Wednesday, July 30, 2014
Exit from comment view mode. Click to hide this space
7

Waar heeft India last van?

CAMBRIDGE – De recente ontwikkeling waarbij India macro-economisch uit de gunst is geraakt, is een betreurenswaardige gang van zaken. Nadat de Indiase economie vele jaren uitzonderlijk goed had gepresteerd, is de groei van het bruto binnenlands product (bbp) scherp gedaald. De productie zal dit jaar naar alle waarschijnlijkheid met minder dan 5% stijgen, tegen 6,8% in 2011 en 10,1% in 2010.

De hervormingen zijn tot stilstand gekomen, nu er sprake is van een diepgaande politieke verlamming. Alle belangrijke opkomende economieën worden geconfronteerd met een teruglopende externe vraag, maar de groeivertraging van India is verscherpt door een daling van de beleggingen die de weerspiegeling vormt van een vergaand gebrek aan richting in het beleid en een verlies aan ondernemersvertrouwen. Zelfs de voorspelling van het Internationale Monetaire Fonds (IMF) van een bescheiden verbetering in 2013 gaat ervan uit dat de overheid in staat zal zijn een reeks economische hervormingen nieuw leven in te blazen.

De recente apathie van India gaat gepaard met een opmerkelijke verschuiving in de mondiale opinie. Nog maar een paar jaar geleden was India bezig een reputatie te verwerven als een goede plek voor beleggingen. Staatshoofden vielen over elkaar heen om in Mumbai leiders uit het bedrijfsleven te kunnen ontmoeten, in de hoop de weg te plaveien voor een belangrijke uitbreiding van de handel en investeringen. Nu is hun belangstelling tanende, net als de macro-economische cijfers.

En toch zouden veranderingen die momenteel in de maak zijn het land weer op het goede spoor kunnen zetten. De bejaarde premier van India, Manmohan Singh, is zich onlangs bewust geworden van de wanhopige behoefte aan hernieuwd momentum. Economen in de hele wereld hebben enthousiast kennis genomen van de komst van Raghuram Rajan naar het ministerie van Financiën, als hoofdeconoom. Rajan is een geweldig wetenschappelijk onderzoeker, een briljant schrijver over de politieke economie en een vroegere hoofdeconoom van het IMF. Maar het is verre van duidelijk of Sonia Gandhi, voorzitter van de Congrespartij en de machtigste politicus van het land, de hervormingsagenda van Singh deelt.

Er vindt een herschikking van het kabinet plaats om jongere ministers een stapje hoger op de ladder te laten komen. Maar het  hele proces duidt op de voortzetting van een traditie, waarbij de meeste ministers worden benoemd op grond van hun loyaliteit aan de familie-Gandhi en niet zozeer op basis van hun verdiensten.

Helaas – voor een land dat zo arm is als India – kan louter aanhoudend snelle groei leiden tot duurzame ontwikkelingswinst. Het armoedepercentage van India (een cijfer dat zowel in theorie als in de praktijk moeilijk meetbaar is) is tussen 1981 en 2010 met de helft gedaald, naar krap 30% – een opmerkelijke prestatie. Maar het sneller groeiende Oost-Azië heeft aanzienlijk meer vooruitgang ervaren, waarbij het armoedecijfer in dezelfde periode van 77% naar 14% is gedaald.

Hoe is de vaart uit de Indiase groei geraakt? India heeft jarenlang geprofiteerd van de langetermijngevolgen van de economische liberalisering van begin jaren negentig. Destijds speelde Singh daar als minister van Financiën een centrale rol in. Hij kon rekenen op het IMF, dat echte invloed had op het beleid, dankzij de behoefte van India in 1991 aan een steunprogramma. Het IMF zorgde voor externe steun ter bestrijding van de grote binnenlandse obstakels voor hervormingen. Vandaag de dag is er echter geen extern tegengewicht tegen de binnenlandse politieke druk die tot het stilleggen van verdere liberaliseringen heeft geleid.

De Indiase regering moet nu de toenemende dreiging van een afwaardering van de hoge kredietstatus van het land onder ogen zien. De grote kredietbeoordelaars klagen steeds meer over het gebrek aan een goede groeistrategie en de uit de kluiten gewassen begrotingstekorten. Maar de gevolgen zijn beperkt gebleven door het vermogen van de autoriteiten om plaatselijke banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen met de schuldenlast op te zadelen.

