1

De Poolse oppositie tegen Donald Tusk

WARSCHAU – De leiders van de Europese Unie zullen op 9 maart op een topconferentie bekend maken wie zij tot voorzitter van de Europese Raad hebben gekozen. Tot voor kort leek de herverkiezing van de huidige voorzitter, de voormalige Poolse premier Donald Tusk, een uitgemaakte zaak: de vertrekkende Franse president, François Hollande, de vroegere Oostenrijkse bondskanselier Werner Faymann en de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Sigmar Gabriel hebben proefballonnen opgelaten, maar uit voorlopige peilingen bleek dat geen van hen kans maakte.

Maar op 27 februari berichtte de Financial Times dat de Poolse regering de mogelijkheid aftastte om een alternatieve kandidaat naar voren te schuiven, Jacek Saryusz-Wolski, een lid van het Europees Parlement voor het Burgerplatform, de partij die Tusk heeft opgericht. In het Europees Parlement is Saryusz-Wolski lid van de Europese Volkspartij (EPP), die hij tot november 2016 als vice-voorzitter heeft gediend.

Nog geen week later, op 4 maart, werd het bericht in de FT bevestigd. Het leiderschap van de Poolse regeringspartij Recht en Rechtvaardigheid (PiS) heeft de regering van premier Beata Szydło geïnstrueerd haar steun te onthouden aan de herverkiezing van Tusk. Dezelfde dag gaf het Poolse ministerie van Buitenlandse Zaken een diplomatiek memorandum uit waarin Saryusz-Wolski werd voorgedragen. Een half uur later bevestigde Saryusz-Wolski dit op Twitter. Hij werd onmiddellijk uit het Burgerplatform gegooid, en de voorzitter van de EPP, Joseph Daul, herbevestigde de volledige steun van zijn partij voor Tusk.

Nu alle EU-leden behalve Polen Tusk steunen, zou voor het onthouden van een tweede termijn aan hem een buitengewone rechtvaardiging nodig zijn. Die heeft de PiS niet gegeven. Tot nu toe had de PiS zelfs geen enkele duidelijke positie met betrekking tot de kandidatuur van Tusk ingenomen. Dus waarom is het opeens zo'n hoge prioriteit geworden om hem tegen te houden?