3

It’s All Over Now, Baby Boom

MÜNCHEN – Carlos Barientos III werd op de avond van de 31e december 1964 om kwart voor zeven geboren, een paar kilometer ten noordwesten van Honolulu. Dit jaar wordt hij vijftig, en het is goed mogelijk dat hij de laatste van de Amerikaanse 'baby-boomers' is die deze mijlpaal bereikt. De generatie die ooit voor de hele wereld de energie, de opwinding en zelfs de irritante aard van de jeugd leek te vertegenwoordigen zal dan officieel 'oud' zijn – ook al is zij volgens sommigen nooit helemaal volwassen geworden. Maar wat betekent dit nu echt?

De 'baby-boomers' vormen de generatie die na de Tweede Wereldoorlog in de Verenigde Staten, maar ook in Europa, Canada, Australië en elders is opgegroeid, toen de snelle economische groei gepaard ging met stijgende geboortecijfers. Degenen die in die 19-jarige periode geboren zijn – tussen 1945 en 1964 – maakten deel uit van de grootste, welvarendste, best opgeleide en volgens sommigen meest verwende én tolerante generatie die de wereld ooit heeft gekend.

Chicago Pollution

Climate Change in the Trumpocene Age

Bo Lidegaard argues that the US president-elect’s ability to derail global progress toward a green economy is more limited than many believe.

Van seks, drugs en rock 'n' roll tot de burgerrechtenbeweging en de zeepbellen op de dotcom- en de huizenmarkten: de generatie van de 'baby-boomers' heeft – zo goed en zo kwaad als het ging – de moderne samenleving vormgegeven. En nu een van zijn jongere leden momenteel in het Witte Huis verblijft, en anderen in Downing Street, het Élysée-paleis en de Duitse bondskanselarij, zal dat nog jarenlang zo blijven.

Maar binnen deze generatie zijn er sterke verschillen. Vroege 'baby-boomers' – te beginnen met Kathleen Casey-Kirschling, wier geboorte één seconde na middernacht op Nieuwjaarsdag 1946 van haar een kleine beroemdheid heeft gemaakt – zijn opgegroeid te midden van de tegencultuur van de hippies, de muziek van de Beatles en Bob Dylan, en de oorlog in Vietnam.

Barientos en de andere 'baby-boomers' van 1964 zijn daarentegen opgegroeid met videospelletjes, terwijl ze naar disco-muziek luisterden – of, als hun smaak dichter in de buurt lag van die van Barientos, naar het zwaardere geluid van Gary Moore, Thin Lizzy en Van Halen. Eigenlijk noemt Barientos, die samen met zijn vader een gitaarwinkel runt, zichzelf niet zo graag een 'baby-boomer'; hij voelt zich nauwer verwant met de daaropvolgende 'Generation X.'

Maar de interesses van Barientos zijn niet het enige wat hem onderscheidt van mensen als Casey-Kirschling. Terwijl velen van de eerste Amerikaanse 'baby-boomers' inmiddels van een comfortabel pensioen genieten, inclusief de voordelen van Medicare en belastingvrije Roth IRA-uitkeringen, is Barientos nog in de kracht van zijn leven – en maakt hij zich zorgen over zijn oude dag.

In 2031, als Barientos en de rest van de 'baby-boomers' met pensioen is, zal ruim 20% van de Amerikaanse bevolking minstens 65 jaar oud zijn, tegen slechts 13% in 2010. Als gevolg daarvan zal het aantal mensen van 65 of ouder in verhouding tot de beroepsbevolking stijgen van 1:5 naar 1:3. Daardoor zal de druk op de oudedagsvoorzieningen en de gezondheidszorg aanzienlijk toenemen.

Zoals Barientos stelt: “Het is niet meer zoals in de generatie van mijn vader, toen je een bepaalde tijd een baan had, wat geld spaarde en vervolgens ophield met werken.” In plaats daarvan, zo legt hij uit, “doen we gewoon wat we kunnen … en blijven we doorgaan.”

Niet dat Barientos met zijn vader van plaats zou willen wisselen. “Ik denk dat ik gezegend ben geweest in vergelijking met voorgaande generaties,” zegt hij. “Zelfs in vergelijking met oudere leden van mijn eigen generatie. Ik heb niet voor mijn vrijheid hoeven vechten, ik hoefde niet naar Vietnam te gaan. Ik heb kunnen profiteren van het harde werk van de mensen die vóór mij kwamen.”

De definities van de naoorlogse 'baby-boom' verschillen van land tot land. De claim dat Barientos de laatste Amerikaanse 'baby-boomer' is berust op de positie van Hawaii als de meest westelijke staat van Amerika, in een tijdzone waarin het twee uur later is dan aan de Amerikaanse westkust. Het betekent echter ook dat hij een leven leidt dat ietwat anders is dan dat van velen van zijn generatiegenoten op het vasteland. “Het voedsel, de taal, het weer – Hawaii is niet zoals de rest van de VS,” merkt hij op. “De eerste keer dat ik Hawaii heb verlaten, was ik 25. Ik ben naar Maryland gegaan om twee weken bij een vriend te logeren en ben vijf jaar gebleven omdat ik het er zo fijn vond.”

Als hij het geld zou hebben, zou Barientos naar eigen zeggen waarschijnlijk een 'snow bird' zijn – iemand die de zomers op het Amerikaanse vasteland doorbrengt en de winters op Hawaii. “Er zijn dingen die ik met mijn gezin zou willen doen die hier gewoon niet mogelijk zijn, zoals [naar het] museum gaan, of naar een amusementspark of een groot sportevenement.” Hij zou echter niet permanent kunnen vertrekken, want er zijn thuis te veel dingen waar hij van houdt. “Ik houd van de mensen en de cultuur – eigenlijk van alles.”

Als Barientos en zijn gezin naar het strand gaan om met de hele buurt Nieuwjaar te vieren, zal een van de laatste dingen waar hij aan denkt zijn leeftijd zijn. “Ik heb de tijd niet om me daar zorgen over te maken!” zegt hij.

Fake news or real views Learn More

En hoe zit het dan met zijn status als laatste van een hele generatie? “Ik weet niet of ik de laatste 'baby-boomer' ben of niet,” zegt Barientos. “Als er op 31 december 1964 op Hawaii iemand na kwart voor zeven 's avonds is geboren, ben ik verslagen. Maar weet je, als dat betekent dat ik nieuwe mensen ontmoet en daarover kan praten, dan is dat zonder meer cool.”

Vertaling: Menno Grootveld