37

Een gele ster voor de Joodse staat?

PARIJS – De wereld is onlangs getuige geweest van een snelle opeenvolging van pogingen om Israel te delegitimeren. Eerder deze maand heeft de CEO van het Franse telecombedrijf Orange op een persconferentie in Caïro verklaard dat het zijn wens is afscheid te nemen van een Amerikaanse partner die te nauwe banden met Israel onderhoudt. In mei probeerden Palestijnen de Israëlische voetbalfederatie uit de FIFA te laten zetten. En de Britse National Union of Students heeft onlangs een resolutie aangenomen waarin boycots en sancties tegen Israel werden gesteund.

Intussen wint een campagne om Israëlische producten te weren aan kracht in de Verenigde Staten en Europa. En dan zijn er nog de vele artiesten die – in de voetsporen van Brian Eno, Elvis Costello, Vanessa Paradis, Roger Waters en anderen – zich hardop afvragen of ze wel moeten optreden in het “bezette Palestina.”

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

Geen van deze ontwikkelingen is op zichzelf van groot belang. Maar samen scheppen ze een klimaat – en vormen ze wellicht een waterscheiding.

En dat is geen toeval. Alle recente voorbeelden kunnen min of meer rechtstreeks worden herleid naar de mondiale Boycott, Divestment, and Sanctions (BDS)-beweging, die in 2005 werd opgezet door 171 Palestijnse niet-gouvernementele organisaties. Zij bieden dus een goede gelegenheid om degenen die deze campagne steunen te herinneren aan zijn ware aard.

BDS is zogenaamd een wereldwijde beweging van burgeractivisten, die respect belichaamt voor de wet, de democratie en de mensenrechten. Als dat waar is, waarom richt zij zich dan op het enige land in de regio dat is gebaseerd op deze waarden, en dat ze zo goed en zo kwaad als dat is gegaan – en ondanks een bijna zeventig jaar durende staat van oorlog met zijn buurlanden – in grote lijnen trouw is gebleven? Hoe kan het dat deze scrupuleuze humanisten niets te melden hebben over de tweehonderdduizend slachtoffers van de Syrische president Bashar al-Assad, de misdaden van de Islamitische Staat, of de massale deportaties van Christenen van de hoogvlakte van Nineveh, om maar een paar hedendaagse gevallen te noemen?

BDS is een “anti-apartheids”-beweging, luidt het antwoord, die de methoden en geest van de Zuid-Afrikaanse Nelson Mandela heeft overgenomen. Dat klinkt fantastisch. Maar waarom richt zij zich dan op Israel? Met zijn multi-ethnische samenleving – een mengeling van West- en Oost-Europeanen, Amerikanen en Russen, Ethiopiërs en Turken, Koerden, Iraniërs en Arabieren (waarvan er zeventien in het Israëlische parlement zitten) – is Israel precies het tegenovergestelde van een apartheidsstaat.

In Qatar daarentegen, waar (naast de Saoedische denktanks) de stichtingen resideren die het grootste deel van de financiering van de BDS-beweging voor hun rekening nemen, bestaat 95 procent van de beroepsbevolking uit Aziatische non-burgers die onder omstandigheden die aan slavernij doen denken moeten werken binnen het kafala-systeem, dat nauw verwant is aan de apartheid.

Misschien is het doel het onder druk zetten van Israel om een vredesregeling met de Palestijnen te sluiten, wat beslist enige tegemoetkoming aan Qatar waard is. In dat geval is het alleen wel een merkwaardige vredesstrategie, die louter druk uitoefent op één van de oorlogvoerende partijen en die, in plaats van de invloed te versterken van de vele Israëli's die vóór onderhandelingen zijn, een collectieve straf oplegt in de vorm van buitensluiting uit de gemeenschap van volkeren.

Er is maar één echte formule voor de vrede, en iedereen weet dat. Die formule, die is vastgelegd in de Oslo Akkoorden, is de twee-staten-oplossing. Je hoeft alleen maar de verklaringen van Omar Barghouti, Ali Abunimah en andere pleitbezorgers van de BDS-beweging te lezen om te zien dat deze oplossing precies is wat zij niet willen. Zij geven de voorkeur aan een “één-staat-oplossing” (de term die Abunimah gebruikt) – onder een Palestijnse vlag, wel te verstaan.

Is dit slechts een detail dat rustig kan worden genegeerd, op grond van het feit dat BDS zich “louter” op de bezette gebieden richt, de Joodse nederzettingen die daar gebouwd worden, en de goederen die de kolonisten produceren? Dat is een ander zoethoudertje.

Ook op dit punt volstaat het de oprichtingsverklaring van de beweging van 9 juli 2005 te lezen, waarin staat dat een van haar “drie doelstellingen” de “bescherming” is van de “rechten van Palestijnse vluchtelingen om naar hun huizen en bezittingen terug te keren, zoals uitgestippeld in VN-resolutie 194.” Feitelijk en juridisch zou dat neerkomen op het vestigen op dit grondgebied van een nieuw Arabisch land dat zeer waarschijnlijk binnen korte tijd een etnische schoonmaak zou ondergaan waardoor het  judenfrei zou worden.

En, tenslotte: hoe kan ik me ervan weerhouden degenen wier geheugen net zo vol gaten zit als hun denken eraan te herinneren dat het idee van een boycot van Israel niet zo nieuw is als het lijkt? Het is feitelijk ouder dan de Joodse staat zelf, en is op 2 december 1945 voortgekomen uit een besluit van de Arabische Liga, die destijds geen tijd verloor om zich op dat besluit te beroepen om de resolutie van de Verenigde Naties om twee staten te stichten te verwerpen. Tot de pleitbezorgers van dit briljante idee behoorden Nazi-oorlogsmisdadigers die zich in Syrië en Egypte hadden gevestigd, waar zij hun nieuwe meesters leerden hoe zij Joodse winkels en bedrijfjes moesten markeren.

Een vergelijking is geen betoog. En de betekenis van een slogan kan niet volledig worden afgeleid uit zijn genealogie. Maar woorden hebben een geschiedenis, net als debatten, en het is beter die geschiedenis te kennen als we willen voorkomen dat de lelijkste momenten ervan zich herhalen.

De waarheid is dat de BDS-beweging niets anders is dan een sinistere karikatuur van de anti-totalitaire en de anti-apartheidsstrijd.  Het is een campagne waarvan de instigatoren geen ander doel kennen dan het discrimineren, delegitimeren en zwart maken van een Israel dat in hun geest nooit is opgehouden een gele ster te dragen.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

Tegen activisten die te goeder trouw zijn, maar zich in de luren hebben laten leggen door de dubbelhartige verklaringen van de beweging, wil ik alleen maar zeggen dat er te veel nobele doelen zijn die steun nodig hebben om je te laten strikken door een twijfelachtige ambitie. Tot die waardige doelen behoren de strijd tegen jihadistische onthoofders, het redden van de vrouwen en meisjes die door Boko Haram tot slavernij zijn gedwongen, het verdedigen van de bedreigde christenen en Arabische democraten in het Midden-Oosten, en uiteraard het streven naar een rechtvaardige vrede tussen Israëli's en Palestijnen.

Vertaling: Menno Grootveld