Friday, October 31, 2014
8

Het veiligstellen van het recht van de zee

TOKYO – Japan is in een betere positie dan ooit te voren om een grotere en meer proactieve rol te spelen in het verzekeren van vrede in Azië en de wereld. We genieten de expliciete en enthousiaste steun van onze bondgenoten en andere bevriende landen, inclusief elke lidstaat van de ASEAN en de Verenigde Staten, Australië, India, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, en anderen. Ieder van hun weet dat Japan staat voor de rechtsstaat; voor Azië en voor alle volkeren.

Wij staan hierin niet alleen. In de meeste Aziatisch-Pacifische landen heeft economische groei de vrijheid van gedachten en religie gevoed, zowel als meer aansprakelijke en reactieve politieke systemen. Alhoewel de snelheid van zulke veranderingen van land tot land verschilt, heeft het idee van de rechtsstaat wortel geschoten. En dat betekent dat de politieke leiders uit de regio respect voor het internationaal recht moeten verzekeren.

Deze noodzaak is nergens helderder dan op het gebied van het internationaal zeerecht. De Aziatisch-Pacifische regio heeft een enorme economische groei verwezenlijkt in één enkele generatie. Helaas gaat een groot en relatief disproportioneel gedeelte van de vruchten van die groei naar militaire expansie. De bronnen van instabiliteit zijn niet alleen de dreiging van massavernietigingswapens, maar ook –en meer direct- pogingen om de territoriale status quo te veranderen door middel van geweld of dwang. En deze pogingen vinden grotendeels op zee plaats.

Onlangs herbevestigden president Barack Obama van de VS en ik wederzijds de alliantie van onze landen als de hoeksteen van de regionale vrede en veiligheid. Bovendien versterken de VS en Japan de trilaterale samenwerking met gelijkgestemde partners om de regionale en mondiale vrede en economische voorspoed te versterken. De Australische premier Tony Abbott en ik zijn al overeengekomen om precies dat te gaan doen.

De geschiedenis van het internationale zeerecht is lang en gaat terug tot het oude Griekenland. Tegen de Romeinse Tijd was de zee open voor iedereen, waarbij persoonlijk bezit en opdeling verboden was. Sinds de dageraad van de grote ontdekkingsreizen hebben grote aantallen mensen de zee overgevaren om een veelheid aan redenen en maritiem gebaseerde handel heeft ’s werelds regio’s verbonden. Vrijheid van de volle zee werd een grondbeginsel van de menselijke welvaart.

Het was geen specifiek land of groep die het internationaal zeerecht creëerde zoals het nu bestaat. Het is het product van de collectieve wijsheid van de mensheid, gecultiveerd over een zeer groot aantal jaren voor het welbevinden van allen. Vandaag de dag zijn veel van de voordelen voor de mensheid er afhankelijk van dat de zeeën van de Grote Oceaan tot de Indische Oceaan volledig open blijven.

Maar wat betekent dat precies? Als we de geest destilleren die we door de eeuwen heen in het internationaal recht hebben laten trekken en deze herformuleren als drie principes wordt het zeerecht een zaak van gezond verstand.

Ten eerste zouden staten hun claims moeten maken en verhelderen op basis van internationaal recht. Ten tweede zouden staten geen geweld of dwang moeten gebruiken om hun claims proberen te realiseren. En ten derde zouden staten moeten proberen om hun disputen op te lossen met vreedzame middelen. Al deze drie zeer eenvoudige, bijna vanzelfsprekende, principes moeten benadrukt worden, omdat alle regeringen in Azië en de Pacific ze rigoureus in ere moeten houden.

Neem Indonesië en de Filipijnen in overweging, landen wiens leiders vreedzaam de afbakening van hun overlappende exclusieve economische zones zijn overeengekomen. Op dezelfde manier steunt mijn regering krachtig de Filipijnse roep om een oplossing voor het territoriale geschil in de Zuid-Chinese Zee die waarlijk consistent is met de drie principes van het internationale zeerecht, precies zoals we de Vietnamese inspanningen steunen om conflicterende territoriale claims door middel van dialoog op te lossen.

