Carlo Ratti Associati's Living Nature installation at Milan Design Week 2018 Delfino Sisto Legnani and Marco Cappelletti

Het voeden van steden met natuur

BOSTON – Sinds de klassieke Griekse dichter Theocritus zijn pastorale idylles schreef, waarin het leven op het platteland werd geromantiseerd, hebben mensen zich afgevraagd hoe ze steden moeten bouwen die zijn afgestemd op hun natuurlijke omgeving. Maar met een urbanisatietempo dat in de hele wereld exponentieel groeit, is de behoefte aan groenere steden nooit urgenter geweest. Gelukkig kunnen innovatie en technologie ertoe bijdragen dit evenwicht, dat lange tijd buiten bereik heeft gelegen, alsnog te bewerkstelligen.

Het overbruggen van de kloof tussen stad en platteland is al heel lang een doel geweest van stadsplanners. In de 19e en begin 20e eeuw ervoeren Europese steden ongekende groei, toen grote aantallen mensen van het platteland naar de opbloeiende metropolen trokken. Naarmate deze steden groeiden, raakten ze overbevolkt en vervuild, wat een nieuwe generatie denkers ertoe aanzette op zoek te gaan naar oplossingen.

Eén van deze visionairs was de Brit Ebenezer Howard, die in 1898 de term “tuinstad” bedacht – hetgeen hij definieerde als woongemeenschappen, gebouwd rond een mengeling van open ruimtes, parken, fabrieken en boerderijen. Spoedig was Londen omgeven door lommerrijke voorsteden, ontworpen om woningen van hoge kwaliteit en overvloedige groene ruimtes in evenwicht te houden. Howards mantra was het naar de natuur brengen van de stad.

Een paar decennia later bedacht Frank Lloyd Wright aan de overzijde van de Atlantische Oceaan Broadacre City, een denkbeeldige voorstedelijke ontwikkeling, waarin de gebouwde omgeving in evenwicht moest zijn met de wilde natuur. En in Europa tekende Charles-Édouard Jeanneret, een architect en ontwerper die bekend zou komen te staan als Le Corbusier, verbeeldingen van utopische steden die de natuurlijke wereld naadloos omsloten.

Maar hoewel al deze ideeën revolutionair waren voor hun tijd, mislukten ze omdat ze zwaar leunden op de auto en omdat ze de uitdijing van de steden bevorderden. Feitelijk werd het grootste deel van de vroegste verstedelijking in het Westen gekarakteriseerd door ontwikkelingspatronen die botsten met de natuur, omdat ze niet verbonden werden door groene ruimtes en parken, maar door eindeloze linten van ondoordringbaar asfalt. Toen de planners de tekortkomingen van de 20e-eeuwse remedies onderkenden, probeerden ze de vergelijking om te draaien: hoe kan de natuur teruggebracht worden naar de stad?

De High Line in New York City, een groene luchtweg vervaardigd uit een omgebouwde spoorlijn, die in juni 2009 werd geopend, was een van de eerste projecten die deze nieuwe ambitie in de stadsplanning verbeeldde. Van de (nu in onbruik geraakte) Garden Bridge in Londen tot de Skygarden in Seoul werden projecten ontworpen die de natuur beter in het weefsel van de stad moesten incorporeren.

Subscribe now

Exclusive explainers, thematic deep dives, interviews with world leaders, and our Year Ahead magazine. Choose an On Point experience that’s right for you.

Learn More

De Gardens by the Bay in Singapore behoren tot de ambitieuzere voorbeelden. In de Supertree Grove in het park oogsten fotovoltaïsche cellen energie uit de zon, en wordt regenwater opgeslagen in het “bladerdak” van de stalen bomen om verticale torens van gebladerte te voeden. Er wordt zelfs ontvochtigde lucht verzameld om te helpen aanpalende gebouwen te koelen.

In Duitsland bouwt een startup, genaamd Green City Solutions, intussen mobiele, met mos bedekte muren om verontreinigde lucht schoon te maken en te helpen de temperatuur in de stad omlaag te brengen. Het CityTree concept van het bedrijf – in essentie een natuurlijk filtersysteem – wordt van Mexico City tot Milaan beproefd.

We zijn zelfs getuige van een bloei van de stadslandbouw, nu de vooruitgang van hydroponische en aeroponische technieken het makkelijker maakt om groente te verbouwen in kleine ruimtes. Hoewel steden nooit het platteland zullen kunnen vervangen als 's werelds voornaamste voedselbron, kan in stedelijke gebieden wel een groter percentage voedsel worden verbouwd. Nieuwe ondernemingen als Freight Farms in Boston en InFarm in Berlijn maken al gebruik van deze technologieën om meer mensen te bedienen met stadslandbouw.

Naarmate innovatieve oplossingen als deze wortel schieten, richten stadsplanners hun aandacht op nóg stoutmoediger inspanningen. Een concept dat mijn collega's en ik hebben onderzocht bestaat uit op maat gesneden stedelijke ecosystemen en klimaten. In Milaan hebben we onlangs onze Living Nature-tentoonstelling geopend, een paviljoen van 500 vierkante meter dat vier seizoenen tegelijk kan recreëren, onder één en hetzelfde dak. Het doel van het project was het op gang brengen van een gesprek over duurzaam ontwerpen, en het illustreren van verrassende manieren waarop de natuur kan worden geïntegreerd in de steden en huizen van de toekomst.

Ruim een eeuw geleden voorspelde de Franse aardrijkskundige Élisée Reclus op scherpzinnige wijze dat mensen altijd behoefte zullen blijven hebben aan “de tweeledige mogelijkheid van het verwerven van toegang tot de verrukkingen van de stad … en tegelijkertijd tot de vrijheid die wordt gevoed door de natuur.” Het ideaal van Reclus was visionair, zij het prematuur. Maar dankzij nieuwe technologieën en stoutmoedig denken is de kloof tussen stad en platteland in de stadsplanning zich vandaag de dag langzaam aan het sluiten.

Vertaling: Menno Grootveld

http://prosyn.org/01uiw0d/nl;

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated cookie policy and privacy policy.