10

Japan moet gaan samenwerken met India, de VS en Australië

TOKIO – Toen ik in de zomer van 2007 als premier van Japan het Indiase parlement toesprak, had ik het onder grote bijval van de verzamelde parlementariërs over de “Samenvloeiing van de Twee Zeeën” – een zinsnede die ik had ontleend aan de titel van een in 1655 geschreven boek van de Mughal-prins Dara Shikoh.

Vrede, stabiliteit en de vrije scheepvaart in de Stille Oceaan zijn niet te scheiden van vrede, stabiliteit en de vrije scheepvaart in de Indische Oceaan. De ontwikkelingen in beide wereldzeeën zijn onderling meer verbonden dan ooit. Japan, als een van de oudste zeevarende democratieën in Azië, zou een grotere rol moeten spelen bij het behoud van het gemeengoed in beide regio's.

Toch lijkt het er steeds meer op dat de Zuid-Chinese Zee een “Beijingmeer” wordt, waarvan analisten zeggen dat het voor China zal zijn wat de Zee van Okhotsk voor Sovjet-Rusland was: een zee, diep genoeg voor de kernonderzeeërs van de marine van het Volksbevrijdingsleger, die raketten met kernkoppen kunnen lanceren. Binnenkort zal het nieuwe vliegdekschip van het Volksbevrijdingsleger er een normale verschijning zijn – genoeg om de buren van China schrik aan te jagen.

Dat is de reden dat Japan niet moet wijken voor de dagelijkse chantagepraktijken van de Chinese regering rond de Senkaku-eilanden in de Oost-Chinese Zee. Het is waar dat alleen Chinese politieschepen met lichte bewapening en geen schepen van de Chinese marine de kust- en territoriale wateren van Japan zijn binnengevaren. Maar deze 'vriendelijke' aanpak zou niemand mogen bedotten. Door te doen alsof de aanwezigheid van deze schepen de gewoonste zaak ter wereld is, probeert China zijn jurisdictie in de wateren rond de eilanden als een fait accompli te presenteren.