1

Het schimmenspel van de grote banken

WASHINGTON, DC – Een van de grote mythes die door de grote banken in stand wordt gehouden is dat, als ze weer doeltreffend gereguleerd zouden worden, veel investeerders en financiële transacties zouden vluchten naar ‘schaduwbanken’.

Dat klinkt slecht. Alles dat zich in de schaduw beweegt moet wel een valse bedoeling hebben, mogelijk gevaarlijke gevolgen, of allebei. En de hele schimmigheid ervan impliceert dat er niets aan gedaan kan worden; wat zich daar ook bevindt moet wel buiten het bereik van regulering of effectieve supervisie liggen. Dus misschien zou het risico voor het financiële systeem groter worden, en niet kleiner, als we de zeer grote niet-schaduwbanken goed reguleren.

Voor zover de enge sprookjes. In realiteit zijn er drie ‘schaduw’ activiteiten, die allemaal duidelijk zijn, opereren in het zicht en die gecontroleerd zouden kunnen worden op een eerlijke en verantwoordelijke manier. Of we de politieke wil hebben om doeltreffende controles te implementeren is, zoals altijd, een andere vraag; grotendeels omdat de grote banken zeer machtig zijn en ze willen dat de schaduw zo schimmig blijft als hij nu is.

De eerste serie schaduwactiviteiten omvatten degene die de banken zelf ondernemen, bijvoorbeeld als manier om de hoeveelheid equity financiering die ze nodig hebben te verminderen. De mensen die de grote banken runnen houden van het hefboomeffect; meer geleend geld (en minder van zichzelf) betekent dat ze meer bewegingsruimte krijgen, in de zin van een hoger rendement op kapitaal, onaangepast aan risico. Als het tij zich tegen hen keert, betekent dit ook meer verlies. Maar dat is de reden dat het goed is om groot te zijn, je kan dan meer bescherming tegen verlies krijgen van de Federal Reserve en andere officiële bronnen.