4

De laatste founding father van Israël

TEL AVIV – In 2006, een jaar voordat Shimon Peres werd verkozen tot president van Israël, publiceerde Michael Bar-Zohar de Hebreeuwse vertaling van zijn Peres-biografie. Deze heette toepasselijk Als een Phoenix; Peres was toen al 60 jaar actief in het Israëlische politieke en publieke leven.

De carrière van Peres kende voor- en tegenspoed. Hij steeg tot grote hoogten en leed vernederende nederlagen – en doorliep verschillende incarnaties. Van steunpilaar en leider in de Israëlische nationale veiligheid werd hij vervolgens een fervent vredesstichter, en behield altijd een haat-liefdeverhouding met het Israëlische publiek dat consequent weigerde hem tot premier te verkiezen, maar hem bewonderde wanneer hij geen echte macht had of deze probeerde na te streven.

Onafgeschrikt door tegenslagen bleef Peres vooruit kijken, gedreven door ambitie en het gevoel dat hij een missie te volbrengen had, en geholpen door zijn talenten en creativiteit. Hij was autodidact, een verwoed lezer, en een productief schrijver, een man die elke paar jaar door een nieuw idee geraakt en geïnspireerd werd: of het nou nanowetenschap, het menselijk brein, of de economische ontwikkeling van het Midden-Oosten was.

Ook was hij een visionair en geslepen politicus, die nooit geheel zijn Oost-Europese herkomst verloochende. Toen hij zijn streven naar de macht en participatie in beleid maken in 2007 beëindigde, bereikte hij het hoogtepunt van zijn carrière en diende tot 2014 als president. Hij rehabiliteerde het instituut na opvolging van een onwaardige voorganger en werd populair in het binnenland terwijl hij in het buitenland bewonderd werd als informele mondiale ouderling op het internationale toneel, als gewilde spreker op internationale fora, en als symbool van een Israël dat naar vrede zocht; dit laatste in scherp contrast tot zijn agressieve premier Benjamin Netanyahu.