4

Wat Iran wil in 2014

TEHERAN – Toen ik campagne voerde om president van Iran te worden beloofde ik om realisme en het nastreven van de idealen van de Islamitische Republiek met elkaar te balanceren en won zo de steun van de Iraanse stemmers met een ruime marge. Krachtens het mandaat dat ik van het volk gekregen heb, heb ik mijzelf geëngageerd aan matiging en gezond verstand, wat nu de leidraad is voor al het beleid van mijn regering. Dit engagement leidde direct naar de voorlopige internationale overeenkomst die in november in Geneve gesloten werd over het Iraanse atoomprogramma. Het zal onze besluitvorming in 2014 verder leiden.

In termen van buitenlands beleid doet mijn regering inderdaad afstand van extreme benaderingen. We zoeken effectieve en constructieve diplomatieke relaties en een focus op het opbouwen van wederzijds vertrouwen met onze buren en andere regionale en internationale actoren, wat ons daarbij in staat stelt om ons buitenlands beleid te oriënteren op economische ontwikkeling in het binnenland. Voor dit doel zullen we ons inspannen om spanningen in onze buitenlandse relaties weg te nemen en onze banden met traditionele en nieuwe partners te versterken. Het is duidelijk dat dit het creëren van een binnenlandse consensus en het stellen van transparante doelen vereist, een proces dat nu bezig is.

Chicago Pollution

Climate Change in the Trumpocene Age

Bo Lidegaard argues that the US president-elect’s ability to derail global progress toward a green economy is more limited than many believe.

Terwijl we confrontatie en vijandschap zullen vermijden, zullen we ook actief onze bredere belangen nastreven. Maar, gegeven een steeds meer onderling verbonden en afhankelijke wereld, kunnen uitdagingen alleen worden aangegaan door interactie en actieve samenwerking tussen staten. Geen enkel land (inclusief de grote machten) kan effectief in zijn eentje omgaan met de uitdagingen waar het mee te maken heeft.

De snelle inhaalslag van de ontwikkelende en opkomende economieën qua groei duidt erop dat hun gezamenlijke economische gewicht op het punt staat dat van de ontwikkelde wereld te overtreffen. De huidige ontwikkelende en opkomende landen zijn in 2030 waarschijnlijk verantwoordelijk voor 60% van het bbp ter wereld, van zo’n 40% in 2000, wat ze in staat stelt om een veel grotere rol te spelen op het wereldtoneel.

In zo’n periode van transitie kan Iran zijn mondiale rol vergroten. De verkiezingen dit jaar, waar bijna 75% van de stemmers kwam opdagen, lieten zien hoe onze religieuze democratie volwassen aan het worden is. De antieke cultuur en beschaving van Iran, de continuïteit van de staat, de geopolitieke positie, sociale stabiliteit te midden van regionale onrust en een hoogopgeleide jeugd stellen ons in staat om met vertrouwen naar de toekomst te kijken en om er naar te streven om de grote mondiale rol te spelen die ons volk verdient. Een rol die geen enkele speler in de wereldpolitiek kan negeren.

We overwegen ook hoe we de bilaterale en multilaterale relaties met Europese en Noord-Amerikaanse landen weer kunnen opbouwen en verbeteren op basis van wederzijds respect. Dit vereist het verminderen van spanningen en het implementeren van een veelomvattende aanpak inclusief economische banden.

We kunnen beginnen met het vermijden van elke nieuwe spanning in de relatie met de Verenigde Staten en tegelijkertijd trachten overgeërfde spanningen weg te nemen die de relatie tussen onze landen blijven ontsieren. Ook al zullen we misschien niet in staat zijn om het wantrouwen en de verdenkingen die de gedachten van de Iraniërs over de Amerikaanse regeringen van de laatste 60 jaar blijven plagen te vergeten, we moeten ons nu op het heden concentreren en naar de toekomst kijken. Dat betekent het uitstijgen boven bekrompen politiek en het leiden, eerder dan volgen, van pressiegroepen in onze respectievelijke landen.

In onze optiek zou het samenwerken bij zaken van wederzijds belang en zorg ook in onze regio bijdragen aan het wegnemen van spanningen. Dit betekent het tegenwerken van degenen in de VS en onze eigen regio die de internationale aandacht proberen af te leiden van problemen waar ze direct bij betrokken zijn en Iran ervan weerhouden zijn regionale status te verhogen. Door het uitzicht te verkleinen op een permanente onderhandelde overeenkomst over ons nucleair programma, vergroot zulk gedrag de kans dat de impasse tussen Iran en de VS zal blijven bestaan.

Onze regio heeft meer dan ooit te stellen met sektarisme, vijandschap tussen groepen en potentiele nieuwe voedingsbodems voor extremisme en terrorisme. Tegelijkertijd kan het recente gebruik van chemische wapens in Syrië de bevolking in de regio jarenlang blijven achtervolgen. Wij geloven dat, onder zulke omstandigheden, een gematigde stem de gang van zaken op een constructieve en positieve manier kan beïnvloeden.

Er is geen twijfel over mogelijk dat de onrust in nabije landen de belangen van vele regionale en mondiale actoren treft, die samen in actie moeten komen om de stabiliteit op lange termijn te verzekeren. Iran is als grote regionale macht volledig bereid om in deze richting te bewegen en om geen inspanning uit de weg te gaan om oplossingen te faciliteren. Dus degenen die Iran als een bedreiging afschilderen en zo proberen zijn regionale en mondiale geloofwaardigheid te ondermijnen zouden hiermee moeten ophouden; in het belang van vrede en rust in de regio en daarbuiten.

