2

De mondiale veiligheidsdreiging van antimicrobiële resistentie

SEATTLE – We worden momenteel geconfronteerd met de harde realiteit dat er sinds de eerste successen van vaccins en antimicrobiële therapieën geen enorme stappen meer gemaakt zijn in de behandeling of het voorkomen van infectieziekten. In zekere zin gaat de wereld zelfs achteruit, omdat microben die eens behandelbaar waren resistent worden tegen bestaande medicijnen, en er nieuwe infecties blijven opkomen waar nog geen effectieve interventies tegen bestaan.

Deze situatie betekent voor de hele wereld een serieuze en onmiddellijke dreiging. Kijk maar naar de mondiale impact van de ebolacrisis van 2014 in West-Afrika of de uitbraak van SARS in 2003, die zelfs rijke economieën als Singapore en Canada in gevaar bracht.

Chicago Pollution

Climate Change in the Trumpocene Age

Bo Lidegaard argues that the US president-elect’s ability to derail global progress toward a green economy is more limited than many believe.

Een zeer dodelijke en zich snel verspreidende infectie door resistente microben zou leiden tot ontelbare doden en onvoorstelbare misère. De consequenties zouden qua omvang vergelijkbaar kunnen zijn met een zeer grootschalige terroristische aanslag. Gemeenschappen zouden afgegrendeld kunnen worden, de nationale grenzen gesloten, en vrij reizen zou beperkt of zelfs opgeschort kunnen worden. Zorgsystemen zouden kunnen desintegreren of in elkaar storten, evenals economieën.

De mogelijkheid van zo een apocalyptisch scenario suggereert dat de dreiging van infectieziekten - ofwel door microben die resistentie ontwikkelen tegen bestaande medicijnen ofwel door nieuwe microben - een van de grootste uitdagingen is waar de mensheid mee te maken heeft. En deze is niet alleen een gevaar voor de volksgezondheid; het is een bedreiging voor de nationale en mondiale veiligheid. Zodoende moet deze ook met een complete en effectieve oplossing beantwoord worden.

Het onderzoek en de ontwikkeling vereist om nieuwe medicijnen of vaccins te produceren is tijdsintensief en duurt vaak meer dan tien jaar. Ook is het zeer kostbaar; de kosten voor elk nieuw product bedragen honderden miljoenen dollars. Bovendien is er geen garantie voor succes; voor elk succesvol product zijn er zelfs negen veelbelovende kandidaten die het niet halen.

Gegeven de impliciete risico’s is het niet verrassend dat farmaceutische bedrijven zeer voorzichtig zijn in hun keuze voor investeringen in nieuwe medicijn- of vaccinprogramma’s, waarbij ze alleen die selecteren die een financiële winst beloven die voldoende is om de kosten van zowel successen als mislukkingen te dekken en om een redelijk rendement op de benodigde investeringen te behalen.

Er zijn al veel ideeën opgeworpen om dit investeringsprobleem het hoofd te bieden, zoals het instellen van prijzen voor succesvolle producenten, het creëren van nieuwe stimuli voor industriële investeringen, en het opzetten van nieuwe financieringsmechanismes om onderzoek te ondersteunen om opkomende infectiedreigingen te bestrijden. Deze hebben allemaal een zekere waarde en impact, maar ze zouden op zijn best leiden tot stapsgewijze verbeteringen. We hebben meer ambitieuze oplossingen nodig.

Bijna elk land is bereid om een groot percentage van zijn bbp richting investeringen in nationale verdediging of veiligheid te dirigeren. De mondiale dreiging van opkomende of resistente infecties moet in deze context als van de grootste importantie beschouwd worden, waarbij alle landen zich moeten committeren aan het verstrekken van financiering, intellectueel kapitaal, en beschikbare hulpbronnen om de ontdekking, ontwikkeling, productie, opbouw van voorraden, en gelijkmatige distributie van nieuwe antimicrobiële middelen en vaccins te ondersteunen.

Tenzij landen de risico’s waar ze mee te maken gaan inzien, is het onwaarschijnlijk zijn dat ze zo een engagement zullen doen. Het helpt misschien ze te informeren dat de geschatte kosten van opkomende mondiale besmettelijke dreigingen 60 miljard dollar per jaar bedragen; als er in een vroeg stadium investeringen gedaan worden zouden de totale kosten echter veel lager kunnen uitvallen.

De investeringen van alle landen zouden in één pot gedaan moeten worden om een substantiële aanvoerlijn van producten om infectiedreigingen te bestrijden te creëren. Er zijn veel manieren waarop dit gedaan kan worden. De makkelijkste zou zijn om het geld te verdelen onder academische wetenschappers, partnerschappen voor productontwikkeling, biotech-firma’s, en grotere farmaceutische bedrijven, op het moment dat de kans zich voordoet. Dit zou bestaande processen in staat kunnen stellen om met nieuw momentum stappen te ondernemen gebaseerd op de beschikbaarheid van nieuwe fondsen. Helaas suggereert de geschiedenis dat dit niet tot veel vooruitgang zou leiden in vergelijking tot de staat van de huidige aanvoerlijnen.

Een alternatief zou zijn om een volwaardig, wereldomspannend, farmaceutisch bedrijf zonder winstoogmerk te creëren met een onderzoeksbudget gelijk aan dat van de vijf grootse commerciële bedrijven ter wereld samen, met als enig doel een aanvoerlijn van producten op te zetten om de uitdaging van besmettelijke ziekten tegemoet te treden. Net zoals als bij zijn commerciële tegenstrevers zou het management en wetenschappelijke talent om deze inspanning te volbrengen het beste moeten zijn dat er is, en dit aan te trekken zou een concurrerende compensatie vereisen. Het managementteam zou voor zijn prestaties verantwoordelijk gehouden worden door een raad van investeerders, bestaande uit vertegenwoordigers van de landen die de financiering verstrekken en wetenschappers die het intellectueel kapitaal meebrengen.

In navolging van de geldende praktijken in de industrie zouden de aanvoerlijnen opgezet moeten worden door een combinatie van intern onderzoek en het gebruik van gelicenseerde of aangekochte externe innovatie. Er zou een adequate infrastructuur voor klinische testen opgebouwd moeten worden om onderzoek te ondersteunen, niet alleen in ontwikkelde landen maar ook in afgelegen regio’s waar sommige van de infectiedreigingen waar de wereld mee te maken krijgt waarschijnlijk zullen ontstaan.

Het werk van deze nieuwe organisatie zou ondersteund worden door eerdere overeenkomsten onder regelgevende organen over de vereisten voor de registratie van nieuwe producten, onder houders van intellectueel eigendom over het afzien van rechten op royalty’s, en onder overheden wat betreft de aansprakelijkheidsverzekering van het bedrijf en de compensatie van slachtoffers van onverwachte nadelige gevolgen van nieuwe producten. De internationale gemeenschap zou de beschikbare productiecapaciteit moeten vergroten, nieuwe distributiekanalen moeten creëren, en opslagcapaciteit moeten reserveren voor het aanleggen van voorraden van producten die geen onmiddellijke toepassing hebben.

Fake news or real views Learn More

Het spreekt vanzelf dat dit een ingewikkelde opgave zal worden, waar veel details nog van uitgewerkt moeten worden. Maar we moeten het heersende ongeloof op een of andere manier weten uit te schakelen en nu actie ondernemen, tenzij we door een nakende mondiale dreiging verrast willen worden. Dit is een strijd die we ons niet kunnen veroorloven te verliezen.

Vertaling Melle Trap