Beter dan het proberen om veranderingen aan de status quo te consolideren door het opstapelen van het ene fait accompli met het andere zouden de regeringen in de regio een ferme belofte moeten maken om terug te keren naar de geest en voorzieningen van de Declaration on the Conduct of Parties in the South China Sea uit 2002 waar alle betrokken partijen eerder overeenkomst over bereikten. In de wereld van vandaag zouden landen niet bang moeten zijn dat dwang en bedreigingen in de plaats komen van regels en wetten. Ik hoop sterk dat de lidstaten van ASEAN en China spoedig een echt effectieve gedragscode voor de Zuid-Chinese Zee op kunnen stellen.

Japan en China hebben een overeenkomst die de toenmalige premier Wen Jiabao en ik in 2007 bereikten, gedurende mijn eerste termijn als premier. We engageerden ons om een maritiem en luchtcommunicatie mechanisme te creëren om onvoorziene incidenten, voortkomend uit oplopende spanningen en misrekeningen, tussen onze landen te voorkomen. Helaas is dit engagement niet vertaald in de invoering van zo’n mechanisme.

We verwelkomen geen gevaarlijke confrontaties door gevechtsvliegtuigen en schepen op zee. Wat Japan en China moeten uitwisselen zijn woorden. Moeten we elkaar niet ontmoeten aan de onderhandelingstafel, een glimlach en handdruk uitwisselen en gaan praten?

Ik geloof dat gevolg geven aan de overeenkomst uit 2007 de zaak van de vrede en stabiliteit in de gehele regio zou bevorderen. Maar ik weet ook dat het verzekeren van veiligheid op de lange termijn nog veel meer overeenkomsten zal vereisen, waarvan elke een cruciale draad is in een regiowijd web van vrijheid en voorspoed.

Vertaling Melle Trap

Hide Comments Hide Comments Read Comments (8)

Please login or register to post a comment

  1. Commentedslightly optimistic

    International law?
    Former US secretary of state Henry Kissinger [remember the Nixon shock in 1971] made some dismissive comments about this in his book 'Diplomacy': "Empires have no interest in operating within an international system; they aspire to be the international system. Empires have no need for a balance of power. That is how the United States has conducted its foreign policy in the Americas, and China through most of its history in Asia."

  2. CommentedJeff GE

    China does not have a long history for rule of law. Some may even question if China has a system of rule of law now. So on the issue of securing the rule of law, those countries who have a long history of rule of law (or least make such a claim) should set an example of rule of law for other countries to follow and not use the rule of law as tool for their own gains.

  3. Commentedslightly optimistic

    Re the UN Law of the Sea, the US is not the only country refusing to surrender its sovereignty on property rights. Beijing has signed the treaty but then effectively unsigned it. In 2010 China's foreign minister insisted that the South China Sea is a "core national interest," adding: "China is a big country and other countries are small countries, and that is just a fact."

  4. CommentedJeff GE

    To secure the rule of law at sea, the prime minister should persuade US to ratify UN Law of the Sea Convention first. After that, he may claim that Japan enjoys the explicit and enthusiastic support from US.
    Second, Japan should stop commercial whaling in waters claimed by other countries. After that, the prime minister may claim that "Japan stands for the rule of law -- for Asia and for all people".

    As for dangerous encounters by fighter aircraft and vessels at sea, well, it takes two to tango.

    The prime minister either overestimated his intelligence or underestimated the intelligence of others by double-talking the issue of rule of law.

  5. CommentedYoshimichi Moriyama

    The United States, Australia and Japan should give a variety of aid such as perosonnel training, aircraft, vessels to Vietnam, the Philippines, Malyasia and the like so that they will be better equipped for maritime and aerial patrolling and law-enforcement.

