3

De veranderingen in de ontwikkelingssamenwerking

DUBAI – De Millennium Development Goals (MDGs, 'millennium ontwikkelingsdoelstellingen'), die tot 2015 reiken, hebben de wereld een bruikbaar kader geboden voor het aanpakken van fundamentele sociale problemen op het gebied van armoede, gezondheid, honger en onderwijs. Nu er gesproken wordt over de vorm en de reikwijdte van de mondiale ontwikkelingsagenda die op de MDGs zal volgen, zou het behulpzaam zijn de rol van de particuliere sector te heroverwegen en de algehele aanpak van de ontwikkeling door de internationale gemeenschap opnieuw tegen het licht te houden.

Economische ontwikkeling is de beste manier – zo niet de enige manier – om een duurzame terugdringing van de armoede te bereiken. Er wordt een 'heilzame cirkel' door geschapen. Groei leidt tot werkgelegenheid, en werkgelegenheid vermindert de armoede.

De particuliere sector moet hierin een sleutelrol spelen. De kapitaalstromen van de particuliere sector laten de traditionele ontwikkelingshulp van de publieke sector inmiddels ver achter zich. Van de $200 mrd aan Amerikaanse fondsen die in 2010 aan ontwikkeling werden uitgegeven, kwam bijvoorbeeld 87% uit particuliere bronnen. In de jaren zestig nam de traditionele ontwikkelingshulp daarentegen nog 70% van de kapitaalstromen naar de ontwikkelingslanden voor zijn rekening.

Mondiaal zien we eenzelfde beeld. De binnenlandse mobilisatie van fondsen, overboekingen van werkers in het buitenland, particuliere obligatie- en aandelenstromen, en filantropische bijdragen overtreffen de officiële internationale hulp ruimschoots. Particuliere kapitaalstromen hobbelen er niet langer achteraan, maar bepalen de ontwikkelingsagenda.