halland2_GettyImages_carbon emissions Getty Images

Gdzie Są Zielone Fundusze Państwowe?

PARYŻ/MONACHIUM – Inwestorzy instytucjonalni w coraz większym stopniu angażują się w dążenie do osiągnięcia zerowego netto emisji gazów cieplarnianych (GHG) do 2050 r. Niektórzy już wdrażają zmiany w portfoliach i uwzględniają czynniki klimatyczne w swoich decyzjach. Powołane przez ONZ stowarzyszenie Net-ZeroAssetOwnerAlliance (któremu jeden z nas przewodniczy) powitało już 46 członków, w tym fundusze emerytalne i firmy ubezpieczeniowe reprezentujące około 6,7 biliona dolarów w zarządzanych aktywach (AUM).
Kroki podjęte w tej dekadzie będą miały decydujące znaczenie dla osiągnięcia celu do połowy stulecia. Spośród członków Sojuszu dwudziestu trzech publicznie ogłosiło cele redukcji gazów cieplarnianych na 2025 r., co oznacza, że zobowiązują się do natychmiastowego działania. Pozostałych pięciu członków, którzy są zobowiązani do wyznaczenia celów w tym roku, wkrótce zadeklaruje podobne cele pośrednie. Inicjatywy dla zerowego netto są również wprowadzane w sektorach zarządzaniainwestycjami i bankowości o wartości odpowiednio 43 bln USD i 37 bln USD w AUM. A jednak suwerenne fundusze majątkowe (SWFs) – reprezentujące AUM o łącznej wartości około 10 bilionówdolarów – są wyraźnie nieobecne, mimo że niektóre z nich należą do rządów, które przyjęły ambitne cele klimatyczne.
Zgodnie z istniejącymi umowami międzynarodowymi emisje gazów cieplarnianych są mierzone na poziomie kraju, co zaniża potencjalny wpływ na klimat krajów posiadających duże udziały w aktywach zagranicznych. Na przykład wszystkie posiadane przez norweskie SWF aktywa są trzy razy większe niż gospodarka Norwegii, a emisje dwutlenku węgla w kapitałowym portfolio są około dwa razy większe od całkowitych emisji w kraju.
Norwegia nie jest jedna. Niedawny raport Międzynarodowego Forum Suwerennych Funduszy Majątkowych (IFSWF) pokazuje, że SWF-y na całym świecie pozostają w tyle. Około trzy czwarte deklaruje, że mniej niż 10% udziałów jest objętych strategiami związanymi z klimatem, podczas gdy tylko 14% podjęło decyzje o zbyciu inwestycji związanych z celami klimatycznymi lub środowiskowymi. Podczas gdy 24% SWF-ów uważa działania na rzecz klimatu za część szerszych ram ESG (środowiskowych, społecznych i zarządzania), tylko 12% ma wyraźną politykę dotyczącą zmian klimatycznych.
Ogólnie przyjęte zasady i praktyki IFSWF (ZasadySantiago) nie określają wymogów zrównoważonego rozwoju dla SWF-ów. Jednak rządy krajów, które posiadają SWF-y, powinny postrzegać konferencję ONZ w sprawie zmian klimatu w Glasgow (COP26) w listopadzie jako okazję do pełnego zaangażowania się w program zerowego netto.

Jest kilka powodów, dla których powinni to zrobić. Po pierwsze, cel zerowego netto na 2050 r. staje się głównym oczekiwaniem wszystkich dużych inwestorów instytucjonalnych. Jeśli rząd zdecyduje się nie angażować swojego SWF-y do tego celu, będzie mógł swobodnie korzystać z rosnącego udziału prywatnego sektora finansowego, który już jest ekologiczny – to paradoks finansowania klimatycznego, jeśli kiedykolwiek taki istniał.

Co więcej, nie ma to większego sensu dla rządów, które starają się być konsekwentne w swoich zobowiązaniach klimatycznych, aby oddzielić emisje z portfolio SWF od ogólnych celów klimatycznych. Skupienie międzynarodowych porozumień klimatycznych na rynku wewnętrznym nie powinno być interpretowane jako przepustka dla emisji związanych z inwestycjami zagranicznymi. Zamiast tego rządy powinny wykorzystywać finansową wagę swoich SWF-ów do prowadzenia działań na rzecz klimatu na arenie międzynarodowej.

We hope you're enjoying Project Syndicate.

To continue reading, subscribe now.

Subscribe

or

Register for FREE to access two premium articles per month.

Register

https://prosyn.org/0JTSi5Bpl