    I support Abe, though not with carte blanche. He should refrain from doing or uttering things that might be interpreted overseas as remilitarizing attempts. Instead, he should explain to the overseas audience how his security policy is in resonance with, and approved and encouraged by South East Asian countries and how Japanese secutity and foreign affairs experts are frequently meeting and talking with their counterparts from Washington, Canberra, Manila and so on.

  6. Commentedj. von Hettlingen

    Prime Minister Abe writes: "Japan is in a better position than ever before to play a larger and more proactive role in ensuring peace in Asia and the world". Indeed he has China's rise and America's pivot to Asia to thank for it. It's unclear how much "explicit and enthusiastic support" Japan enjoys of its "allies and other friendly countries". Nevertheless it offers these countries its support in their territorial disputes with China. In most cases "Japan stands for the rule of law. Whether it also stands "for Asia and for all people", is polemic.
    It is true that many Asian countries are seeing economic growth. Hence it is important to enforce a legal framework to secure "regional peace and security". In this essay, Mr. Abe is appealing to "all governments in Asia and the Pacific" to respect international maritime law. China is a member of the International Martime Organisation and should uphold the martime treaty. In recent months its unilateral actions and gunboat diplomacy in South China Sea have made big waves. China's territorial claims are seen as questionable and it has been accused by the contesting parties of violating international maritime law.
    Mr. Abe has not accused China of violating maritime law in this essay, he is perhaps aware of the saying: "People who live in glass houses shouldn't throw stones. Japan's whaling industry is also a contentious issue and Japanese whalers have often violated international maritime law, by hunting and killing whales in territorial waters, claimed by Australia and New Zealand. Greence Peace had disrupted a Japanese whaling fleet in the Antarctica in 2008. Its more radical peer, the Sea Shepherd Conservation Society had been allegedly attacked by Japanese whalers last February in the Southern Ocean.
    Although whale hunting is part of what Japan calls a scientific research programme, permitted under a clause in International Whaling Commission rules, the same research goals could be achieved using non-lethal methods. This programme is said to be a front for commercial whaling, as every year hundreds of minke and fin whales are being killed.
    It is a pity that the relationship between China and Japan is so frayed that they can not implement "an agreement" signed in 2007, which would "create a maritime and air communication mechanism in order to prevent unforeseen incidents" resulting from "tensions and miscalculation".

  7. Commentedhari naidu

    If I read the tea leaves of Abe’s containment theory of China, in the Sea Lanes of Asia-Pacific region, I’ve a feeling he’s forgotten or misunderstood that Pivot to Asia actually means Pivot to China – for Obama. US will not take sides on the disputed territories in South China Sea. But, for Obama, the ultimate political/legal constraint remains US Senate opposition or lack of ratification of UN Law of the Sea Convention (10 December 1982). 165 countries have, so far, singed the UN Convention. Official rhetoric alone will not suffice against China, as Hagel recently did in Asia. Defense Dept is not the right party to deal with territorial conflict in South China Sea. Only State Dept is capable of dealing with it; however under GWB a lot of these subject matters were transferred to Defense….



    Fact is that Abe’s Japan (along with Germany) is the largest trading partner of PRC. China knows that Japan can’t afford to misjudge the importance of its market to Tokyo. Neither does Japan have the naval military power to challenge China in South China Sea. So this sabre rattling by Abe is for what purpose? You don’t negotiate with Beijing by accusing it of maritime aggression. In other words, China demands Tokyo to stop its political propaganda – eg. visiting the (Fascist) Shrine – and admitting its historical mistakes as an occupation imperial power on mainland China. This seems to be the Chinese precondition; and then the political and diplomatic process can start.

  8. Commentedslightly optimistic

    Ownership of property is a touchy subject. The refusal of countries to OK an international tribunal with power to enforce its judgments means continuing friction over the hundreds of territorial disputes around the world - including resource entitled areas like Ukraine, China seas and the Arctic.
    The US, among many, is unwilling to sign the UN's Law of the Sea Treaty; surrendering any sovereignty to the United Nations is something it wrestles with.

Featured