13

De meetbaarheid van hoop

SEATTLE – De levens van de armste mensen in de wereld zijn de afgelopen vijftien jaar sneller verbeterd dan ooit tevoren, maar ik ben optimistisch dat we het de komende vijftien jaar nog beter zullen doen. De menselijke kennis neemt immers toe. We kunnen dit concreet zien in de ontwikkeling en de dalende kosten van nieuwe medicijnen als die tegen HIV, en in de productie van nieuwe zaden die arme boeren in staat stellen meer gewassen te oogsten. Als zulke instrumenten eenmaal zijn uitgevonden, verdwijnen ze nooit meer – ze verbeteren alleen maar.

Sceptici wijzen erop dat we het lastig vinden de nieuwe gereedschappen bij de mensen terecht te laten komen die ze echt nodig hebben. Dit is het punt waarop verbetering van de doelmatigheid van overheden en filantropische instellingen een groot verschil maakt. Dat proces – het formuleren van heldere doelstellingen, het kiezen voor de juiste aanpak, en het beoordelen van de resultaten om feedback te verkrijgen en de aanpak voortdurend te verfijnen – helpt ons de middelen en diensten aan iedereen ter beschikking te stellen die er baat bij heeft.

 1972 Hoover Dam

Trump and the End of the West?

As the US president-elect fills his administration, the direction of American policy is coming into focus. Project Syndicate contributors interpret what’s on the horizon.

Innovatie om de problemen bij de distributie van verbeteringen op te ruimen is van cruciaal belang. Net als bij de introductie van de stoommachine lang geleden is vooruitgang niet “gedoemd zeldzaam en sporadisch” te zijn. We kunnen er in feite voor zorgen dat het de gewoonste zaak van de wereld wordt.

Hoewel ik een optimist ben, ben ik niet blind voor de problemen waarvoor we staan, of voor de uitdagingen die we moeten overwinnen om de vooruitgang de komende vijftien jaar te versnellen. De twee problemen die me de meeste zorgen baren zijn dat we niet in staat zullen zijn de fondsen binnen te halen die nodig zijn om voor gezondheidszorg- en ontwikkelingsprojecten te betalen, en dat we er niet in zullen slagen het eens te worden over duidelijke doelstellingen om de armsten te helpen.

Het goede nieuws is dat veel ontwikkelingslanden groeiende economieën hebben die hen in staat stellen meer middelen in te zetten voor de hulp aan de allerarmsten. India wordt bijvoorbeeld steeds minder afhankelijk van hulp en zal die uiteindelijk ook niet meer nodig hebben.

Sommige landen, zoals Engeland, Noorwegen, Zweden, Zuid-Korea en Australië, verhogen hun budgetten voor buitenlandse hulp; andere, zelfs traditioneel genereuze donorlanden als Japan en Nederland, hebben die van hen verlaagd. De richting van veel landen, waaronder de Verenigde Staten, Frankrijk, Duitsland en Canada, is onduidelijk.

Toch is hulp van cruciaal belang. Mensen in de armste landen worden erdoor gesteund om in hun basisbehoeften te voorzien. Innovatie bij het creëren van nieuwe instrumenten en diensten, en bij de terbeschikkingstelling daarvan, wordt erdoor gefinancierd. Helaas worden de hulpbudgetten bedreigd door de begrotingsproblemen in bijna alle geavanceerde landen. Tenzij de kiezers iets horen over de positieve gevolgen van hun vrijgevigheid, zullen zij zich onvermijdelijk richten op kwesties dichter bij huis.

Een enkel verhaal, waar of niet, over een klein bedrag aan hulp dat ten prooi is gevallen aan misbruik, kan dikwijls een schaduw werpen over het hele veld. Denkt u zich maar eens in hoe u zich zou voelen over mogelijke beleggingen als ieder artikel dat u las alleen maar zou gaan over aandelen die het slecht doen, terwijl er niet zou worden bericht over de grote successen. 

Van oudsher werd er voornamelijk over hulp gepraat in termen van het totaalbedrag aan geld dat ermee was gemoeid. Maar nu we indicatoren als kindersterfte nauwkeuriger kunnen meten, zijn mensen in staat de gevolgen van hulp in helderder termen te overwegen – dan betekent het bijvoorbeeld het verschil tussen het verstrekken van toegang tot een HIV-behandeling en het laten sterven van mensen. Als je het op deze manier presenteert, heeft hulp een grotere kans een prioriteit te worden.

Maar zal de wereld zich de komende vijftien jaar om een duidelijke reeks doelen scharen? De Verenigde Naties zijn begonnen nieuwe doelstellingen te formuleren voor de jaren nadat in 2015 de huidige Millennium Development Goals aflopen. Net als die MDG' kan de volgende reeks doelstellingen groeperingen helpen het werk te doen, kiezers herinneren aan wat zij met hun vrijgevigheid ondersteunen, en ons in staat stellen te zien waar we vooruitgang boeken bij het ter beschikking stellen van oplossingen aan de armen.

Het succes van de MDGs’ betekent dat er veel belangstelling is voor het uitbreiden ervan, zodat zij een bredere reeks problemen kunnen bestrijken. Maar veel van de potentiële nieuwe doelstellingen moeten het doen zonder unanieme steun, en het toevoegen van veel nieuwe doelstellingen – of van doelen die zich niet zo makkelijk in cijfers laten vangen – kan het momentum ondermijnen.

De MDG's waren coherent, omdat ze zich richtten op het helpen van de armste mensen in de wereld. De groeperingen die moesten samenwerken om deze doelen te bereiken konden makkelijk worden geïdentificeerd, en ze konden ter verantwoording worden geroepen voor hun samenwerking en vooruitgang. Als de Verenigde Naties overeenstemming bereiken over andere belangrijke doelstellingen, zoals het tegengaan van de klimaatverandering, moeten zij overwegen of een andere reeks spelers en een afzonderlijk proces geen betere opties zijn voor deze inspanningen.

Fake news or real views Learn More

De vooruitgang die de wereld de afgelopen vijftien jaar heeft geboekt bij het helpen van de allerarmsten is het soort 'goed-nieuws-verhaal' dat uit allemaal kleine hoofdstukjes bestaat, die dikwijls niet net zo zichtbaar zijn als een grote tegenvaller als de uitbraak van een nieuwe epidemie. Van tijd tot tijd moeten we een stapje terug doen en de prestaties vieren die het gevolg zijn van het formuleren van de juiste doelstellingen, de noodzakelijke politieke wil, de genereuze hulp en de innovatie op het gebied van de instrumenten en de terbeschikkingstelling daarvan. Door dat te doen is mijn toewijding aan dit werk beslist dieper geworden.

Vertaling: Menno Grootveld