De nomade-nieuwe stijl

MOGADISHU – Een van de eerste herinneringen uit mijn kindertijd is dat ik in een kleine geul zwom bij het huis van mijn grootmoeder in Yaaq Bari Wayne, een stoffige verzameling kleien huisjes met tinnen daken in de vlakten van de Bay-regio in Zuid-Somalië. Na de het regenseizoen veranderde de geul in een diepe driehoekige kloof in de grond, gevuld met modderig water. Kinderen kwamen er als mieren op gemorste suiker op af, sprongen van de rand en doken gillend van opwinding in de duistere diepten.

Er waren veel kinderen bij van nomadische herders, die in mei en juni naar het zuiden trokken, op zoek naar betere weidegronden. Als zij arriveerden, verschenen er bruine koepels, gemaakt van kriskras gekruiste takken en veelkleurige matten, als hordes gespikkelde kevers aan de randen van de stad.

Voor mij was de nomade een romantische figuur, verwant aan de Amerikaanse cowboy uit het Wilde Westen. In het meest meedogenloze klimaat ter wereld trokken zij honderden kilometers, overlevend op kamelenmelk en gedroogd vlees, met al hun bezittingen op de rug van een kameel.

To continue reading, please log in or enter your email address.

To access our archive, please log in or register now and read two articles from our archive every month for free. For unlimited access to our archive, as well as to the unrivaled analysis of PS On Point, subscribe now.

required

Log in

http://prosyn.org/7RXp0yx/nl;