3

Hervorming van de Britse financiële sector vergt behoedzaamheid

LONDEN – Het schandaal rond de interbancaire LIBOR-rente van vorig jaar was een schok voor de politieke klasse in Londen. Ondanks alles dat eraan vooraf was gegaan, waren het publiek en zijn vertegenwoordigers verbijsterd toen ze hoorden dat bankiers voor persoonlijk gewin systematisch de fundamenten van een benchmark van de wereldmarkt hadden ondermijnd – nota bene één met 'Londen' in zijn naam. De Britse minister van Financiën, George Osborne, zag zich gedwongen een parlementair onderzoek in te stellen. Op 19 juni, na een jaar hard werken, legde de Parlementaire Commissie voor de Bankregels eindelijk een groot ei.

Bankiers zullen het resultaat zeker beschouwen als wat wij in Engeland een 'curate's egg' noemen (als hij door zijn bisschop een rot ei voorgeschoteld heeft gekregen, zegt een jonge geestelijke, gevraagd of het ei lekker was, dat “sommige delen goed waren”). Zij zullen zich verslikken in de aanbeveling van de commissie om roekeloos gedrag, dat tot steunoperaties door de belastingbetaler leidt, strafbaar te stellen. Daarnaast wordt een regime voorgesteld dat alle bankfuncties aan een specifiek individu toeschrijft, die persoonlijk aansprakelijk kan worden gesteld als de zaken een verkeerde wending nemen.

De commissie betoogt dat “topbankiers hun verantwoordelijkheid ontdoken voor de misstappen die zich onder hun ogen voordeden, door zich te beroepen op onwetendheid of zich te verschuilen achter collectieve besluitvorming”. De leden van de commissie willen dit voortaan onmogelijk maken. Als zij hun zin krijgen, zal het roekeloos omspringen met bankbezittingen resulteren in een gevangenisstraf, waaraan de financiële 'meesters van het universum' niet makkelijk kunnen ontsnappen, zoals in het Monopoly-spel.

Ik kan het geluid al horen van advocaten die hun pennen slijpen: het misdrijf moet specifiek genoeg worden gedefinieerd om een toetsing aan de mensenrechten te kunnen doorstaan. Maar als het wordt ingevoerd zal het door de commissie voorgestelde regime zeker strenger zijn dan wat nu in New York of andere financiële centra gangbaar is. En de Britse parlementsleden hebben duidelijk nog maar weinig geduld met wat zij zien als het nodeloos trage tempo van de mondiale regelgeving; zij willen dat er nú actie wordt ondernomen.