Donald Trump speaks about the passage of tax reform legislation Saul Loeb/Getty Images

De Republikeinen nemen hun kiezers in de maling

NEW YORK – Nog nooit is een stuk wetgeving, verkocht als zowel een belastingverlaging als een belastinghervorming, op zo veel afkeuring en spot gestuit als het wetsontwerp dat door het Amerikaanse Congres is aangenomen en door president Donald Trump pal vóór de kerst tot wet is verheven. De Republikeinen die vóór het wetsontwerp hebben gestemd (er waren geen Democraten die dat deden) beweerden dat hun geschenk later naar waarde zal worden geschat, als de Amerikanen zien dat het bedrag dat ze mee naar huis mogen nemen omhoog is gegaan. Ze hebben het vrijwel zeker bij het verkeerde eind. Het is eerder zo dat het wetsontwerp al wat fout is aan de Republikeinse Partij in één pakket samenbalt, wat tot op zekere hoogte ook iets zegt over de deplorabele staat van de Amerikaanse democratie.

The Year Ahead 2018

The world’s leading thinkers and policymakers examine what’s come apart in the past year, and anticipate what will define the year ahead.

Order now

Deze wetgeving kan op geen enkele manier een “belastinghervorming” worden genoemd. Een hervorming houdt het sluiten van vertekenende mazen in de wet in, evenals het vergroten van de eerlijkheid van de belastingheffing. Centraal bij die eerlijkheid staat het vermogen om te betalen. Maar deze belastingwet vermindert de belastingen gemiddeld met tienduizenden dollars voor degenen die ze het best kunnen betalen (de bovenste 20 procent). En als hij (in 2027) volledig ten uitvoer is gelegd, zullen de belastingen voor de meeste Amerikanen omhoog blijken te zijn gegaan (voor de middelste 60 procent).

De Amerikaanse belastingwet was al lang vóór het presidentschap van Trump regressief. De schatrijke belegger Warren Buffett, een van de rijkste mannen ter wereld, heeft gezegd dat het verkeerd was dat hij een lager belastingtarief moest betalen dan zijn secretaresse. De nieuwe wetgeving maakt het Amerikaanse belastingsysteem alleen nog maar regressiever.

Het wordt nu alom erkend dat de toenemende ongelijkheid een belangrijk economisch probleem is in de Verenigde Staten, waar de topverdieners de afgelopen kwart eeuw vrijwel alle bbp-winst naar zich toe hebben getrokken. De nieuwe wetgeving maakt het allemaal nog een beetje erger: in plaats van deze verontrustende trend te keren, geeft de “hervorming” van de Republikeinen de topverdieners zelfs nog meer.

Een verwrongen economie is geen gezonde economie. Het Internationale Monetaire Fonds heeft benadrukt dat een ongelijkere samenleving de economische prestaties verslechtert – en de nieuwe belastingwetgeving zal onverbiddelijk leiden tot een ongelijkere samenleving.

Een groot deel van de complexiteit en vertekening van de Amerikaanse belastingwet vloeit eruit voort dat verschillende soorten inkomsten tegen verschillende tarieven worden belast. Zo'n verschillende behandeling leidt niet alleen tot de (correcte) indruk dat de belastingwet oneerlijk is, maar ook tot ondoelmatigheden: middelen vloeien naar begunstigde sectoren, en worden verkwist omdat bedrijven proberen hun inkomsten en activiteiten om te zetten in meer bevoorrechte varianten. De slechtste bepalingen uit de oude belastingwet – zoals het gat in de wet dat arbeidsplaatsen-vernietigende private equity firma's in staat stelt belastingen te betalen tegen lagere tarieven – zijn behouden gebleven, en nieuwe categorieën van bevoorrechte inkomsten zijn in het leven geroepen.

