10

De inclusieve economie

CAMBRIDGE – Veel mensen vinden economische groei een moreel ambigu doel; ze stellen dat deze alleen maar aanvaardbaar is als die breed gedeeld wordt en duurzaam is voor het milieu. Maar zoals mijn vader graag zegt: ‘Waarom zou je iets moeilijk maken als je het onmogelijk kan maken?’ Als we al niet weten hoe we economieën moeten laten groeien, volgt hieruit automatisch dat we ook niet weten hoe we ze op een inclusieve en duurzame manier kunnen laten groeien.

Economen worstelen al eeuwen met de wisselwerking tussen groei en bezit. Wat is de aard van de wisselwerking? Hoe kan deze worden geminimaliseerd? Kan groei duurzaam zijn als deze tot grotere ongelijkheid leidt? Belemmert herverdeling groei?

Ik geloof dat zowel ongelijkheid als langzame groei vaak resulteren in een speciale vorm van uitsluiting. Adam Smith heeft de beroemde uitspraak gedaan: ‘Het komt niet door de goedertierenheid van de slager, brouwer of bakker dat we op onze maaltijd kunnen rekenen, maar uit hun achting voor hun eigenbelang.’ Dus waarom zou groei niet uit eigenbelang mensen includeren in plaats van dat dit doelgerichte collectieve actie vereist?

Het is welbekend dat de inkomensniveaus op de wereld dramatisch verschillen. Dankzij meer dan twee eeuwen duurzame groei ligt het gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking in OESO-landen net onder de 40.000 dollar, respectievelijk 3.3, 11.3 en 17.7 maal hoger dan in Latijns-Amerika, Zuid-Azië en Sub-Sahara Afrika. De duurzame groei heeft duidelijk geen meerderheid van de mensheid geïncludeerd.