149

Het democratisch falen van Groot-Brittannië

CAMBRIDGE – De echte waanzin van de stem van Groot-Brittannië om de Europese Unie te verlaten ligt er niet in dat de Britse leiders het aandurfden om hun bevolking te vragen de voordelen van lidmaatschap af te wegen tegen de immigratiedruk die dit representeert. In plaats daarvan was het de absurd lage grens voor een exit, die slechts een simpele meerderheid vereiste. Gegeven de opkomst van 70% betekent dit dat de vertrek-campagne heeft gewonnen met de steun van maar 36% van alle stemgerechtigden.

Dit is geen democratie; dit is Russisch roulette voor republieken. Een beslissing met enorme consequenties – veel groter zelfs dan het aanpassen van de grondwet van een land (waar in Groot-Brittannië zoals iedereen weet geen schriftelijke versie van bestaat) is gemaakt zonder enige passende checks and balances.

Moet de stemming na een jaar herhaald worden om zeker te zijn van de uitkomst? Nee. Moet een meerderheid in het parlement een Brexit steunen? Blijkbaar niet. Wist de Britse bevolking wel echt goed waar ze voor stemden? Absoluut niet. Want niemand heeft enig idee van de consequenties, zowel voor het plaats van het Verenigd Koninkrijk in het wereldhandelssysteem, of voor het effect op de binnenlandse politieke stabiliteit. Ik vrees dat het er niet goed voor ze uitziet.

Houd in gedachten dat burgers in het Westen gezegend zijn in een tijdperk van vrede te leven: veranderende omstandigheden en prioriteiten kunnen worden tegemoet getreden door middel van democratische processen in plaats van door buiten- en binnenlandse oorlogen. Maar wat is nou precies een eerlijk en democratisch proces voor het maken van onomkeerbare, natie definiërende beslissingen? Is het echt voldoende om op een slechte dag 52% van de stemmen voor een vertrek te krijgen?