De verhoopte impuls voor de economische groei zal zich om verschillende redenen waarschijnlijk niet voordoen. In de eerste plaats bevindt de economie zich al (bijna) in de fase van de volledige werkgelegenheid. Als de US Federal Reserve (het federale stelsel van Amerikaanse centrale banken) van mening is dat dit het geval is, zal zij de rente verhogen bij de eerste tekenen van een aanzienlijke toename van de vraag. En een hogere rente betekent dat de investeringen, en dus de groei, zullen vertragen, zelfs als de consumptie van de superrijken stijgt.

Bovendien maakt het “afknijpen” van de blauwe, Democratische staten, waaronder Californië en New York, door het opnemen van bepalingen in de belastingwet die het specifiek op hen hebben gemunt, niet alleen de politieke kloof in Amerika nóg breder; het is ook slecht economisch beleid. Geen enkele verstandige overheid zou de meest dynamische delen van haar economie ondermijnen, en toch is dat wat de regering-Trump doet. Speciale belastingvoordelen voor de vastgoedsector kunnen Trump en zijn schoonzoon Jared Kushner helpen, maar maken Amerika niet groot of concurrerend. En het beperken van de aftrekbaarheid van de inkomsten- en onroerendgoedbelasting zal vrijwel zeker de investeringen in onderwijs en infrastructuur verminderen – opnieuw geen gezonde strategie voor het verhogen van de Amerikaanse concurrentiekracht. Andere nieuwe bepalingen zullen de Amerikaanse economie eveneens schaden.

Omdat het begrotingstekort zal toenemen – de enige vraag is met hoevéél, waarbij ik erop gok dat het veel meer zal zijn dan de huidige schattingen van $1–$1,5 bln –, zal het handelstekort eveneens stijgen, ongeacht de vraag of Trump nu wel of geen protectionistisch beleid zal gaan voeren. Lagere exporten en hogere importen zullen de Amerikaanse industriële productie nog verder ondermijnen. Opnieuw (zoals al eerder is gebeurd met de gezondheidszorg en de belastingverlagingen) zal Trump zijn grootste aanhangers verraden.

Maar de Republikeinse Partij is cynisch. Zijn leiders doen zich tegoed aan de trog – Trump, Kushner en vele anderen in zijn regering behoren tot degenen die het meest van de nieuwe wet zullen profiteren – in de veronderstelling dat dit wel eens hun laatste kans op zo'n feestmaal zou kunnen zijn. En Trump is de Republikein die er het meest van overtuigd is dat de partij hiermee kan wegkomen.

Dat is de reden dat de wetgeving zó is gestructureerd dat individuen een tijdelijke belastingverlaging wordt gegund, terwijl bedrijven een permanente verlaging van hun belastingtarief tegemoet kunnen zien. De Republikeinen lijken erop te vertrouwen dat de kiezers niet voorbij hun volgende salarisstrookje zullen kijken. Maar de kiezers laten zich niet zo makkelijk bedonderen: zij hebben de truc doorzien, en zijn er door de talloze onderzoeken, van bronnen binnen en buiten de regering, terecht van overtuigd geraakt dat het leeuwendeel van de belastingverlagingen naar de bedrijven en de superrijken gaat.

De belastingwetgeving van Trump is ook het bewijs dat veel Republikeinen dollars belangrijker vinden dan kiezers. Al wat ertoe doet is het plezieren van hun sponsors uit het bedrijfsleven, die de partij zullen belonen met bijdragen, gebruikt om stemmen te kopen. Hierdoor wordt de voortzetting van een door de zakenwereld gedreven agenda gegarandeerd.

Laten we hopen dat de Amerikanen écht slimmer zijn dan de inhalige CEO's uit het bedrijfsleven en hun cynische Republikeinse dienaren denken. Nu de Congresverkiezingen van november op stapel staan, zullen ze ruim de gelegenheid hebben om dit aan te tonen.

Vertaling: Menno Grootveld

http://prosyn.org/J3j6RW4/nl;

Handpicked to read next