4

Moet de Fed aan een boekhoudkundig onderzoek worden onderworpen?

BERKELEY – Het partijprogramma dat is aangenomen op de Nationale Conventie van de Republikeinen telt een paar opmerkelijke missers. Voor een monetair econoom is het voorstel van de partij om een of ander soort metaal opnieuw tot monetaire standaard uit te roepen zó onzinnig dat het een bijna onweerstaanbaar doelwit voor flauwe grappen is.

Het ernstigst is het voorstel van de Republikeinen om de US Federal Reserve, het federale stelsel van Amerikaanse centrale banken, jaarlijks aan een boekhoudkundig onderzoek te onderwerpen. Dit voorstel is net als de misser van de gouden standaard voor een deel bedoeld om de libertaire volgelingen van het Texaanse Congreslid Ron Paul tevreden te stellen. Paul, die zich iedere keer weer mengt in de strijd om de Republikeinse nominatie, is immens populair onder de aanhangers van de 'Tea Party.' Hoewel Paul nog verder zou willen gaan en de Fed helemaal zou willen afschaffen, voorzien diverse wetsontwerpen die bij het Amerikaanse Congres zijn ingediend in zo'n jaarlijkse controle; eerder dit jaar werd een daarvan aangenomen door het Huis van Afgevaardigden, maar niet door de Senaat.

Het idee van een jaarlijkse controle is gegrondvest op het algehele wantrouwen jegens de overheid van de libertariërs. Maar er bestaat ook wantrouwen jegens de Fed om specifiekere redenen – wantrouwen dat zich uitstrekt tot ver buiten de gelederen van de Tea Party. De Fed, zo klagen de critici, heeft zijn uitgebreide bevoegdheden gebruikt voor een reeks ongekende interventies die grote financiële instellingen hebben geschraagd. De monetaire autoriteiten, zo betogen ze, moeten dus wel naar de pijpen van machtige bankiers dansen.

Zeker, ook centrale bankiers moeten democratisch verantwoording afleggen voor hun daden. Maar als dit verloopt via boekhoudkundige controles houdt dat aanzienlijke risico's in. Wanneer politici zich met die controles bemoeien kunnen ze worden gezien als een mogelijkheid om politieke punten te scoren of het beleid in een gewenste richting te sturen, waarbij gevoelige informatie kan worden gelekt om beleidsmakers onder druk te zetten. Hoewel het ook geen perfecte situatie is als het monetair beleid wordt uitgevoerd door onafhankelijke bureaucraten, zou het oneindig veel erger zijn om de effectieve controle uit handen te geven aan Congresleden die altijd één oog gericht houden op de volgende verkiezingen.