connecties, die ons heeft geholpen $20.000 aan startkapitaal binnen te halen. En het kantoor van de premier heeft land ter beschikking gesteld, zodat CITOYA bananen, maïs en andere producten kon verbouwen om de leerlingen te voeden en inkomsten te genereren.

Deze gebaren zijn des te opmerkelijker gezien het toenemende aantal vluchtelingen dat Oeganda binnenstroomt. Vandaag de dag leven er zo'n 1,5 miljoen ontheemden in het land, en dat aantal zal waarschijnlijk alleen nog maar stijgen naarmate de regionale conflicten heviger worden. In een tijd dat andere landen vluchtelingen wegsturen, zet Oeganda de deur open.

Wij willen dat vluchtelingenkinderen over de hele wereld geïnspireerd worden door onze ervaringen. Mensen die net ontheemd zijn geraakt hebben voedsel en noodhulp nodig, maar hoe langer vluchtelingen weg zijn van huis, des te meer zij behoefte krijgen aan instellingen die zelfbeschikking mogelijk maken. Met banen, land en scholen kunnen vluchtelingen iets terugvinden wat zij kwijt zijn geraakt toen zij op de vlucht sloegen: hoop. Als de wereld ooit universeel basisonderwijs wil verwezenlijken, een doel waar de internationale gemeenschap zich bijna zeventig jaar geleden toe heeft verplicht, zal zij veel meer scholen zoals de onze nodig hebben. De door vluchtelingen geleide onderwijsprogramma's in Kyangwali zijn voorbeelden van wat er kan gebeuren als jongeren de middelen in handen krijgen om hun eigen lot te bepalen.

Vertaling: Menno Grootveld

http://prosyn.org/hdzi53c/nl;

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated cookie policy and privacy policy.