20

Amerika na de verkiezingen

NEW YORK – De huidige verkiezingscampagne in de Verenigde Staten springt eruit wat betreft zijn gebrek aan fatsoen en de enorme verschillen tussen de twee kandidaten: de anti-establishment zakenman Donald Trump aan de kant van de Republikeinen, en de geslepen politicus Hillary Clinton die de Democraten vertegenwoordigt. De strijd heeft diepe breuklijnen binnen de Amerikaanse maatschappij blootgelegd en de mondiale reputatie van het land beschadigd. Het mag dan ook geen verassing heten dat een van de weinige dingen waar de Amerikanen het eens over lijken te zijn is dat de campagne al te lang geduurd heeft. Maar deze is nu bijna voorbij. De vraag is nu: wat komt hierna?

De peilingen suggereren dat Clinton, voormalig senator en minister van Buitenlandse Zaken, de controversiële Trump zal verslaan. Maar we mogen peilingen niet verwarren met de werkelijkheid. Voor het Brexit-referendum in juni geloofden de meeste commentatoren tenslotte ook dat winst voor het ‘Remain’-kamp een zekerheid was. Recenter wees de Colombiaanse stemmer een vredesakkoord af waarvan breed gedacht werd dat het de steun van het volk zou krijgen.

 1972 Hoover Dam

Trump and the End of the West?

As the US president-elect fills his administration, the direction of American policy is coming into focus. Project Syndicate contributors interpret what’s on the horizon.

Ik wil hier slechts mee zeggen dat alhoewel een zege voor Clinton waarschijnlijk is, dit geen zekerheid is. De enige peiling die echt telt is die op 8 november. Tot dan kunnen we slechts speculeren.

Toch zijn er ook bepaalde voorspellingen die met meer zekerheid gedaan kunnen worden. Er bestaat weinig twijfel over dat de VS als een verdeeld land met een verdeelde overheid uit deze verkiezingen zal komen, ongeacht wie er president wordt of welke partij een meerderheid heeft in de kamers van het Congres. Noch Democraten noch Republikeinen zullen zonder ten minste enige steun van elkaar in staat zijn hun doelen te verwezenlijken.

Maar denk niet dat de enige scheiding in de Amerikaanse politiek die tussen Republikeinen en Democraten is. In werkelijkheid is de verdeeldheid binnen de twee grote partijen net zo groot, met grote en zeer gemotiveerde facties die elkaar naar hun respectievelijke extremen toe trekken – met de Democraten aan de linkerkant en Republikeinen aan de rechterkant. Dit maakt het des te moeilijker om compromissen op centristische posities te maken.

De snelle hervatting van de presidentiele politiek zal het compromis verder ondermijnen. Wanneer Clinton wint, zullen veel Republikeinen aannemen dat dit slechts door de tekortkomingen van Trump komt, en ze zullen haar waarschijnlijk beschouwen als een president voor één termijn. Een land dat verandering wil, zullen ze redeneren, zal waarschijnlijk niet voor een vierde termijn een Democraat in het Witte Huis laten zitten. Veel Republikeinen (vooral zij die de legitimiteit van een overwinning voor Clinton betwisten) zullen dus proberen haar regering te frustreren, om haar de kans te ontnemen om in 2020 nog eens als succesvolle zittende president de strijd aan te kunnen gaan.

Overeenkomstig zullen, wanneer Trump weet te winnen, de meeste Democraten (en zelfs sommige Republikeinen), na te zijn bijgekomen van hun schrik en ontzetting, het tot hun hoogste prioriteit maken dat hij geen kans op een tweede termijn krijgt. Gegeven het grote deel van de agenda van Trump dat voor zijn mede-beleidsmakers waarschijnlijk onaanvaardbaar zal zijn, zal regeren tijdens zijn termijn erg moeilijk worden.

Bij elk van deze scenario’s is het wellicht toch nog steeds mogelijk om op een paar cruciale gebieden vooruitgang te boeken. De volgende regering van de VS zou er wetgeving doorheen kunnen krijgen die de financiering van de modernisering van de verouderde Amerikaanse infrastructuur regelt; beleid waar beide kandidaten en velen in het Congres achter staan. Het kan ook mogelijk zijn om een meerderheid samen te harken om de Amerikaanse belastingwetgeving te hervormen – in het bijzonder om de hoog tarief drempel voor bedrijven te verlagen en de belastingen voor de rijken te verhogen. Er zou zelfs een hervorming van de gezondheidszorg, de grootste prestatie van president Barack Obama, kunnen komen, die nodig is door ernstige inpassingsproblemen in het oude systeem.

Maar andere kwesties die samenwerking vereisen tussen het Congres en de president zullen waarschijnlijk niet binnen afzienbare tijd opgelost worden. Een daarvan is de hervorming van de immigratie, die in de VS net zo controversieel is als in Europa. Een andere is de handel: omdat de huidige binnenlandse politieke stemming beleidsmakers kopschuw maakt om standpunten die felle tegenstanders hebben te ondersteunen, zijn zowel Trump als Clinton tegen het Trans-Pacifisch Partnerschap, zelfs alhoewel ratificatie de economie en strategische positie van de VS zou versterken. Ondertussen is het zeker dat de tekorten en schulden van Amerika groter zullen worden, omdat er weinig tot geen wil lijkt te bestaan om de vaste uitgaven te verminderen.

De implicaties van de verkiezingen voor het buitenlands beleid liggen iets anders, omdat de president hierin in de Amerikaanse grondwet aanzienlijke vrijheid geniet. Alhoewel alleen het Congres officieel de oorlog kan verklaren of verdragen kan ratificeren, kunnen presidenten militair geweld gebruiken (of weigeren dit te doen) zonder expliciete toestemming van het Congres. Ze kunnen ook partij zijn in internationale overeenkomsten anders dan verdragen, een krachtige Witte Huis staf benoemen, en het buitenlands beleid van de VS wijzigen door uitvoerende macht uit te oefenen, zoals Obama onlangs deed met betrekking tot Cuba.

Onder Clinton zou deze beoordelingsvrijheid zich kunnen vertalen in het instellen van één of meerdere veilige zones in Syrië, het leveren van meer verdedigingswapens aan Oekraïne, en in een hardere lijn tegenover Noord-Korea nu het doorgaat met de opbouw zijn nucleaire en ballistische arsenaal. Wat Trump zou doen is moeilijker te raden. Hij blijft tenslotte een politieke outsider, dus niemand weet hoeveel van de retoriek uit zijn campagne in beleid vertaald zou worden. Toch zou je een regering Trump kunnen anticiperen die zich afkeert van een aantal traditionele bondgenoten in Europa en Azië, en die zich in het Midden-Oosten vooral afzijdig zal houden.

Fake news or real views Learn More

Wat er precies zal gebeuren met Amerika na de presidentsverkiezingen blijft een open vraag. Alhoewel er redelijkerwijs bepaalde uitkomsten verwacht kunnen worden, is de enige echte zekerheid dat de 96% van de wereldbevolking die niet stemt in de Amerikaanse verkiezingen de gevolgen ervan net zo hard gaat voelen als de Amerikanen zelf.

Vertaling Melle Trap