7

IJzige Poetin

WENEN – De mondiale temperatuur stijgt, maar de bevroren conflicten in de voormalige Sovjet-Unie vertonen nog geen tekenen van dooi. In tegendeel, het ijs groeit verder aan.

De Russische steun voor de verkiezingen die de separatisten in Donetsk en Loehansk (cruciale steden in de Donbas-regio van Oekraïne) georganiseerd hebben toont aan dat het Kremlin heeft besloten om nog een semipermanente ‘mini-Koude Oorlog’ te creëren, dit maal in de door rebellen gecontroleerde gebieden van Ruslands belangrijkste buurland. Maar het wettelijke gezag van Oekraïne de regio uitdrijven is in potentie veel destabiliserender dan de steun van het Kremlin aan de andere voormalige Sovjet-afscheidingsgebieden: het Moldavische Transnistrië en de Georgische regio’s Abchazië en Zuid-Ossetië.

Door het vervagen van zijn grens met Oekraïne schept Rusland een nieuwe relatie met een abnormale, internationaal niet te erkennen entiteit die qua cultuur en historie niet tot het imaginaire ‘Novorossiya’ (Nieuw-Rusland) behoort dat door de separatisten is uitgeroepen, maar tot de ‘ondode’ Sovjet-Unie. De vraag is waarom de Russische president Vladimir Poetin en zijn entourage een bevroren conflict in de Donbas, geschapen om een politieke overeenkomst of een blijvende vrede te beletten, als een positieve uitkomst voor hun land zien.

Binnen hun huidige grenzen zijn Donetsk en Loehansk van een verwaarloosbaar strategisch belang voor Rusland. Bovendien zou een onafhankelijke Donbas substantiële kosten voor Rusland met zich meebrengen, dat waarschijnlijk gedwongen zou worden om een economie te herbouwen en in stand te houden die alle andere buitenlandse investeringen ontnomen is.