0

Meer oogsten per druppel water

STANFORD – De Verenigde Naties noemen droogte ‘’s werelds meest kostbare natuurramp’, zowel financieel, met jaarlijkse kosten van 6-8 miljard dollar, en in menselijke begrippen; sinds 1900 heeft droogte 2 miljard mensen geschaad en tot meer dan 11 miljoen doden geleid. Dit komt doordat zo een groot deel van de wereld er kwetsbaar voor is; de momenteel getroffen gebieden omvatten Australië, Sub-Sahara Afrika, Zuid-Azië, Noord- en Zuid-Amerika en het Midden-Oosten.

Gegeven het feit dat landbouw verantwoordelijk is voor gemiddeld 70% van de waterconsumptie wereldwijd lijkt het logisch dat deze sector de focus van beschermingsmaatregelen zou moeten zijn. En er bestaat zelfs al een technologie die veel invloed zou kunnen hebben in het verminderen van de impact van droogte: genetische technologie (GT).

 1972 Hoover Dam

Trump and the End of the West?

As the US president-elect fills his administration, the direction of American policy is coming into focus. Project Syndicate contributors interpret what’s on the horizon.

Wat soms ‘genetische modificatie’ wordt genoemd stelt plantenkwekers in staat om bestaande gewassen nieuwe dingen te laten doen, zoals het sparen van water. Zelfs waar onderzoek en ontwikkeling worden belemmerd door activisten en buitensporige overheidsregulering komen er droogteresistente GT-gewassen variëteiten voort uit de ontwikkelingspijplijn in veel delen van de wereld.

De laatste twintig jaar zijn zulke gewassen variëteiten gecultiveerd op meer dan 1,5 miljard hectare door meer dan 17 miljoen boeren in ongeveer 30 landen, zonder het verstoren van ook maar één ecosysteem of zelfs maar het veroorzaken van buikpijn. Wereldwijd hebben deze nieuwe variëteiten voorzien in ‘zeer aanzienlijke netto economische winsten voor boeren, die opliepen tot 18,8 miljard dollar in 2012 en tot 116,6 miljard dollar’ van 1996 tot 2012, volgens een recent rapport van Landes Bioscience.

De meeste van deze nieuwe variëteiten van gewassen zijn ontworpen om tegen herbiciden te kunnen, zodat boeren meer milieuvriendelijke, niet kerende, grondbewerking praktijken kunnen overnemen, en velen zijn ook zo gemaakt dat ze tegen plagen en ziekten kunnen die oogsten doen mislukken. Anderen hebben een hogere voedingswaarde, wat ze ideaal geschikt maakt voor bevolkingen van ontwikkelingslanden die worstelen om de voedingstoffen binnen te krijgen die ze nodig hebben om gezonde en productieve levens te leiden.

Maar op de lange termijn zal het grootste voordeel van allemaal, zowel voor de voedselveiligheid en het milieu, waarschijnlijk de mogelijkheid zijn om periodes van droogte en andere water-gerelateerde stress te doorstaan. Zelfs een kleine reductie van de hoeveelheid water die voor irrigatie gebruikt wordt zou grote voordelen kunnen hebben, vooral in droge omstandigheden.

Om zulke variëteiten te ontwikkelen hebben plantenbiologen genen geïdentificeerd die het watergebruik reguleren en ze overgezet naar belangrijke oogstgewassen en ze zo in staat gesteld om te groeien met minder water of water van een lagere kwaliteit, zoals water dat is gerecycled of hoge niveaus van natuurlijke minerale zouten bevat. Egyptische onderzoekers hebben aangetoond dat door het overbrengen van een enkel gen van gerst naar tarwe de planten voor langere tijd een verminderde bewatering aankunnen. Deze nieuwe droogteresistente variëteit heeft slechts een achtste bewatering nodig als normale tarwe; in sommige woestijnen kan het gecultiveerd worden door alleen maar regen.

Andere types van GT-gewassen variëteiten, zoals die ziekte- en plagenresistent zijn, verbeteren indirect de efficiency van het watergebruik. Omdat veel van het verlies aan ziektes en plagen voorkomt nadat de planten volwassen zijn (dat betekent nadat het meeste van het water dat nodig is voor hun groei al is gebruikt) betekent weerstand voor hun meer landbouwopbrengst per unit water die geïnvesteerd is. Om kort te gaan krijgen boeren meer oogst per druppel water.

Moleculaire genetische technologie kan water ook nog op andere manieren conserveren. Een derde van het geïrrigeerde land wereldwijd is niet geschikt voor het planten van gewassen vanwege de aanwezigheid van zout; het resultaat van herhaalde bemesting. Om de meer dan 200.000 hectaren geïrrigeerd land dat jaarlijks verloren gaat voor cultivatie te herwinnen hebben wetenschappers de zouttolerantie van gewassen, zo divers als tomaten en koolzaad, vergroot. De getransformeerde planten kunnen op zoute grond groeien en geïrrigeerd worden met brak water, wat zoet water spaart voor ander gebruik.

Gegeven de voordelen zou je verwachten dat zulke ontwikkelingen wereldwijd bejubeld en aangemoedigd worden. Maar ze hebben te maken met grote obstakels qua regelgeving. Europa bijvoorbeeld verbiedt GT-gewassen grotendeels; India heeft insecten-resistent katoen goedgekeurd maar heeft erin gefaald om ook maar één voedselgewas goed te keuren. Zelfs waar GT-gewassen wel worden gecultiveerd heeft onwetenschappelijke excessief lastige regelgeving de kosten van het produceren van nieuwe planten-variëteiten aanzienlijk verhoogd en daarmee vele potentieel belangrijke soorten van de markt gehouden.

Deze maatregelen zijn irrationeel, omdat ze het risico juist vergroten. Ze staan het grotendeels ongereguleerde gebruik van nieuwe variëteiten van planten en micro-organismes toe die zijn ontwikkeld met minder precieze en voorspelbare technieken, onder het voorwendsel dat ze op een of andere manier ‘natuurlijker’ zijn, terwijl die gebaseerd op de meest geavanceerde kennis en methoden stringent gereguleerd of zelfs verboden worden.

Fake news or real views Learn More

Terwijl de waterschaarste grote wordt, de door droogte getroffen gewassen wegkwijnen en de voedselprijzen stijgen zal de noodzaak tot een meer veerkrachtige landbouw duidelijk worden, en urgenter. Met meer rationeel openbaar beleid kunnen we nu aan deze noodzaak voldoen. Hoeveel afwendbare ellende en dood moeten we laten gebeuren voordat onze beleidsmakers redelijk worden?

Vertaling Melle Trap