15

Een overschot aan controverse

CAMBRIDGE – Toen het ministerie van financiën van de VS onlangs toetrad tot het koor van critici van het chronische overschot van Duitsland op zijn lopende rekening, onderstreepte dit, zo al iets, de diepe onenigheid over wat er aan gedaan zou moeten worden. De critici willen dat Duitsland zijn bijdrage aan de mondiale vraag vergroot door meer te importeren en minder te exporteren. De Duitsers zien het vasthouden van sterke balansen als essentieel voor de stabiliserende rol van hun land binnen Europa.

De argumenten van beide kanten zullen zeker de volle aandacht krijgen op de lentebijeenkomsten van het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank. Helaas wordt het debat te vaak meer door ideologie geïnspireerd dan door feiten.

Het verschil tussen wat een land exporteert en importeert kan een veelheid aan factoren weerspiegelen, waaronder zakencycli, demografie, investeringsmogelijkheden en economische diversificatie. Het kan ook de voorliefde van de overheid voor het accumuleren van fiscale overschotten reflecteren; ten slotte is een surplus op de lopende rekening per definitie de overmaat van publieke en particuliere spaartegoeden boven investeringen.

Tijdens de eerste helft van de jaren 2000 kozen beleidsmakers in de VS ervoor om zich geen te zorgen te maken over aanhoudende tekorten op de lopende rekening, die piekten boven 6% van het bbp. Ze beargumenteerden in het begin dat de tekorten slechts de aantrekkingskracht tot de wereld van superieure investeringskansen in de VS reflecteerden, een raar standpunt aangezien de VS niet bijzonder snel groeide vergeleken met opkomende markten.