1

Stop de medische braindrain

GRENADA – Omdat artsen wereldwijd al schaars zijn, legt de vraag naar buitenlandse artsen in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië zoveel extra druk op de medische wereld in ontwikkelings- en middeninkomenslanden dat deze op het punt staat eronder te bezwijken. In de VS bijvoorbeeld zou het tekort aan artsen in 2025 de 95.000 kunnen bereiken, equivalent aan 43% van de huidige artsen.

Wanneer er een tekort aan doktoren is wenden de VS en Groot-Brittannië zich tot landen zoals de Filipijnen om de kloof te dichten. Maar dit zadelt de Filipijnen met zijn eigen aanzienlijke tekort aan medische professionals op.

Chicago Pollution

Climate Change in the Trumpocene Age

Bo Lidegaard argues that the US president-elect’s ability to derail global progress toward a green economy is more limited than many believe.

De situatie in Afrika is niet beter. In Kenia werkt meer dan 50% van alle artsen nu in het buitenland, wat slechts 20 artsen per 100.000 inwoners overlaat. Groot-Brittannië heeft er ter vergelijking 270 per 100.000 inwoners.

Er is natuurlijk niets mis mee dat artsen een tijd in het buitenland werken of opgeleid worden; in tegendeel, het is voor het afleveren van ervaren en complete artsen cruciaal om in verschillende zorgsystemen praktijkervaring op te doen. Het fundamentele probleem is echter dat medische staf en studenten de ontwikkelingswereld en masse verlaten om in landen als de VS en Groot-Brittannië praktijkervaring op te doen, en dan nooit meer terugkeren om in hun eigen gemeenschap te werken. Bovendien betalen de landen van herkomst direct of indirect voor hun medische opleiding, zonder er ooit de vruchten van te plukken.

Om deze trend om te draaien, moeten we studenten medicijnen toe staan om praktijkervaring op te doen in klinische omgevingen van wereldklasse, terwijl ze tegelijkertijd aangemoedigd om terug te keren naar hun thuisland om daar te gaan praktiseren. Dit zal niet makkelijk worden, gedeeltelijk omdat praktiseren in ontwikkelde landen veel lucratiever is dan in de ontwikkelingswereld en omdat dokters in overweldigende mate prefereren om in de landen te gaan werken waar ze zijn opgeleid. Elke poging om het eenrichtingsverkeer van medisch talent uit ontwikkelingslanden een halt toe te roepen zal met deze factoren rekening moeten houden.

Om te beginnen moeten we ons concentreren op waar de medische opleiding plaatsvindt. Studenten zouden de preklinische fase van hun opleiding en een gedeelte van hun klinische opleiding in het thuisland moeten afronden, en dan de optie gegeven moeten worden om tijdelijk klinische praktijkervaring op te doen in de VS of Groot-Brittannië.

Assistentschappen zijn de laatste fase van het medische opleidingsproces, en ze bepalen vaak waar artsen willen werken. Wanneer artsen uit de ontwikkelingswereld hun assistentschappen in de VS of Groot-Brittannië afronden keren ze zelden terug naar huis. Ze worden vaak zelfs hevig gestimuleerd om te blijven, met permanente visa en een licentie om het vak van arts uit te oefenen.

Landen met lage tot middeninkomens zouden dus meer assistentschappen moeten aanbieden, en de VS en Groot-Brittannië, die mede verantwoordelijkheid dragen voor het onevenwicht in het aanbod van artsen, zouden ze moeten ondersteunen met financiering en vakkennis.

Tevens moeten we de financiële stimuli tegemoet treden die een onhoudbaar groot aantal doktoren uit ontwikkelingslanden in de eerste plaats naar het buitenland lokken, wellicht door emigrerende artsen wier thuisland hun medische opleiding heeft betaald te verplichten om deze kosten terug te betalen voordat ze in het buitenland gaan werken. Artsen zouden zo aansprakelijk worden voor de waarde van hun gesubsidieerde opleiding wanneer ze er voor kiezen om in het buitenland te gaan werken.

Deze voorwaarde zou kunnen worden opgelegd door een goed doordacht systeem van beurzen dat de slogan ‘terugbetalen als je niet terugkomt’ ademt. Onder dit systeem zullen minder studenten die permanent in het buitenland willen gaan werken subsidies van de overheid accepteren, en zal er meer geld beschikbaar komen voor studenten die wel in hun thuisland willen werken, en voor investeringen in de infrastructuur van de gezondheidszorg.

Trinidad heeft zo een strategie al succesvol geïmplementeerd – artsen die in het buitenland hun opleiding volgen zijn verplicht om voor vijf jaar terug te keren in ruil voor de beurzen die hun regering verstrekt – en de VS kent een overeenkomstig programma dat bedoeld is om studenten aan te moedigen om in bepaalde delen van het land te praktiseren.

Op St. George’s University, waar ik president en directeur van ben, kennen we het CityDoctors Scholarship programma, waarin studenten uit New York die volledige beurzen krijgen voor een medicijnenstudie na de opleiding vijf jaar moeten terugkeren naar New York om te werken in de openbare gezondheidszorg. Als ze niet terugkomen moeten ze de beurs terugbetalen als ware het een lening.

Programma’s voor medische opleidingen in ontwikkelingslanden moeten ook overwegen hoe ze toekomstige artsen beter richting het voldoen aan binnenlandse behoeften kunnen sturen. Studenten komen voor het overgrote deel uit een welgestelde achtergrond, wat vaak betekent dat ze uit de grootste steden komen. Er zouden meer studenten uit plattelandsgebieden – die vaak de grootse tekorten kennen –  gerekruteerd moeten worden en dan opgeleid moeten worden in de omgeving waar ze het meest nodig zijn. Door de geografische en socio-economische basis van talent te verbreden en door goede kandidaten in een vroeger stadium te identificeren kunnen we de waarschijnlijkheid dat studenten terugkeren om in hun lokale gemeenschappen te werken vergroten.

Fake news or real views Learn More

We hebben allemaal iets te winnen bij wereldwijde duurzame medische opleidingsmethoden, die kunnen garanderen dat aan alle behoeften van landen op gebied van gezondheidszorg voldaan kan worden. Voor ontwikkelingslanden is dit zelfs de enige weg vooruit.

Vertaling Melle Trap