Deze 'financiële repressie'-belasting voor binnenlandse spaarders blijft een grote, ondoorzichtige financieringsbron voor de met schulden overladen regering van India. Zij zorgt er tevens voor dat geld niet naar beleggingsprojecten van de particuliere sector wordt gesluisd, waar de rendementen veel hoger zijn dan wat de regering kan bieden.

Het goede nieuws is dat er vanuit economisch perspectief nog steeds genoeg mogelijkheden zijn om de groei weer aan te jagen. Hoewel India gelijk heeft als het land weigert de liberalisering van zijn financiële sector net zo ver door te voeren als de Verenigde Staten in de decennia vóór de recente crisis deden, kan het veel doen zonder buitensporige risico's te lopen, zoals blijkt uit het rapport van een commissie onder leiding van Rajan dat een paar jaar geleden verscheen.

De detailhandelssector is een grote bron van inefficiëntie, die in feite een grote belasting vormt voor de Indiase armen, door de prijzen op te drijven. In plaats van buitenlandse detailhandelsconcerns zoals Wal-Mart voor de rechter te dagen zou India manieren moeten vinden om hun hyper-efficiënte bedrijfsmodel te kopiëren en daarvan te profiteren. De infrastructuur verbetert langzaam, maar wegen, havens, en de drinkwater- en elektriciteitsvoorziening zijn in grote delen van het land nog steeds erbarmelijk.

De democratische regering van India kan uiteraard niet eenvoudigweg dwars door mensen en de al dan niet bebouwde omgeving bulldozeren om infrastructuur aan te leggen. Maar tot de obstakels behoren ook de advocaten van corrupte bureaucraten en politici – een enorm netwerk van verzet tegen hervormingen.

Sommigen betogen dat verlamming van de centrale overheid onvermijdelijk is in een democratie van 1,2 miljard mensen, en dat India alleen van nieuwe energie kan worden voorzien als er een lossere confederatie komt van de samenstellende (deel-)staten. Deze 'devolutie' zou de economisch succesvollere staten van hun knellende banden bevrijden. En door bestrijding van de cultuur van de afhankelijkheid in de economisch zwakkere staten, zouden de armere gebieden op den duur ook kunnen profiteren.

Hoe disfunctioneel een gedecentraliseerd Europa dezer dagen ook lijkt te zijn, India zou er baat bij kunnen hebben een paar stappen in deze richting te zetten, ook al probeert Europa zelf juist méér te centraliseren. 'Devolutie' klinkt misschien onrealistisch, maar dat gold ooit ook voor de Europese Unie. Als de nieuwe hervormingsagenda van Singh opnieuw wordt geblokkeerd, is het misschien tijd voor een radicale aanpak.

Vertaling: Menno Grootveld

Exit from comment view mode. Click to hide this space
Hide Comments Hide Comments Read Comments (7)

Please login or register to post a comment

  1. CommentedHimadri Mayank

    Dear Kenneth, I disagree!

    The demographic dividend that India is projected to reap over the next couple of decades is going to be largely provided by the economically weaker states of Bihar, West Bengal, Uttar Pradesh, Rajasthan and Orissa, where fertility rates are still high. Devolution is not the key, rather a consistent focus to improve education, healthcare, training, livelihood in these states is important to create a workforce, that can provide dividends. So, welfare and budgetary devolution is not only unwise, but also unjust.

    Further, a fair amount of efficiency is reduced not because of economically weaker states dragging the stronger ones, but because of corruption, which is rampant across all regions. Maharashtra, Karnataka, Andhra Pradesh or Tamil Nadu, all are equally infested with graft. The recent anti-corruption drive might go a long way in making the basis of next general elections to be corruption, and probably institution of a constitutional authority of Ombudsman. Only by achieving more economic efficiency through less corruption can India achieve a sustained growth.

    Having said that, given that India has a federal structure of governance, to some extent, policy devolution is already taking place. States have been given a discretion in allowing FDI into multi-brand retail trading within their territories. The JNNURM incentivises state governments to undertake urban policy reforms to get financial assistance from the central government.

    And such measures, although still undesirable due to potential economies of scale, are inevitable, and probably work, in a democracy of 1.2 billion, as you have written.

  2. CommentedIDIKULA MATHEW

    Indian dynamics are not really comparable with the falling dynamics of global economy. Indian government and the central bank is doing the balancing act very well and maintaining a steady growth as well.
    Reforms are not stalled - I am not sure what is the reason on this comment. Reforms being executed is always slow in a massive democracy and there are several non economic but constructive reforms rolling out in parallel too.
    estimated from IMF etc are for world to be pacified and manipulated rather .These rating agencies are to pacify and hold wealth in some nations. India follows its dynamic balancing and growth irrespective of the IMF estimates.

