Skip to main content

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated Cookie policy, Privacy policy and Terms & Conditions

rioux2_Jon Feingersh Photography Inc_hands Jon Feingersh Photography Inc/Getty Images

De ontwikkeling moet gedreven worden door het streven naar hereniging

PARIJS – In een zeer volatiele wereld die geplaagd wordt door breuken en scheuren kan de verleiding om het schijnbaar geruststellende pad van terugtrekking of isolement te volgen heel sterk zijn. Feitelijk lijkt het vermijden van potentiële risico's alleen maar natuurlijk. Bij gebrek aan een beter alternatief kunnen we instinctief geneigd zijn om naar binnen te kijken teneinde de risico's te omzeilen of op z'n minst te verzachten van een wereld die voelt als de eindtijd, waarin kinderen ons de waarheid vertellen.

Velen van ons hebben al besloten dat pad te volgen. En toch vormen de branden die onlangs het regenwoud van de Amazone hebben geteisterd een grimmige – en tragische – aanwijzing dat die manier van redeneren misleidend is, zij het begrijpelijk. Eigenlijk zouden we ons in tegenovergestelde richting moeten bewegen. We leven in een gemeenschappelijke wereld, wat betekent dat we allemaal kwetsbaar zijn voor dreigingen – of ze nu ecologisch, sociaal of politiek van aard zijn – die geen grenzen kennen. Omdat de directe of indirecte gevolgen overal gevoeld kunnen worden, moeten we een verlangen naar hereniging koesteren, en niet naar isolement.

Deze tegengestelde opvattingen over de vele problemen van een onderling afhankelijke wereld – zoals klimaatverandering, verlies van biodiversiteit, dodelijke pandemieën, sociale versplintering, onveiligheid, smokkel in allerlei vormen, en ongecontroleerde migratie – liggen ten grondslag aan uiteenlopende strategieën. Enerzijds streven voorstanders van openheid en krachtiger gecoördineerd optreden naar samenwerking met andere landen, in een geest van internationale solidariteit. Anderzijds steunen de pleitbezorgers van afzonderlijke nationale trajecten agenda's die bedoeld zijn om een subtiele theorie van terugtrekking te verspreiden, óók in het centrum van het fundamenteel genereuze domein van het ontwikkelingsbeleid.

En de algehele trend is ondubbelzinnig: een groeiend aantal leiders, van Rusland tot Brazilië en de VS, omarmt ongegeneerd nationalistische agenda's en verzet zich tegen pogingen om een gezamenlijk mondiaal bestuur te bevorderen. Neem bijvoorbeeld het concept van de “Journey to Self-Reliance” (Reis naar Zelfredzaamheid), dat wordt gepropageerd door het United States Agency for International Development (USAID, de Amerikaanse Dienst voor Ontwikkelingssamenwerking). Deze zinsnede wekt de positieve indruk van het aanmoedigen van landen die internationale hulp ontvangen om via grotere autonomie het beheer van hun eigen ontwikkeling ter hand te nemen, in plaats van afhankelijk te zijn van hulp. En USAID moet geprezen worden voor het doorbreken van het onrealistische idealisme dat de mondiale ontwikkelingsinspanningen kenmerkt.

Niettemin aanvaardt de benadering van zelfredzaamheid – naast het agressieve handelsbeleid van de VS – in wezen de bestaande breuken en scheuren in de wereld, en verscherpt die mogelijk zelfs nog verder. In het bijzonder stimuleert zij de naar binnen gerichte blik, wijst zij het idee af dat een collectief antwoord op de ontwikkelingsproblemen mogelijk zou kunnen zijn (laat staan effectiever), en rechtvaardigt zij hulp uit naam van de Amerikaanse nationale veiligheid, in plaats van uit die van de internationale solidariteit.

Een dergelijke aanpak kan geen basis zijn voor onze ontwikkelingsinspanningen. Het ontwikkelingsbeleid moet open en coöperatief zijn. Het mag niet worden afgeleid van zijn raison d’être en heimelijk het isolationisme bevorderen. Maar dat is het risico waarmee het ontwikkelingsbeleid wordt geconfronteerd als het er niet in slaagt zichzelf opnieuw uit te vinden, zodat het een nobel maar ontoereikend instrument van mondiale cohesie blijft. Als een steeds meer verdeelde wereld in 2030 de Sustainable Development Goals (SDGs, Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen) van de VN wil verwezenlijken, heeft het ontwikkelingsbeleid hernieuwde ambitie nodig. Anders zal het ertoe bijdragen het pleidooi voor zelfredzaamheid kracht bij te zetten.

Subscribe now
ps subscription image no tote bag no discount

Subscribe now

Subscribe today and get unlimited access to OnPoint, the Big Picture, the PS archive of more than 14,000 commentaries, and our annual magazine, for less than $2 a week.

SUBSCRIBE

We hebben derhalve behoefte aan een leidend concept als nieuwe basis voor collectieve actie. Ik geloof dat het idee en de methode van de hereniging kunnen helpen. “Hereniging” is wellicht een eenvoudiger en meer dynamische manier om uitdrukking te geven aan de mondiale collectieve doelstellingen die in de SDGs weerspiegeld worden. Het zou neerkomen op een nieuwe modus operandi die ons zou helpen het simplistische binaire onderscheid tussen lokaal en mondiaal te overstijgen.

Een herenigingsbeleid zou de middelen en belanghebbenden van alle landen volledig mobiliseren – inclusief civil society organisaties, multinationale bedrijven, grote steden en ontwikkelingsbanken – en hen sturen in de richting van concrete samenwerking en wederzijdse internationale hulp. Dit zou leiden tot wat ik een “polypolaire” wereld noem.

Om dit beleid met succes ten uitvoer te leggen, moeten we het traditionele, op hulp gebaseerde paradigma nieuw leven inblazen, evenals het concept van “duurzame ontwikkelingsinvesteringen” (SDI), teneinde zoveel mogelijk mondiale investeringen te sluizen naar het verwezenlijken van de SDGs. SDI zou niet de plaats innemen van de officiële ontwikkelingshulp, maar die aanvullen als een vorm van investeringen die er uiteindelijk op gericht is publieke goederen ter beschikking te stellen, in paats van financieel rendement op de korte termijn te genereren.

Om deze uitdagingen het hoofd te bieden en de SDGs te verwezenlijken, mogen we niet ten prooi vallen aan de mantra van de zelfredzaamheid. In plaats daarvan moeten we een traject van hereniging inzetten. Laten we voor de hoop kiezen.

Vertaling: Menno Grootveld

https://prosyn.org/G1YuSIRnl;
  1. haass107_JUNG YEON-JEAFP via Getty Images_northkoreanuclearmissile Jung Yeon-Je/AFP via Getty Images

    The Coming Nuclear Crises

    Richard N. Haass

    We are entering a new and dangerous period in which nuclear competition or even use of nuclear weapons could again become the greatest threat to global stability. Less certain is whether today’s leaders are up to meeting this emerging challenge.

    0