82

Trump de verrader

PARIJS – Als Donald Trump president wordt, hebben de Verenigde Staten een probleem dat uit meerdere dimensies bestaat. En de wereld ook.

Om te beginnen is het probleem zijn onpeilbare vulgariteit. Amerika heeft veel dingen meegemaakt, maar nog geen presidentskandidaat die de omvang van zijn penis bespreekt in een televisiedebat.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

Het probleem is daarnaast zijn pathologische haat jegens vrouwen. In een gesprek uit 1992 met de architect Philip Johnson, weergegeven in New York magazine, zei hij: “Je moet ze als stront behandelen.” Hij beschouwt ze nog steeds als walgelijke wezens, bij wie – zoals hij zei over Fox News-journaliste Megyn Kelly – “bloed uit [hun] wat dan ook komt.”

Het probleem is ook zijn ongeremde racisme. Dit is een man die, volgens zijn eerste vrouw, heel lang een verzameling toespraken van Hitler op zijn nachtkastje had liggen, en die zonder enige schaamte zwarten “lui” noemt, Mexicanen uitmaakt voor “verkrachters,” en moslims collectief de schuld geeft voor het islamistische terrorisme.

Het probleem is eveneens zijn anti-semitisme, dat schuilgaat in borrelpraat over het feit dat hij zijn geld niet wil laten tellen door andere mensen dan “kleine mannetjes met keppeltjes,” of in tweets waarin hij het jood-zijn van de komiek Jon Stewart benadrukt, of in zijn boze opmerking in december vorig jaar tegen de Republikeinse Joodse Coalitie. “Jullie gaan mij niet steunen,” zei hij toen, “omdat ik jullie geld niet wil!”

Het probleem is zijn enorme gebrek aan kennis, niet alleen over de wereld, maar ook over zijn eigen land. Een paar dagen vóór het referendum over het voortduren van het Britse lidmaatschap van de Europese Unie kende hij de betekenis van het woord “Brexit” nog niet. Deze maand heeft hij laten zien dat hij niet weet hoeveel artikelen de Amerikaanse grondwet telt.

Maar het ernstigst en meest zorgwekkend is het probleem dat de leider van de leidende macht in de wereld er een reeks simplistische ideeën op na houdt, in plaats van een geopolitieke visie. En dat is dan een reeks die, ondanks Trumps belofte om “Amerika weer groot te maken,” de Amerikaanse welvaart en veiligheid ondermijnt.

Neem het idee dat hij begin maart opperde, waarschijnlijk geïnspireerd door zijn eigen faillissementen, om opnieuw over de Amerikaanse staatsschuld te gaan onderhandelen. Het idee was idioot, want de Amerikaanse regering, die een monopolie heeft op de uitgifte van de toonaangevende mondiale reservemunt, heeft niets om opnieuw over te “onderhandelen.” Maar als Trump aan de macht was geweest toen hij het voorstelde, hadden de gevolgen verwoestend kunnen zijn: een onmiddellijke stijging van de rente; een kelderende dollar; en een vertrouwensbreuk tussen de VS (waarvan het gedrag op dat van Argentinië of Griekenland zou lijken) en alle andere landen.

Of neem deze uitspraak, gedaan tijdens zijn aanvaardingstoespraak in Cleveland, dat hij, als hij president zou worden het NAVO-beleid van automatische steun voor bedreigde leden van het bondgenootschap zou herzien. In de wereld volgens Trump zou Rusland dus zijn dreiging kunnen waarmaken om opnieuw de wettigheid te beoordelen van het proces dat heeft geleid tot de onafhankelijkheid van de Baltische staten. Het land zou vrij zijn om zijn grenzen met het ene buurland aan te passen, of een Russisch-sprekende minderheid die door een ander buurland “in gijzeling zou worden gehouden” te hulp te schieten. Het zou Polen of uiteraard Oekraïne kunnen binnenvallen. En waarom zou Rusland stoppen bij de NAVO en zijn buurstaten? Het zou ook ruzie kunnen maken met Japan of iedere andere westerse bondgenoot in de regio van Azië en de Pacific.

En dan is er natuurlijk nog de Russische president Vladimir Poetin zelf, van wie Trump nooit de kans mist de lof te zingen. Zoals hij ooit tegen CNN's Larry King zei (tijdens het promoten van zijn bestseller Think Big and Kick Ass), vindt hij Poetin een grote leider die “geweldig werk heeft verricht … bij de wederopbouw van Rusland.” In september 2013 omschreef hij een commentaar van Poetin in de New York Times, waarin het Amerikaanse beleid in Syrië werd bekritiseerd, als een “meesterwerk.” In september 2015, na bijna twee jaar van een Koude Oorlogs-achtige impasse rond Oekraïne, zei hij tegen Fox News dat Poetin een “10” verdiende voor leiderschap.

De waarheid is dat Trumps persoonlijke banden met Rusland oud en nauw zijn. Zij dateren van de tijd aan het begin van deze eeuw toen Trump, na door Amerikaanse banken op de zwarte lijst te zijn geplaatst, zich tot Russische beleggers heeft gewend om projecten in Toronto, SoHo en Panama te financieren.

En er beginnen geruchten op te duiken over een heel melkwegstelsel aan invloeden en belangen dat zich destijds om hem heen heeft gevormd: een waar firmament van Gazprom-directeuren, voormalige lobbyisten voor de Oekraïense dictator Viktor Janoekovitsj (waaronder Paul Manafort, nu Trumps campagne-manager), en prominente figuren uit de georganiseerde misdaad.

Sommige waarnemers, zoals Franklin Foer, beschouwen Trump als “Poetins marionet.” Anderen, zoals George Stephanopoulos, een voormalige adviseur van president Bill Clinton, speculeren over mogelijke organische banden tussen Trumps campagne en het Russische regime.

En nu lijken de Russen ook achter het lek te zitten, twee dagen vóór de Democratische Nationale Conventie in Philadelphia, van 19.252 e-mailberichten waarin gedetailleerd wordt beschreven hoe de leiders van de Democratische Partij de voorkeur gaven aan Hillary Clinton, boven haar rivaal Bernie Sanders. Erger nog, Trump riep vervolgens op tot cyberspionage door een buitenlandse macht tegen zijn opponent: “Rusland, als je luistert,” zei hij op een persconferentie, “hoop ik dat je 30.000 e-mailtjes kunt vinden die kwijt zijn geraakt.”

De implicaties van de verkiezing van Trump zouden werkelijk beangstigend zijn. Het probleem is niet alleen zijn vulgariteit, seksisme, racisme en provocerende onwetendheid. Het probleem is zijn mogelijke ontrouw jegens Amerika zelf. De partij van Eisenhower en Reagan is in de tang genomen door een corrupte demagoog die niet alleen de idealen van zijn land verraadt, maar ook de fundamentele nationale belangen ervan.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

American vertigo – een mondiale ramp.

Vertaling: Menno Grootveld