7

Het repareren van de innovatie-aanbodketen

CAMBRIDGE – Als postdoctoraal student aan het MIT was ik in de gelegenheid om samen te werken met de hoogleraren Robert Langer en Ram Sasisekharan in een omgeving die bol stond van het innovatieve denken. We vroegen ons af wat mogelijk zou kunnen zijn, en werden in de richting gedreven van revolutionaire technologieën die alom als onmogelijk werden beschouwd. Deze ervaring heeft mij doordrongen van een simpel maar krachtig credo: denk in het groot.

Innovatie is moeilijk. Als je bereid bent de grenzen van het onbekende te overschrijden, moet je de route volgen die de grootst mogelijke impact belooft. Bij het bestrijken van een brede reeks onderwerpen – energie, landbouw, medicijnen en meer – is volgens mij één benadering de meest effectieve gebleken: begin met het eindresultaat in je achterhoofd. Door de problemen te identificeren en je de meest gewenste oplossing voor te stellen, kun je de reeks beperkingen definiëren waarin de technologische innovatie moet passen en een heldere, zij het dikwijls lastige, route naar de verwezenlijking ervan uitstippelen.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

Een fundamentele voorwaarde voor deze benadering is een open geest, ongehinderd door de individuele dogma's van het betreffende onderwerp. Degenen die zich in een bepaald terrein hebben verdiept, hebben een vastomlijnd idee van wat mogelijk is, gebaseerd op de een of andere combinatie van eerdere successen, vooringenomenheid, de huidige grenzen van de kennis, en de waarheid – en het is vaak lastig onderscheid te maken tussen deze bronnen. Maar de nieuwkomer die de meest fundamentele vragen stelt, begint logische inconsistenties te ontwaren, waaruit de werkelijke beperkingen voor oplossingen en technologische grenzen voortvloeien.

Doorbraken doen zich voor op het snijpunt van de technologische mogelijkheden en de vraag uit de markt. Het doorzien van deze krachten stelt vernieuwers in staat de richting van hun uitvindingen te optimaliseren. Met goed omschreven beperkingen kan een duidelijke route voor de ontwikkeling van innovatieve technologieën – een route die rekening houdt met het bekende en het onbekende – worden uitgestippeld. Deze onconventionele aanpak heeft voortdurend geleid tot baanbrekende technologieën die, mits ze succesvol worden geïmplementeerd, een terrein revolutionair kunnen veranderen.

Wat echter interessanter zou kunnen zijn, is de reactie die dit soort vooruitgang dikwijls teweegbrengt: “Dit lijkt zo voor de hand liggend. Waarom heeft niemand dit eerder gedaan?” In het begin van mijn carrière zat deze reactie mij dwars; ik vroeg me af waarom ik iets voor de hand liggends over het hoofd had gezien. Maar naarmate mijn ervaring met innovaties is toegenomen, ben ik gaan beseffen dat deze reactie is geworteld in het feit dat de meeste mensen vastzitten in een specifieke doctrine, die de om de hoek liggende innovatieve oplossingen aan het oog onttrekt.

Bedrijven spreiden soortgelijk gedrag tentoon als het gaat om het verwerven van innovatieve technologieën. Ze houden vast aan ineffectieve, beperkende processen, ondanks een voor de hand liggend alternatief: de efficiënte systemen die fabrikanten gebruiken om zich te verzekeren van de grondstoffen voor de productie. Om een heldere route met weinig risico's uit te stippelen naar het (winstgevend) produceren van goederen tegen voorspelbare kosten, zetten bedrijven teams in die de relevante aanbodketens veilig moeten stellen, de inventaris moeten controleren, het productieproces moeten managen, enzovoorts – van het punt van oorsprong tot het punt van consumptie.

In veel gevallen houdt dit het onderhouden van betrekkingen in met een toegewijd netwerk van aanbieders, met wie de producenten gedetailleerde productspecificaties delen. Door dit te doen wordt ervoor gezorgd dat producenten precies krijgen wat ze nodig hebben, en dat leveranciers in staat zijn de correcte grondstoffen te leveren. Het resultaat is een vastomlijnde, zeer productieve en wederzijds bevredigende arbeidsrelatie.

Daarentegen wordt de innovatie-aanbodketen (het proces waarmee bedrijven toekomstige producten verkrijgen en/of ontwikkelen, en hun huidige producten verbeteren) meestal gekarakteriseerd door inefficiëntie, ambiguïteit en concurrentie. En in veel gevallen is er helemaal geen sprake van een aanbodketen.

De meeste farmaceutische concerns hebben bijvoorbeeld geen effectieve innovatie-aanbodketen. Maar slechts 15% van de geneesmiddelen die de US Food and Drug Administration onlangs heeft goedgekeurd werd ontwikkeld door hetzelfde bedrijf dat deze geneesmiddelen op de markt brengt en verkoopt, wat inhoudt dat veel grote farmaceutische concerns afhankelijk zijn van het zogenoemde 'innovatie-ecosysteem' om hun producten te slijten.

Geneesmiddelenconcerns klagen vaak dat de firma's waarvan zij innovaties betrekken geen klinische proeven doen aan de hand van hun aanwijzingen, waardoor ze worden gedwongen het werk te herhalen. Niettemin aarzelen ze die aanwijzingen van te voren te verstrekken – zelfs als de innovators erom vragen – wellicht om hun marktpositie of eigen inspanningen te beschermen. Bovendien concurreren dezelfde bedrijven rechtstreeks met elkaar als het gaat om het aanbieden van innovatieve technologieën. Het gevolg is een gebroken aanbodketen.

Net zoals individuele innovators de conventionele wijsheid ter discussie moeten stellen, moeten bedrijven de gevestigde aanpak van de innovatie-aanbodketen vervangen door een aanpak die meer lijkt op de manier waarop zij een productie-aanbodketen in het leven roepen en onderhouden. Als gevestigde marktpartijen bereid zijn “innovatie-specificaties” (die niet mogen worden verward met innovatie-methoden) te delen, kunnen ze een effectief netwerk van innovatie-aanbieders ontwikkelen, waardoor de betrouwbaarheid van de productontwikkelingsmachine toeneemt. En de leverancier en de koper moeten – zoals in het geval van de effectieve productie-aanbodketens – een wederkerige relatie met elkaar aangaan, waarin zij niet met elkaar concurreren, praktisch noch economisch, op het vlak van de specifieke activiteiten die ze uitvoeren.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

Een efficiënte aanbodketen kan de innovatie op individueel en bedrijfstakniveau transformeren. Een gezamenlijke aanpak – door de belangrijkste behoeften van de markt te identificeren, ze te koppelen aan beperkingen van mogelijke oplossingen, en de grenzen van het huidige denken op te rekken – is van toepassing op alle soorten innovatie. Met een langs deze lijnen georganiseerd 'innovatie-ecosysteem' zouden “voor de hand liggende” stappen aanzienlijk sneller kunnen worden gezet. Hoe voor de hand liggend is dat?

Vertaling: Menno Grootveld