Job seekers wait in line for a job fair  Scott Olson/Getty Images

Crisis, wassen, spoelen, herhalen

BERKELEY – Later deze eeuw wanneer economische historici de ‘Grote Recessie’ die in 2007 begon zullen vergelijken met de Grote Depressie van 1929 zullen ze tot twee basisconclusies komen.

Ten eerste zullen ze zeggen dat de eerste reactie van de Federal Reserve van de VS en het ministerie van Financiën op de crisis van 2007 van de buitencategorie was, waar de respons direct na de krach van de aandelenmarkten in 1929 op zijn best van de vierde categorie was. De nasleep van de financiële crisis van 20007-2008 was pijnlijk, zeker, maar het werd geen herhaling van de crisis van de jaren dertig, in termen van een dalende productie en werkgelegenheid.

Aan de andere kant zullen toekomstige historici ook menen dat de lange termijn respons van de VS na 2007-2008 van de tweede categorie of minder was, waar de respons van president Franklin Roosevelt, het Congres, en de Fed in de jaren na de crisis van de eerste of zelfs buitencategorie was. Het krachtige beleid van het New Deal-tijdperk legde de basis voor de snelle en evenwichtige groei tijdens de lange hausse na de Tweede Wereldoorlog.

Laat ons nu een aantal cruciale economische data bekijken. Het Amerikaanse bruto nationale inkomen per hoofd van de bevolking piekte in 2006, vlak voor de Grote Recessie, en lag in 2009 nog steeds 5% onder dit niveau. Binnen drie jaar daarna echter was het teruggekeerd naar zijn hoogtepunt van voor 2007, en als we geluk hebben zal het dit jaar 8% boven dit niveau eindigen.

Daarentegen was het nationale inkomen per capita in de VS vier jaar nadat het in 1929 piekte nog steeds 28% lager en zou een heel decennium niet terugkeren naar dit hoogtepunt. Met andere woorden kan er geen vergelijking getrokken worden met de Grote Depressie, tenminste in termen van een gedaald nationaal inkomen per hoofd van de bevolking.

Maar een vergelijking met de Grote Recessie in termen van zwakke productiviteitsgroei gaat eveneens niet op. Binnen elf jaar na het hoogtepunt in 1929 van de pre-crisis zakencyclus was de productie per werknemer 11% gestegen en bleef nog steeds in hoog tempo stijgen. In contrast hiermee is de productie per werknemer dit jaar slechts 8% hoger dan op het hoogtepunt voor de Grote Recessie, en dit cijfer groeit nog steeds maar langzaam.

What do you think?

Help us improve On Point by taking this short survey.

Take survey

Dus binnen elf jaar na het begin van de crisis hadden Roosevelt en zijn team het nationale inkomen per capita van de VS teruggebracht naar zijn vorige recordniveau, terwijl de productie per arbeider ondertussen met 11% was opgestuwd. Bovendien deden ze dit in 1933 vanuit een uitgangspositie die onvergelijkbaar slechter was dan waar Amerikaanse beleidsmakers eind 2009 mee te maken kregen. Wanneer historici op deze twee periodes terugkijken zullen ze moeten concluderen dat de relatieve prestaties na de Grote Recessie ronduit waardeloos waren.

In het aanwijzen van de schuldige voor deze treurige staat van dienst wijzen Democraten op het feit dat de Republikeinen de kraan voor financiële stimuli in 2010 dichtdraaiden, en daarna weigerden deze weer open te zetten. De Republikeinen op hun beurt hebben een hele reeks onbegrijpelijke en incoherente verklaringen voor de anemische groei sinds de financiële crisis ter berde gebracht.

Sommige Republikeinen geven vanzelfsprekend Obama en wettelijke verworvenheden met zijn signatuur zoals de 2010 Affordable Care Act (Obamacare) en de 2010 Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act de schuld. Anderen leggen de oorzaak bij werklozen die definitief uit de arbeidsmarkt verdwenen zijn, of bij zij die wel willen werken maar niets wezenlijks toe te voegen zouden hebben – de zogenaamde ‘zero marginal product workers.’

Er zit veel meer waarheid in het argument van de Democraten, zelfs al dragen Obama en zijn team ook een reëel aandeel van de schuld door het najagen van een ongepaste fiscale soberheid in de vroege stadia van het herstel. Maar hoe het ook zij, soberheid is niet het hele verhaal. En wanneer we bedenken wat volgen zal is het meest zorgelijke aspect van de post-2007 respons dat degenen die deze implementeerden en hun opvolgers dit nog steeds niet als een mislukking zien.

Zo blijven beleidsmakers van de Fed, met een paar eerbiedwaardige uitzonderingen, nog steeds beweren dat ze er het beste van gemaakt hebben in het zicht van de fiscale tegenwind van dat moment. Overeenkomstig geven de beleidsmakers uit de regering Obama zichzelf nog steeds schouderklopjes voor het voorkomen van een tweede Grote Depressie, en zeggen dat ze alles gegeven hebben, gegeven de weerspannige Republikeinse meerderheden in het Congres na de tussentijdse verkiezingen in 2010.

Tegelijkertijd betogen naar rechts leunende economen nog steeds dat het fiscale beleid van de regering Obama en het monetaire beleid van toenmalig Fed-voorzitter Ben Bernanke gevaarlijk inflatoir waren. Als we ze moeten geloven mogen we onszelf gelukkig prijzen dat we aan het lot van een Griekenland of Zimbabwe zijn ontsnapt.

Maar zoals Christina D. Romer en David H. Romer van de University of California, Berkeley hebben laten zien voor de hele naoorlogse periode leden landen die geen monetaire of fiscale ruimte hadden om een financiële crisis te doorstaan tot zelfs een decennium na deze gebeurtenis vaak onder productietekorten van 10% of meer.

Het begin van de laatste crisis is nu elf jaar geleden, en het is slechts een kwestie van tijd voordat we met de volgende te maken krijgen – zoals de regel is voor moderne kapitalistische economieën sinds minstens het jaar 1825. Zullen we wanneer dit gebeurt qua monetair en fiscaal beleid de ruimte hebben om deze op zo een manier het hoofd weten te bieden dat lange termijn productietekorten voorkomen worden? Het huidige politieke milieu laat ons weinig hoopvol.

Vertaling Melle Trap

http://prosyn.org/QGbSEpx/nl;

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated cookie policy and privacy policy.