1

De bestrijding van niet-overdraagbare ziekten

SEATTLE – De afgelopen vijfentwintig jaar is de kindersterfte, mede dankzij een gecoördineerde mondiale inspanning om infectieziekten waaronder malaria, tuberculose, hiv/aids, en polio te bestrijden, met 50% gedaald, en is de gemiddelde levensverwachting met zes jaar gestegen. Bovendien is het percentage van de wereldbevolking dat in extreme armoede leeft gehalveerd. Dit zijn enorme verworvenheden, maar ze hebben een nieuwe serie uitdagingen met zich meegebracht die urgent tegemoet getreden moeten worden.

Nu levens langer worden en de levensstijl verandert hebben niet-overdraagbare ziekten (NOZ) zoals diabetes, hartkwalen, kanker en longaandoeningen terrein gewonnen, en zijn ze met ruime voorsprong ’s werelds belangrijkste doodsoorzaak geworden. Waar er in 2014 3,2 miljoen mensen aan malaria, tbc, of hiv/aids stierven, gingen er meer dan 38 miljoen dood aan NOZ. En het dodencijfer blijft stijgen.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

Neem diabetes, een van de snelst groeiende niet-overdraagbare ziekten. Volgens een recent rapport van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), doodde diabetes in 2012 1,5 miljoen mensen, ongeveer het zelfde aantal als tbc. Maar terwijl de sterfte door tbc sinds 1990 met de helft is afgenomen, groeit de impact van diabetes snel. In 1980 waren er 108 miljoen volwassenen met diabetes, een ratio van ongeveer één op de twintig; Vandaag de dag hebben meer dan 400 miljoen mensen, ofwel één op twaalf de ziekte.

In tegenstelling tot het algemene beeld van NOZ als welvaartsziekten, treffen ze de armen disproportioneel, en in landen van alle niveaus van ontwikkeling maar vooral die met lage tot middeninkomens. Volgens het rapport van de WHO komt meer dan 80% van de diabetes gerelateerde sterfgevallen voor buiten landen met hoge inkomens. Een reden hiervoor is dat type 2 diabetes, de algemenere variant, geassocieerd wordt met factoren qua levensstijl, zoals inactiviteit, obesitas, een slecht dieet, en roken, die vaak meer voorkomen onder minder welgestelden.

Wat de zaken verergert is dat in armere gemeenschappen de middelen en medicijnen om diabetes te diagnosticeren en te behandelen schaars zijn, en vaak meer kosten dan de mensen kunnen opbrengen. Een recente studie geautoriseerd door PATH, met steun van Novo Nordisk, laat zien dat in sommige gevallen slechts een derde van de intsellingen voor openbare gezondheidszorg insuline voorradig had, en slechts een op de vier test strips om diabetes vast te stellen. In Ghana kost een maandvoorraad van slechts twee van de benodigde medicijnen om complicaties te voorkomen een half maandloon.

Deze tekortkomingen betekenen dat bijna de helft van de diabetes buiten rijke landen niet gediagnosticeerd of slecht begeleid wordt. Dit heeft aanzienlijke humanitaire en economische consequenties. Diabetes vereist een levenslange behandeling, en hoe eerder het wordt opgespoord en de zorg begint, hoe beter de resultaten. Onbehandeld veroorzaakt diabetes kwalen die het onmogelijk maken te werken en die vaak tot een vroegtijdige dood leiden.

Wat is er dan nodig om te verzekeren dat mensen de middelen en medicijnen tot hun beschikking hebben om diabetes te diagnosticeren, behandelen, en monitoren?

Om te beginnen moeten beleidsmakers en donoren de disproportionele impact van diabetes op arme gemeenschappen erkennen en meer aandacht en fondsen besteden aan preventie en behandeling. Preventieprogramma’s die gezondere diëten en lichaamsbeweging bevorderen kunnen het aantal gevallen van diabetes type 2 terugdringen en de complicaties verzachten voor mensen die de ziekte al hebben. En investeringen in de zorg in landen met lage en middeninkomens kunnen deze helpen zich aan te passen aan de groeiende druk van levenslange ziekten zoals diabetes.

Ook de kosten hebben hoge prioriteit. We moeten de gebreken in distributiesystemen, die de toegang tot medicijnen en diagnostiek beperken en zo de kosten opdrijven, zien te overkomen. Dit zal betere prognoses, planning, en distributie vergen, een effectievere onderhandeling van prijzen, en grenzen aan prijsopdrijving.

Bovendien moeten we investeren in onderzoek en ontwikkeling van goedkope diabetes behandelingen en diagnostische gereedschappen die geschikt zijn voor omgevingen waar weinig hulpmiddelen beschikbaar zijn. Er bestaat wanhopig behoefte aan slimme samenwerkingsprojecten die innovatieve denkers uit non-profitorganisaties, de wetenschap, en de private sector samenbrengen om effectieve, betaalbare, en toepasbare oplossingen bedenken.

Diabetes is geen uniek geval onder de NOZ. Ook voor hartkwalen, kanker, en ziekten aan de luchtwegen zijn essentiële medicijnen en technologieën voor diagnose en behandeling significant minder beschikbaar en relatief duurder voor mensen in landen met lage tot middeninkomens dan ze zijn voor mensen in de eerste wereld. Deze ongelijkheid bewoog het medische tijdschrift The Lancet ertoe de NOZ-crisis dé sociale rechtvaardigheidskwestie van onze tijd te noemen.

Als we geen actie ondernemen, zal de crisis zich alleen maar verdiepen. De WHO verwacht dat van 2010 tot 2020 de sterfgevallen door NOZ met 15% zullen stijgen, waarvan de meerderheid zich zal voordoen in landen met lage tot middeninkomens.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

Momenteel gaat maar 1% van de mondiale zorgbegroting naar NOZ gerelateerde programma’s. Dit moet veranderen – en snel. Anders zullen de enorme winsten die zijn behaald in het verbeteren van de mondiale volksgezondheid in de schaduw worden gesteld door een steeds grotere golf van mensen die lijden en sterven aan chronische ziekten waarvan we weten hoe we ze moeten voorkomen en behandelen.

Vertaling Melle Trap