0

De volgende bladzijde in het hoofdstuk Ebola

WASHINGTON, DC – De Ebola-uitbraak vorig jaar in Guinee, Sierra Leone en Liberia, drie van de vier landen van de Mano River Union, is de ernstigste sinds de ziekte in 1976 voor het eerst werd gediagnosticeerd in Centraal-Afrika. De epidemie heeft een verwoestende impact gehad en zet de aanzienlijke socio-economische vooruitgang van onze drie landen na tientallen jaren van conflict en instabiliteit op het spel.

Er zijn in de regio tot nu toe in totaal 25.791 gevallen en 10.689 doden geregistreerd; bijna tien maal het aantal doden van alle andere Ebola-uitbraken bij elkaar. De verwachte groeicijfers van onze drie landen voor 2014 waren 4,5%-11,3%. Deze voorspellingen zijn nu bijgesteld tot hoogstens 2,2%, en bij gebrek aan verzachtende maatregelen kan een recessie niet uitgesloten worden.

Erdogan

Whither Turkey?

Sinan Ülgen engages the views of Carl Bildt, Dani Rodrik, Marietje Schaake, and others on the future of one of the world’s most strategically important countries in the aftermath of July’s failed coup.

De ongebreidelde verspreiding van de ziekte heeft ook de tekortkomingen van onze nationale zorgsystemen blootgelegd, zowel als de gebrekkige capaciteit voor coördinatie en effectieve respons van regionale en mondiale organisaties. Simpel gezegd waren we er totaal niet op voorbereid om het hoofd te bieden aan een uitbraak op deze schaal, om nog maar niet te spreken over het voorkomen ervan.

Wij dragen een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de duizenden levens die Ebola geëist heeft en voor de tienduizenden anderen die door de ziekte zijn getroffen. En we zijn er inmiddels, dankzij institutionele verbeteringen en aanpassingen, dichter bij gekomen het gevecht met Ebola te winnen. Alhoewel de ziekte niet bedwongen en uitgeroeid is in de regio, is de verspreiding afgeremd; nu moeten we beginnen ons herstel te plannen, wat in ieder geval het versterken van de nationale, regionale en mondiale systemen die de levens en toekomst van onze mensen hoeden moet omvatten.

Wij, de presidenten van de drie getroffen landen, hebben elkaar in februari in Conakry (Guinee) ontmoet, vergezeld van Ivoorkust, om een gezamenlijke strategie te ontwerpen om de epidemie te beëindigen en om het socio-economische herstel na Ebola te begeleiden. Deze ontmoeting werd gevolgd door een donoren-conferentie in Brussel begin maart, en een bijeenkomst twee weken later in Freetown (Sierra Leone) om onze technische comités te coördineren. We zullen deze inspanningen verder uitbouwen in Washington, DC, op de voorjaarsvergaderingen van het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank.

Wij zijn vastberaden om Ebola geheel uit te roeien, door het uitwisselen van informatie, het delen van technische expertise, het opzetten van een innovatieve en toegankelijke openbare gezondheidszorg, en het intensiveren van het publieke onderwijs, inclusief stappen die binnen gezinnen in praktijk kunnen worden gebracht, zoals de toepassing van (z.g. WASH-) normen voor water, sanitatie en hygiëne. Alleen dan kunnen de investeringen in de private sector – de motor van werkgelegenheid en stabiele levensomstandigheden – weer beginnen te stijgen.

De verspreiding van het Ebola-virus is mogelijk gemaakt door de gedeelde historie en cultuur van onze landen, die de ziekte in staat hebben gesteld makkelijk grenzen over te steken en zich snel van afgelegen landelijke gebieden naar stedelijke centra te verplaatsen. Helaas heeft de epidemie ons gedwongen sommige van deze grenzen te sluiten, wat de toegang tot familieleden en zorg onmogelijk maakte.

We willen dat onze infrastructuur, zorgbeleid, en economische pluspunten mensen ten goede komen door middel van verbindingen over de grens die samenwerking en het scheppen van werk aanmoedigen – in de vorm van systemen voor gemeenschapsondersteuning en ontwikkelingscorridors. En we vragen onze internationale partners om een gemeenschappelijk economische stimuleringsplan te steunen, met een nadruk op praktische oplossingen die de groei kunnen bevorderen en de werkgelegenheid vergroten.

Er zijn vier essentiële elementen in onze inspanningen tot herstel. De eerste component is de creatie van een veerkrachtige openbare gezondheidszorg, die, om de dekking in landelijke gebieden te vergroten, getrainde gezondheidswerkers uit de eigen gemeenschap nodig heeft. Het vereist ook landelijke water- en sanitatieprogramma’s en in elk land goed uitgeruste centra voor de controle op besmettelijke ziekten.

Ten tweede moeten we ons concentreren op infrastructuur, en vooral op wegen, elektriciteit en telecommunicatienetwerken. We vragen de Afrikaanse Ontwikkelingsbank om het initiatief te nemen in het opzetten van een infrastructuurfonds, en een uitbreiding van het Mano River Initiative, gelanceerd in 2013, met als doel de regionale integratie te verdiepen. En we vragen onze partners om het inzicht dat programma’s met een oorspronkelijke planning van 10 jaar nu urgent doorgevoerd moeten worden.

Ten derde moeten we het economische herstel ondersteunen door het vertrouwen aan te moedigen in de privésector, dat een klap heeft gekregen door de stijgende kosten in de regio. De regio zou in het bijzonder profiteren van giften aan lokale ondernemers, financiering en leningen tegen gunstige voorwaarden aan buitenlandse investeerders, en begrotingssteun vanuit de overheid.

Ten slotte vragen we, in lijn met de aanbeveling van de Commission for Africa, de Verenigde Naties en de Afrikaanse Unie, om een volledige kwijtschelding van onze buitenlandse schulden. Dit zou ons in staat stellen om de fiscale flexibiliteit te herstellen die we nodig hebben om de reconstructie van onze gezondheidszorg mede te financieren.

Support Project Syndicate’s mission

Project Syndicate needs your help to provide readers everywhere equal access to the ideas and debates shaping their lives.

Learn more

We vragen onze internationale partners met klem om ons economische herstel te ondersteunen in dezelfde geest van samenwerking en met het zelfde gevoel van urgentie waarmee ze ons hebben geholpen het Ebola-virus te bestrijden. We kunnen samen een gezondheidszorg, infrastructuur en de regionale instituties opbouwen die beter zijn dan voor de epidemie. Met elkaar kunnen we een blijvende erfenis van gezondheid en vooruitgang voor onze volken achterlaten.

Vertaling Melle Trap