0

Trans-Atlantische handel voor iedereen

WASHINGTON, DC – De onderhandelingen om een ‘Transatlantic Trade and Investment Partnership’(TTIP) tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten op te richten worden breed verwelkomd. De Britse premier David Cameron noemt de TTIP een ‘once in a generation prize’ en wijst op de potentiele winst van 80 miljard pond (125,5 miljard dollar) voor zowel de EU en de VS en 85 miljard pond voor de rest van de wereld.

Voor een wereld die moe is van het wachten op het besluiten van de oneindige Doha-ronde van de Wereld Handels Organisatie, is zelfs een bilateraal handelsinitiatief een zegen, vooral als, zoals een recent opiniestuk in de Financial Times benadrukte, bilateraal de helft van de wereldeconomie betekent. Maar er is een ernstige negatieve kant: de overeenkomst zou de export uit ontwikkelingslanden kunnen treffen, tenzij de EU en de VS een gezamenlijke inspanning doen om de belangen van deze actoren te beschermen.

Chicago Pollution

Climate Change in the Trumpocene Age

Bo Lidegaard argues that the US president-elect’s ability to derail global progress toward a green economy is more limited than many believe.

Het kenmerk van het voorgestelde pact dat het meeste opwinding teweeg brengt (de nadruk op gereguleerde barrières zoals verplichte productstandaarden) zou eigenlijk de meeste zorg moeten veroorzaken. Gegeven de lage tarieven in de EU en de VS (gemiddeld minder dan 5%) zullen verdere preferentiële verlagingen buitenstaanders niet ernstig raken. Maar als het op standaarden aankomt (zoals het overzien van veiligheid, gezondheid en het milieu) zijn de toegangseisen voor de markt wreed en tweeledig: of je voldoet aan de ingestelde standaard of je verkoopt niets.

Als gevolg hiervan zullen bedrijven in de derde wereld er afhankelijk van zijn hoe de TTIP standaarden gezet zullen worden: door harmonisatie (de adaptie van een algemene standaard) of door wederzijdse erkenning (de acceptatie van goederen die aan elkaars standaarden voldoen). De eerste optie zou producenten overal in staat stellen om voordeel te halen uit de schaalvergroting. Maar in sommige gevallen zou de geharmoniseerde standaard strikter kunnen zijn dan de oorspronkelijke standaard van sommige landen.

Ook al zouden nieuwe standaarden van toepassing zijn op leveranciers uit alle exporterende landen, de kosten om aan deze te voldoen variëren gewoonlijk. Dit betekent dat degenen die minder toegerust zijn om aan hogere standaarden te voldoen hieronder zouden kunnen lijden. In de late jaren negentig, toen de EU besloot om de standaard voor aflotoxines (een groep giftige stoffen geproduceerd door bepaalde schimmels) te harmoniseren, verhoogden acht lidstaten (waaronder Italië, Nederland en Spanje) hun nationale standaard aanzienlijk, wat er waarschijnlijk voor zorgde dat de Afrikaanse export van granen, gedroogd fruit en noten met wel 670 miljoen dollar afnam.

Met wederzijdse erkenning zouden de EU en de VS elkaars standaarden of conformiteits-beoordelingsprocedures accepteren, wat bedrijven er toe instaat stelt om zich te houden aan minder stringente vereisten op elk gebied. Als het beleid word uitgebreid naar bedrijven in de derde wereld zou het een krachtig liberaliserend effect hebben. Zo zouden Maleisische televisieproducers er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om te voldoen aan makkelijker te bereiken Amerikaanse veiligheidseisen, dan hetzelfde product op beide markten kunnen verkopen en zo de vruchten kunnen plukken van de voordelen van schaalvergroting terwijl de tegemoetkomingskosten gedrukt worden.

Als de TTIP bedrijven in derde wereldlanden echter zou uitsluiten van het beleid van wederzijdse erkenning zou hun concurrentiepositie tegenover bedrijven uit de EU en de VS substantieel verzwakken. Ons onderzoek wijst uit dat wanneer wederzijdse erkenningsprogramma’s restricties over herkomst bevatten, de interregionale handel stijgt, ten koste van de handel met andere landen en dat ontwikkelingslanden daar het meeste last van hebben.

In feite zijn de enorm strenge regels over de herkomst problematisch gebleken voor sommige van de eerdere erkenningsovereenkomsten, zoals degene die de professionele sector overzien. Terwijl een Braziliaanse sinaasappel die te koop wordt aangeboden in Portugal door de hele EU verkocht mag worden, moet een Braziliaanse ingenieur of accountant gevestigd in Portugal aan aparte licenties komen om elders in de EU te werken. Zo wordt de zeer nodige mobiliteit van arbeid belemmerd door niet-Europeanen te dwingen kostbare en inefficiënte bureaucratische procedures te ondergaan.

Verder zijn de WHO regels als het op tarieven en standaarden aankomt niet voor iedereen gelijk. Terwijl ze landen beschermen die zijn uitgesloten van bilaterale of regionale tariefafspraken en daarmee verzekeren dat geïntegreerde markten geen verdere voordelen ontvangen, bestaan er maar weinig waarborgen om derde wereldlanden te beschermen tegen de effecten van de afspraken over verplichte standaarden.

Zelfs bij het ontbreken van internationale regels zouden de EU en de VS twee dingen kunnen ondernemen om te verzekeren dat de TTIP geen tegenovergestelde consequenties heeft voor ontwikkelingslanden. Ten eerste zouden ze ervoor kunnen zorgen dat alle landen de vruchten kunnen plukken vaneen bilaterale wederzijdse erkenningsdeal door erin toe te stemmen geen restrictieregels op te leggen. Ten tweede zouden ze waar ze harmonisatie oeverwegen ten faveure van de minder strenge van de originele standaarden te kiezen, tenzij er bewijs is dat deze het relevante regelgevingsobjectief niet ondersteunen. Dit heeft veel weg van een test voor de WHO voor het verlaten van gevestigde internationale standaarden.

Fake news or real views Learn More

Als de EU en de VS zich hiervoor inzetten, dan zou de rest van de wereld die de TTIP onderhandelingen volgt dit met hoop kunnen doen, in plaats van met siddering.

Vertaling: M. Trap