Ik ben diep getroffen door de humanitaire tragedie in Syrië en het enorme lijden dat het Syrische volk al bijna drie jaar heeft moeten ondergaan. Mijn regering, die een volk vertegenwoordigd dat de gruwelen van chemische wapens zelf heeft ervaren, heeft het gebruik ervan in het Syrische conflict ernstig veroordeeld. Ik ben ook bezorgd dat delen van het Syrische territorium voedingsbodems zijn geworden voor extremistische ideologieën en uitvalsbases voor terroristen, wat doet denken aan de situatie aan onze oostgrens in de jaren 90. Ook voor veel andere landen is dit een bron van zorg en het vinden van een duurzame politieke oplossing in Syrië vereist samenwerking en gezamenlijke inspanningen.

We zijn dus blij dat in 2013 de diplomatie het gewonnen heeft van de dreiging van een militaire interventie in Syrië. We moeten doorgaan op deze weg en begrijpen dat Syrië de droeve nood heeft aan gecoördineerde regionale en internationale inspanningen. Wij staan klaar om bij te dragen aan vrede en stabiliteit in Syrië in een traject van serieuze onderhandelingen tussen partijen uit de regio en daarbuiten. Ook hier moeten we er voor zorgen dat de gesprekken geen nulsomspel worden.

Dat geldt niet minder voor het vreedzame kernenergieprogramma van Iran, dat de afgelopen decennia onderwerp is geweest van een enorme hype. Sinds begin jaren 90 is de ene na de andere voorspelling over hoe dicht Iran was bij het verwerven van een atoombom totaal ongegrond gebleken. Gedurende deze periode probeerden onheilsprofeten Iran af te schilderen als een bedreiging voor het Midden-Oosten en de wereld.

We weten allemaal wie de grootste agitator is en welke doelen er mee gediend zijn om deze zaak op te blazen. We weten ook dat deze claim fluctueert in relatie tot de hoeveelheid internationale druk die er wordt uitgeoefend om op te stoppen het bouwen van nederzettingen en de bezetting van Palestijnse gebieden. Deze valse alarmen gaan maar door, ondanks de inschatting van de nationale inlichtingendienst van de VS dat Iran heeft besloten geen kernwapen te bouwen.

In werkelijkheid hebben we ons er aan toegewijd niet toe te werken naar het ontwikkelen en produceren van een atoomwapen. Zoals afgekondigd in de fatwa van de Hoogste Leider Ayatollah Ali Khamenei geloven we zeer sterk dat de ontwikkeling, productie, het opslaan en gebruik van nucleaire wapens tegen de Islamitische normen is. We hebben de optie van het verwerven van nucleaire wapens zelfs nooit overwogen, omdat we geloven dat deze wapens onze nationale veiligheidsbelangen kunnen ondermijnen; als gevolg hiervan is er geen plaats voor ze in de Iraanse veiligheidsdoctrine. Zelfs de perceptie dat Iran atoomwapens zou ontwikkelen is schadelijk voor onze veiligheid en algehele nationale belangen.

Tijdens mijn presidentiele campagne heb ik mijzelf eraan geëngageerd om alles binnen mijn macht te doen om snel tot een oplossing voor de impasse over ons programma voor nucleaire energie te komen. Om aan dit engagement te voldoen en te profiteren van het window of opportunity dat de recente verkiezingen hebben geopend is mijn regering bereid elke mogelijkheid te overwegen om tot een wederzijds acceptabele permanente oplossing te komen. Als vervolg op de tijdelijke overeenkomst van november, zijn we bereid om verder te werken met de P5+1 (de vijf permanente leden van de VN-Veiligheidsraad plus Duitsland) en anderen met de insteek om de volledige transparantie van ons nucleaire programma te verzekeren.

De vreedzame nucleaire capaciteit die we hebben verworven zal gebruikt worden binnen een internationaal erkend kader van waarborgen en zal toegankelijk zijn voor multilateraal toezicht door het Internationaal Atoomenergieagentschap, zoals de afgelopen jaren al het geval is geweest. Op deze manier kan de internationale gemeenschap zich verzekeren van de uitsluitend vreedzame natuur van ons nucleaire programma. We zullen nooit afzien van ons recht om te profiteren van atoomenergie, maar we zijn bereid om elke twijfel weg te nemen en elke redelijke vraag over ons programma te beantwoorden.

Het voortduren van pressie, houdgrepen, intimidatie en maatregels gericht op het afsnijden van de toegang van Iraniërs tot een hele reeks aan levensbehoeften (van technologie tot medicijnen en voedsel) kan de stemming alleen maar vergiftigen en de omstandigheden ondergraven die nodig zijn om vooruitgang te boeken.

Fake news or real views Learn More

Zoals we in 2013 hebben laten zien is Iran volledig bereid om serieus mee te doen met de internationale gemeenschap en om in goed vertrouwen te onderhandelen met onze gesprekspartners. We hopen dat onze tegenhangers ook klaar zijn om hun voordeel te doen met deze unieke kans.

Vertaling Melle Trap