  3. CommentedProcyon Mukherjee

    Understanding India would need a torturous journey a few hundred kilometers from the periphery or from any large city, into the interiors where a vast majority is living, very close to the Dark Ages. With rivers as the only source of running water, with no access to toilets, no schools, and health centers with no equipment and medicine, we have multitudes of people surviving on government sponsored Rs.2 /kg (4 cents/kg) rice. Statistics is very simple, 55% of people living in a rural economy where the whole of agriculture contributes to less than 25% of the GDP and is not growing as productivity is shrinking every year as more hands depend on less area of land. Industrialization and diversification of agriculture in some States like Guajarat have augured well, but lack of governance, which is exacerbated by corruption and lack of political will had taken its toll in most of the other States. Local politics, which is just a way to prolong the agony, takes the round to make the society be based on more divisive forces, so that leadership cannot take root to integrate the ideas of salvation. The core sector cannot function in such a sorry ground of constant in-fights where land acquisition is virtually stalled with no end in sight.

    Reforms, in retail included, is just one other whiff of wishful thinking that would change nothing in the interiors of the country.

    Procyon Mukherjee

  4. CommentedAndrés Arellano Báez

    Who cares what rating agencies said? Why they still exist? We are talking about a group of companies with an incredible record of failure after failure. They should be eliminated of our society.

  5. CommentedAmit Sheth

    FDI is a fickle thing- it can turn on as fast as it is turned off. As pointed out by M. Patel, structural reforms and transparency, are more important. Granted India is not doing too well there right now but some states, led by Gujarat and its dynamic leadership, are showing promise, and consequently, parts of India are growing faster and smarter. Let's hope that the vote for development, rather than caste politics, in states like Bihar and Gujarat spreads further. In the long term, India will do better not to rely too much on central government and its 5 year plans.

  6. CommentedLinda Jamin

    Even economists need to study the POLITICAL and social realities of a region before offering an "analysis" and/or predictions regarding its socioeconomic future. Ancient cultures with complicated social systems in over-populated regions respond well to top-down economic reforms in dictatorships but aren't we supposed to all be cheering for the "democratization" of emerging economies? Or are we just disappointed that the Ghandis and their cronies aren't tough enough. Maybe they need to take a few lessons from the House of Assad or study the tactics used in Bahrein? In any case it's clear that it's necessary to read Aruhundhati Roy as well as K.Rogoff in order to understand what's at play in India and what its future might be.

      CommentedVaradarajan Seshamani

      Not just the political and social systems and situations prevailing, but also the laws, their complexities, their vaguenesses, the discretionary powers in the rules associated with such laws and the resultant parallell systems that operate and are powers untom themselves. Beyond that, one should look at the effects of this type of top down environment on the people weilding the powers - who are part of the powers that be and you may begin to see, in about 2 decades what a mess it all is.

      CommentedM Patel

      It's actually very simple. Culture and Social systems are extremely poor predictor of prosperity. Neither the religion nor the culture could explain the vast gap between two germanys or two koreas or two latin countries. Compare North Korea with South Korea or East Germany with West Germany. Here is 1 country, 1 people and 1 culture which gets vivisected into 2 parts with 1 part embracing Socialism and another part embracing free-market. 50 years later, Socialist part is dirt poor and non-socialist part is well-off.
      Corruption and poverty is positively correlated with red-tape and Socialist/Communist type economic model. Solution is to cut the red tape.

  7. CommentedM Patel

    Nehruvian Socialist license permit system, and absolute discretionary governmental power are troubling India because they hamper growth and promote crony corruption. Structural reforms (i.e. abolish Nehruvian system and take-away discretionary power) is the solution.

    Most article on India's economy falsely equates FDI permit with Reform. This articles are lobbying for foreign investment with little regard for how sweet heart deals are cut. Investments are important but much more important is structural reforms.

    Permit is an oxymoron of Reform. Current system of doling out sweet heart permits to chosen investor, in a non-transparent manner, will result in bad investments and corruption ( example: In 1993s, Enron lobbied and got a sweet heart deal to setup a power plant at Dabhol, India. Government of India owned banks were arm-twisted to provide loans to dabhol power corporation. The power plant built had very high fixed and operational cost making it unviable. After a bankruptcy, writeoff of billions of rupees, and in midst of a power crisis, The plant is still making losses and not running even at 50% capacity).

    Walmart/McDonald should be welcomed to India but it is wrong to say that it will benefit India's poor because only upper middle class Indians can afford them. Poor would be simply shooed away at the entrance.


Featured