0

De nieuwe artiest van de Bank of England

LONDEN – Als je in Canada zegt dat je uit Londen komt, vragen de inwoners vaak of je Londen, Ontario bedoelt of Londen, Groot-Brittannië. Ik vind deze vraag altijd ietwat irritant, maar misschien duidt dat op de restanten van een arrogante, imperiale manier van denken.

Binnenkort hoeven ze het echter misschien niet langer te vragen, want in Londen zijn we nu allemaal Canadezen geworden. Met wat een commentator omschreef als “het uiterlijk en de pr-charme van een rockster” heeft Mark Carney, de vroegere gouverneur van de Bank of Canada, de stad in zijn eerste weken als gouverneur van de Bank of England stormenderhand voor zich gewonnen.

Verandering is aan de orde van de dag bij de 'Old Lady' aan Threadneedle Street. Het stoffige, oude regime waarin de inflatie centraal stond, met zijn fixatie op de consumentenprijzen en zijn veronachtzaming van de onevenwichtigheden in de financiële sector, is bij het grofvuil gezet. Daarvoor in de plaats is een nieuwe wereld gekomen van “state-contingent threshold-based forward guidance,” compleet met drie ontbindende voorwaarden die ervoor kunnen zorgen dat deze 'guidance' zijn geldigheid verliest. We hebben een heel nieuw lexicon aan centrale bankiers-jargon over ons heen gekregen. Dit zijn onstuimige tijden bij de Bank of England (in het hart van het financiële district van Ontario-on-Thames).

Het simpele punt dat Carney maakte in zijn eerste beleidsaankondiging is dat de rente onveranderd zal blijven, en dat de versie die de Bank of England hanteert van de 'kwantitatieve versoepeling' intact zal blijven, in ieder geval totdat de werkloosheid onder de 7% duikt (nu is het nog 7,8%). Hoewel het allemaal eenvoudig genoeg klonk, waren de markten in verwarring. De waarde van het pond is aanvankelijk scherp gedaald, om zich vervolgens weer te herstellen, terwijl de rente op langlopende Britse staatsobligaties met ongeveer dertig basispunten is gestegen.