3

Inclusieve groei is afhankelijk van steden

PARIJS, WASHINGTON, DC – We leven in turbulente tijden, en de ontevredenheid onder het volk over de status quo neemt toe. De redenen daarvoor lopen van land tot land uiteen, maar overal is de rode draad een groeiend besef dat de economie slechts weinigen werkelijk ten goede komt.

De vruchten van de economische groei komen inderdaad steeds vaker louter bij de allergrootste verdieners terecht. In de OESO-landen verdienen de mensen in de bovenste 10% van de inkomensdistributie tien maal méér dan de mensen in de onderste 10% – tegen zeven maal zoveel bijna dertig jaar geleden. In 2012 nam van de 18 OESO-landen met vergelijkbare gegevens de bovenste 10% de helft van de totale welvaart van de huishoudens voor zijn rekening, terwijl de onderste 40% het met 3% moest doen.

 1972 Hoover Dam

Trump and the End of the West?

As the US president-elect fills his administration, the direction of American policy is coming into focus. Project Syndicate contributors interpret what’s on the horizon.

We betalen allemaal een prijs als de ongelijkheid nieuwe hoogten bereikt. In een reeks OESO-landen ging de stijgende ongelijkheid tussen 1990 en 2010 ten koste van 6-10 procentpunten van het totale bbp. Als de armste mensen hun potentieel niet kunnen waarmaken, is de economische groei de klos.

Nu beleidsmakers en politieke leiders naar manieren kijken om de economische groei inclusiever te maken, zullen steden een centrale rol spelen in iedere oplossing. Uit een onderzoek onder de OESO-landen blijkt dat de helft van de totale bevolking in steden woont van 500.000 inwoners of méér, en dat steden sinds 2001 60% van de totale werkgelegenheidsgroei en de groei van het bbp voor hun rekening hebben genomen.

Maar deze groei was niet inclusief: de inkomensongelijkheid in steden is in alle waargenomen landen hoger dan het nationaal gemiddelde, behalve in Canada. In de Verenigde Staten zijn de werkgelegenheid en de economische productie in de vijf jaar na de Grote Recessie in 95 van de 100 grootste stedelijke agglomeraties gegroeid, maar slechts 20 daarvan ervoeren een groei van het gemiddelde loon.

De afgelopen jaren heeft de economische groei er niet voor gezorgd dat de doorsnee-werknemer nu beter af is, en omdat rijke individuen de vruchten van die groei hebben geoogst, is de armoede geconcentreerder geworden. Volgens onderzoek van het Brookings Instituut is het aantal extreem arme buurten in de VS sinds 2000 ruimschoots verdubbeld.

Hier vloeien verreikende kosten uit voort. Het blijkt dat het opgroeien in een arme buurt iemands levensverwachting drastisch omlaag brengt, zelfs als de verdiensten op hetzelfde peil blijven. En in stedelijke agglomeraties zoals Londen en Baltimore kan het verschil in levensverwachting tussen arme en rijke buurten die slechts een paar kilometer uit elkaar liggen ruim twintig jaar bedragen.

Omdat zowel de economische kansen als de ongelijkheid er het grootst zijn, moeten we in steden zijn als we die ongelijkheid willen aanpakken. In maart hebben de OESO, de Ford Foundation, het Brookings Institut en andere instellingen het Inclusive Growth in Cities Initiative gelanceerd, in samenwerking met burgemeester Bill de Blasio van New York City en twintig andere burgemeesters over de hele wereld. Door “kampioen-burgemeesters” bijeen te brengen om een gedeelde agenda van inclusieve groei vast te stellen, onderkent het Initiative de cruciale rol die burgemeesters spelen bij het scheppen van economische kansen en het bevorderen van de productieve capaciteit van individuen en firma's.

Op een recent Brookings-evenement heeft OESO-secretaris-generaal Angel Gurría vier belangrijke gebieden aangewezen waarop steden hun best kunnen doen de ongelijkheid te verminderen. Deze ideeën zullen verder worden ontwikkeld op een vergadering op 21 november in Parijs, onder de hoede van de Parijse burgemeester Anne Hidalgo.

In de eerste plaats moeten steden hun onderwijssystemen inclusiever maken, door te investeren in beroepsopleidingen waar mensen van alle leeftijden en achtergronden vaardigheden kunnen leren waarmee zij de markt op kunnen. In Atlanta heeft burgemeester Kasim Reed bijvoorbeeld een bondgenootschap in het leven geroepen tussen een plaatselijke financier van startups, het arbeidsbureau van de stad en een school waar jonge mensen computertalen kunnen leren, maar zich ook financiële vaardigheden en kritisch denken kunnen aanmeten.

In de tweede plaats moeten steden garanderen dat kansen op het gebied van de werkgelegenheid en het ondernemerschap beschikbaar zijn voor iedereen, inclusief vrouwen, jong volwassenen, immigranten en bevolkingsgroepen die op achterstand staan. In Stockholm, dat tussen het najaar van 2015 en het voorjaar van 2016 achtduizend asielzoekers heeft opgenomen, ontwikkelt burgemeester Karin Wanngård een nieuw soort scholen voor volwassenen. Als onderdeel van een samenhangende integratiestrategie zullen op deze nieuwe scholen de talen en de culturele en technische vaardigheden worden onderwezen die nodig zijn om op de banenmarkt van Stockholm te kunnen concurreren. In Seoul effent burgemeester Park Won-soon het speelveld voor kleine en middelgrote ondernemingen met doelgerichte financiële steun, eerlijker regels voor aannemers en onderaannemers, en regulering van informeel werk.

In de derde plaats moeten steden iedereen betaalbare huisvesting van hoge kwaliteit in veilige en gezonde buurten bieden.In Parijs stelt het plan van Hidalgo om een “recht van eerste bieding” in te voeren het stadsbestuur in staat om huizen die in geselecteerde buurten op de markt komen te kopen, zodat die aan armere inwoners ter beschikking kunnen worden gesteld die anders de stad dreigen te moeten verlaten.

Tenslotte moeten steden garanderen dat publieke infrastructuur en diensten – inclusief openbaar vervoer, water, energie, afvalbeheer en breedbandfaciliteiten – makkelijk toegankelijk zijn voor iedereen. In New York zorgt het IDNYC initiative van burgemeester De Blasio voor gratis door de overheid ter beschikking gestelde identiteitsbewijzen voor alle inwoners – inclusief daklozen, immigranten zonder papieren en voormalige gedetineerden – zodat ook gemarginaliseerde groepen gebruik kunnen maken van de voorzieningen in de stad.

Fake news or real views Learn More

Initiatieven zoals het Inclusive Growth in Cities Initiative en de Habitat III-conferentie van de Verenigde Naties helpen stad voor stad het tij van de toenemende ongelijkheid te keren. Hoe meer we erin slagen plaatselijke oplossingen te vinden voor algemene mondiale problemen, des te meer vooruitgang wij allemaal zullen boeken.

Vertaling: Menno Grootveld