Desinvesteer in een betere toekomst

SEATTLE – Soms is het momentum van een beweging het best af te meten aan de reactie van de critici. Toen de Australische Nationale Universiteit (ANU) begin oktober aankondigde dat ze haar aandelen in zeven fossiele brandstoffen- en mijnbedrijven zou verkopen, zorgde dit voor een storm van kritiek van ’s lands conservatieve politici.

Deze nominale kampioenen van de vrije markt waren er snel bij om de universiteit te vertellen wat ze met haar geld moet doen. De minister van Financiën van Australië, Joe Hockey, deed de beslissing van de ANU geringschattend af als ‘losgezongen van de realiteit’. Anderen huilden mee en noemden het ‘een schande’, ‘zeer vreemd’, en ‘bekrompen en onverantwoordelijk’. Het maakte niet uit dat het om relatief kleine bedragen ging; minder dan 2 % van het geschatte beleggingsportfolio van de universiteit van 1 miljard dollar.

Nu de stimulus om ons van fossiele brandstoffen te ontdoen steeds meer momentum krijgt worden zulke paniekerige reacties steeds algemener. De woede van de Australische conservatieven doet me denken aan de reactie die ik kreeg toen ik in 2013 voor het congres van de VS getuigde dat we ‘onze kolen in de grond moeten laten zitten, waar ze horen’. David McKinley, een republikeins lid van het congres uit West-Virginia, in het hart van de Amerikaanse kolenpot, antwoordde dat mijn woorden: ‘hem koude rillingen bezorgden’, en veranderde het onderwerp toen naar de misdaadcijfers in Seattle, waar ik toen burgemeester was.

To continue reading, please log in or enter your email address.

To continue reading, please log in or register now. After entering your email, you'll have access to two free articles every month. For unlimited access to Project Syndicate, subscribe now.

required

By proceeding, you are agreeing to our Terms and Conditions.

Log in

http://prosyn.org/D6l2PFE/nl;

Cookies and Privacy

We use cookies to improve your experience on our website. To find out more, read our updated cookie policy and privacy policy.